927.færsla. En þeir eru voða lítið heima á nóttunni

Guð, ég verð að segja ykkur í hverju við Einar lentum í gær. Það var svo fyndið. OMG.

Fyrst að því ófyndna. Við erum aftur að leita okkur að húsnæði. Leigusalinn gerði sér lítið fyrir og seldi íbúðina mánuði eftir að við fluttum inn. Ég þarf ekki að taka það fram að við erum brjáluð! Fokill. En hvað um það, við þurfum sem sagt að finna okkur íbúð, aftur.

Í gær fengum við að skoða íbúð á Klapparstígnum. Mér þótti lýsingin hljóma nokkuð vel bara:
70 fm. þriggja herbergja íbúð (jafnstór og við erum í núna). 90.000 kr. á mánuði og hiti og rafmagn innifalið (ódýrara en við erum í núna). Og lýsingin á íbúðinni: "Íbúðin er mjög hlýleg og vel með farin á besta stað í hjarta borgarinnar. Stutt í alla þjónustu."

Þetta er svo súrrealískt að ég get varla sagt frá þessu.

Við komum að húsinu og höfðum strax efasemdir. Þetta er nefnilega eldgamalt lítið hús sem ber það með sér að hafa verið eitthvað annað en íbúðarhús, og er í frekar mikilli niðurníðslu. Við hliðina á því hafði greinilega verið hús sem var búið að rífa.

Eeeeen við fórum inn. Þar var gaurinn sem er að sýna íbúðina. Ungur vatnsgreiddur gaur. Og nokkrar 101-rottur í sömu erindagjörðum og við Einar. Og þar sá maður "hlýlegu og vel með förnu íbúðina" - NOT - Verr útlítandi íbúð hef ég ALDREI séð. Held að þar hafi skipt mestu að á einum veggnum, ég tek það fram: INNI Í ÍBÚÐINNI, var ógeðslegt veggjakrot. Ekki ímynda ykkur að þetta hafi verið einhver artí mynd: nei, þetta var bara krot. Ekki einu sinni stafir. Ég endurtek: þetta var inni í íbúðinni. Veggir og gólf ógeðslegt. Þar fyrir utan var ekkert í íbúðinni. Engir veggir, bara eitt rými (þar af leiðandi augljóslega ekki þrjú herbergi). Og einhverjir hrörlegir beddar út um allt. Þegar við komum inn var stelpa sem var að skoða íbúðina í frekar æstu samtali við leigusalann.

Hún: "Bíddu, fyrirgefðu, HVAÐ ERTU AÐ MEINA?"
Hann: "Já, ég skal bara útskýra þetta AFTUR!"
Hann: "Þetta er sem sagt hugsað fyrir þriggja manna fjölskyldu. Þetta er hugsað sem leiga á þremur rúmum, sem sagt, 30.000 kall á mann. Samtals 90.000"

[Beddarnir sem lágu hist og her = 30.000 kr. rúm!!! (ég gleymdi að nefna að húsgögn áttu að vera innifalin. Fyrir utan beddana var ekkert)]

Hann heldur áfram: "Já, fyrir í íbúðinni eru fjórir kínverjar [hahahahahaha], en það er mjög þægilegt að þeir vinna á nóttunni og eru þess vegna voða lítið heima á nóttunni!!!"

Hún: "ERTU AÐ SEGJA AÐ MAÐUR EIGI AÐ DEILA "ÍBÚÐINNI" MEÐ FJÓRUM KÍNVERJUM!!! FYRIR 90.000 KR. Á MÁNUÐI??? ER EKKI Í LAGI MEÐ ÞIG!!!!!!!"

Hann: "Vertu nú alveg róleg, þessi íbúð hefur ýmsa kosti, það er til dæmis rosalega góð eldunaraðstaða þarna í horninu!"

Hún [horfir í hornið]: "Þetta!? E ÞETTA eldhúsið???" [ísskápur og eldavél upp við vegg, engin innrétting, ekkert]

Hún: Er ekki einu sinni VASKUR?"

Hann [frekar hneykslaður á heimsku hennar, að því er virtist]: "Nei, það er nú svolítið erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í húsinu!!"

[ahahahahahahahahaha. DÖHH. Fjórir Kínverjar, gamlir beddar, OG EKKERT RENNANDI VATN. Rosalega fín eldunaraðstaða]

Hún [sífellt reiðari]: Er ekki vatn?????? Hvað gera Kínverjarnir? Þetta er ekki löglegt ...

Hann: "Jah, fólk hefur nú nýtt sér sundlaugarnar hérna í nágrenninu!"

Við og 101-rotturnar horfumst í augu og göngum út.

Ég er ekki að grínast .... Ég kemst ekki yfir þetta. Ég bíð eftir því að einhver segi mér að þetta hafi verið falin myndavél. Ósvífnin í gaurnum. "Hlýleg og vel með farin íbúð".

Ég get ekki hætt að hlæja inni í mér. "Það er nú erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í íbúðinni!" Hahahahahaha.

926.færsla. Hvernig á að búa óvart til spænskan þjóðarrétt?

Í gær ætluðum við Einar að hafa mexíkóska pakkasúpu í matinn. Til að drýgja og bragðbæta ákvað ég að bæta fersku grænmeti út í hana. Þetta gerði ég: setti dós af niðursoðnum tómötum í skál, einn lauk, einn ferskan tómat og tvö hvítlauksrif. Og maukaði þetta með töfrasprota. Þegar ég smakkaði þetta fannst mér allt of sterkt hvítlauks/laukbragð af þessu svo mér datt í hug að þynna þetta með eins og hálfri maukaðri gúrku. Þegar gúrkan var komin út í tómatlaukmaukið smakkaði ég þetta. Og komst mér til þónokkurrar undrunar að því að ég hafði, algjörlega óvart, búið til gazpacho. Sver það, nákvæmlega eins á bragðið.

(Tek það fram að á þessari stundu var pakkasúpan ekki komin saman við. Þegar hún var komin þá hætti þetta algjörlega að vera gazpacho, enda er gaspacho kalt)

925.færsla. pirr

Ég vaknaði upp við þann vonda draum áðan að í dag er 17. en ég átti að sækja um húsaleigubætur fyrir þann 16. ARG. Í þetta skiptið var ekki bara aulahætti mínum um að kenna, heldur hjálpaði þetta:

[Fyrir mánuði síðan. Unga parið skokkar glatt inn til sýslumanns. Parið hélt að það væri með allt á hreinu, af því að það vissi að það þyrfti fyrst að þinglýsa húsaleigusamningi áður en hægt væri að sækja um húsaleigubætur]

Ég: Góðan daginn. Ég ætlaði að þinglýsa húsaleigusamningi
Hún: Já, ertu með húsaleigusamninginn?
Ég: já
Hún: á löggiltum skjalapappír?
Ég: já
Hún: ertu með afrit af samningnum?
Ég: uuu
Hún: þú þarft að koma með afrit af samningnum á LÖGGILTUM SKJALAPAPPÍR
Ég: óó
Hún: þú þarft að fara á þennan stað til að kaupa pappírinn
Ég: óó. Og ljósrita ég svo bara samninginn á hann?
Hún: nei, nei, við gerum það fyrir þig hér ... þú þarft bara að útvega pappírinn
Ég [inni í mér] heimska heimska kerfi, afhverju í andsk. er pappírinn ekki bara seldur þarna?
Hún: ég sé það hérna að sú sem bjó áður í íbúðinni hefur ekki afþinglýst húsaleigusamningnum.
Ég: [inni í mér]ARG
Hún: Leigusalinn þarf að fylla út þetta eyðublað
Ég: [inni í mér] ARG [leigusali býr úti á landi]

Löngu seinna eftir að ég hafði haft samband við leigusala, sem aftur hafði samband við fyrrv. leigendur, og loks tókst að afþinglýsa.

Aftur hjá sýsló

Ég: [sigri hrósandi með löggilta pappírinn] Já, ég er að þinglýsa húsaleigusamningi
Hún: 1300 kr [augljóslega ekki efniskostnaður]
Hún: Þú getur sótt þetta á fimmtudaginn
ég: [inni í mér] why?
ég: [við hana]ok

Svo kom fimmtudagurinn, sem var fimmtudagurinn fyrir viku. Og ég steiiiingleymdi þessu. Eins og fyrr segir ranka ég svo við mér í dag, prenta út eyðublað til að sækja um húsal.bætur og sé þá mér til hryllings, að þetta þurfti að gerast fyrir daginn í gær. ARG. Af hverju gat ég ekki munað þetta EINUM degi fyrr? Af hverju þurfti maður að bíða tvo daga eftir að geta sótt samninginn? Af hverju voru stelpurnar ekki búnar að afþinglýsa samningnum? Af hverju getur sýslumaðurinn ekki átt löggiltan skjalapappír?

Og ég fer. og sæki samninginn. Og fer og leita að þjónustumiðstöð. Sem er í götunni minni. En ég var samt mjög lengi að finna þetta því að hús númer 21 er hvergi nálægt húsi númer 20. Nei. Það væri of einfalt. Og skila inn eyðublaðinu.

Konan: Þú veist að þú færð bara bætur fyrir október.
Ég: [mjög sorgmæddri röddu] við vorum svo sein ...
Konan: Þú veist að þú hefðir getað sótt um bæturnar OG SVO skilað þinglýsta samningnum.
ég: [aaaaarg, djöfulsins, andsk.]Nei, ég vissi það ekki!

Heimskulega rugl. Kostar mig væntanlega 18.000 krónur.

924.færsla. Is it true?

Það er svo fyndið hvað draumar geta haft mikil áhrif á mann. Eins og á mánudaginn, þá dreymdi mig illa og leið alls ekki vel. Hins vegar í nótt, þá vaknaði ég í mjög góðu skapi af því að mig hafði dreymt svooo vel. Og um hvað snérist þess rooosa góði draumur? .... Ég kynntist Jóhönnu Guðrúnu!

Hahahahahaa. Er ég svona mikil grúppía?

Það besta við drauminn var samt þegar Edda Á (en hún er mágkona JG og vinkona mín) spurði Jóhönnu hvað hún hefði gert á síðasta júróvisjónkvöldi, og við JG vorum bara „döhh, hún var að KEPPA í júróvisjón!!!“. Ég hef alveg örugglega hlegið upp úr svefni þarna af því að mér fannst þetta viðbjóðslega fyndið í draumnum.

Núna finnst mér bara viðbjóðslega fyndið hvað mitt innra sjálf er halló.

923.færsla. Some like it black

Stundum er ég svo orðóheppin. Í fyrradag var ég í Bláa lóninu ásamt Ásu og Isaac hinum spænska. Við vorum að ræða ópalskot og Isaac vildi vita hvernig hvíta ópalskotið væri á bragðið. Ég sagði honum að ég hefði aldrei smakkað þetta hvíta og sagði svo þessa frábæru setningu:

White doesn't interest me, only black!

Þeim fannst þetta eitthvað fyndið, eins og ég væri að lýsa yfir áhuga mínum á svörtum mönnum svo að ég sagði, í djóki, mjög perralega "yes - I only want black men" - og uppgötvaði auðvitað sekúndubroti seinna að eini svarti maðurinn í lóninu stóð rétt fyrir aftan mig.

Óheppin.

922.færsla.

Úff ég er dauð úr þreytu. Það er allt of erfitt að vera túristi á Íslandi. Djamm á kvöldin, keyrsla á daginn. Núna er ég farin í afvötnun.

Svaf svo illa í nótt. Var sífellt að vakna en var milli þess hálfsofandi. Dreymdi óteljandi drauma sem flestir voru slæmir en fæsta þeirra man ég. Nema einn. Í honum ákvað ég að klippa mig sjálf (sem ég hef gert síðustu 3 árin eða svo) og ákvað að klippa mig styttra en venjulega. Ég klippi og klippi, en þegar ég lít í spegilinn er ég næstum búin að krúnuraka mig, nema er með mjög síðan topp. Þetta leit vægast sagt hræðilega út, því að í stað þess að ég væri með jafna brodda, var ég með eitt og eitt hár á stangli og húðin öll rauðflekkótt:) Ég hef sjaldan verið eins fegin að vakna:)

Æ úff

921.færsla. Vafasamur status

Hlíf Árnadóttir er alltaf með opna buxnaklauf. Af hverju, guð? Af, hverju?

920.færsla. Pirr

Ég var eiginlega búin að gleyma helstu gagnsemi bloggsins míns - að vera höggpúði fyrir pirring og kvart. Undarlegt hvað það hjálpar stundum að hella úr skálum pirrings síns á netið.

Ég er sum sé þreytt og pirruð! Pirringurinn er samt held ég í rénun, og ég ætla ekkert að fara nánar út í ástæður hans.

Ástæður þreytunnar eru hins vegar þær að í gærkvöldi týndi ég símanum mínum á kóræfingu. Fattaði það ekki fyrr en seinna um kvöldið. Ég, eins og ég á vanda til, setti upp svolitla dramasýningu fyrir Einar (sem reyndi að skjóta því að að KANNSKI væri það mögulegt að ég myndi finna símann aftur. Hann talaði fyrir daufum eyrum (mínum.)), stundi jafnt og þétt, með grátstafina í kverkunum og endurtók í sífellu í huganum "ó, hvað á ég að gera án síma?! Ó, ég hef ekki efni á að kaupa nýjan!!" En ákvað samt að vakna eldsnemma og freista þess að finna símann í Eirbergi áður en einhver óprúttinn og gráðugur nemandi yrði fyrri til. Svo að ég vaknaði óguðlega snemma og dreif mig út. Dauðþreytt, því að fyrrnefnt dramakast olli því að ég átti erfitt með að sofna. En viti menn, síminn beið bara þarna rólegur eftir mér, liggjandi á flygli. Húrra fyrir því!!!

Fögnuðurinn yfir því að vera ekki búin að tapa mínum elskulega móbíla síma (þrátt fyrir stælana sem eru í honum stundum) hélt mér glaðri í bragði fram eftir degi.
Þangað til pirringurinn tók við. Og þreytan. Æ. Syfj.

Annars er ég með spænskan vin (frá því forðum daga í Sala) í heimsókn. Það er fyndið. Haha. OK. Kannski ekki alveg augljóst af hverju það er fyndið. Veit ekki alveg af hverju. En já. Get ekki talað spænsku. Kannski er ég þess vegna svona þreytt. Ekki hægt að ætlast til þess að maður tali tungum svona snemma dags. Nei.

920.færsla. Tiltekt

Var að henda út af af blogglistanum mínum. Viðmiðunarreglan var að fólk þyrfti að hafa bloggað á árinu til þess að verða ekki miskunnarlaust eytt út. Lét þó hópblogg standa og einn bloggara sem bloggaði í desember á síðasta ári. Margir hanga inni fyrir eins og eitt blogg í janúar, sem er náttúrulega óásættanleg frammistaða! Sorglegt.

Ég er búin að blogga tæplega 60 sinnum á árinu, en það er líka í sjálfu sér óásættanleg frammistaða!

Eins og svo oft áður eru frænkurnar duglegastar, þó að sumar þeirra hafi lent í niðurskurðinum núna.

Flugfreyjurnar hanga furðu seigar inni, hélt að ég væri að fara að senda þennan flokk í hakkavélina, en ég gat fáum eða engum eitt. Sumar eru samt í hættu staddar (stelpur, þið getið enn bjargað lífi bloggsins ykkar!).

Nördin eru nokkuð góð, á þessum síðustu og verstu tímum. Einhverjir blogga reglulega, ein myndabloggar en svo eru nokkur blogg sem ég er farin að hafa ansi miklar áhyggjur af.

Vesalings óflokksbundnu (ég segi vesalings, af því að þetta er svo óflatterandi nafn. Mér þykir samt vænt um ykkur!!) ... standa sig ágætlega. Tveir virkir, einum var eytt (sú átti raunar heima í öðrum flokki en einhvern vegin hafði gleymst að færa hana yfir), og svo einn sem bloggar á margra mánaða fresti. Jæja.

Flokkurinn sem hefur orðið verst úti er elskulegi naktiklúbburinn. Hann er faktískt séð látinn eins og hann leggur sig. Ausan með tvær færslur á árinu og Ása með eina ... æ og ó.

Annars er ég búin að blogga í 6 ár. Bloggið mitt væri að byrja í skóla núna, ef það væri barn. Undarleg tilhugsun. Miðað við það hvað mér sjálfri þótti ég lífsreynd þegar ég var sex ára. Með bleika bakpokann minn, í bláu dúnúlpunni, með röndótta trefilinn. Man mj. vel eftir fyrsta skóladagsátfittinu greinilega. Man samt ekkert eftir skóladeginum sjálfum. Man bara að mig langaði ekkert að fara í skóla, vildi vera áfram á leikskól, og þegar mamma sagði mér að hafa ekki áhyggjur, hún myndi nú fylgjast með mér, sá ég fyrir mér að mamma stæði alltaf fyrir utan skólastofuna og gægðist inn um gluggann.

919.færsla. öðruvísi mér áður brá

Ég er einstaklega gjörn á hverfa í eigin heim. Þá veit ég voðalega takmarkað hvað er að gerast í kringum mig. Þetta getur gerst á ýmsum stöðum. Helsti gallinn við þetta er að þegar þetta gerist bregður mér oft svo svakalega. Held að málið sé að ég er svo sokkin í eigin hugsanir að ég tek ekkert eftir því ef einhver nálgast mig. Svo þegar viðkomandi er kominn hættulega nálægt þá bregður mér fáránlega, enda er það svolítið sjokkerandi að einhver geti bara svona sprottið upp úr jörðinni beint fyrir framan mig.

Þegar mér bregður öskra ég yfirleitt mjög hátt og stundum ótrúlega asnalega (svona óperusöngsöskur) og gjarnan fylgir einhver kjánaleg hreyfing með. T.d. hef ég stundum rétt hendurnar þráðbeint upp í loft og hrist fingurna (jazz hands). Ótrúlega töff og ógnandi.

Þetta er svolítið hallærislegt þegar ég geri þetta við ókunnuga eða á almannafæri. T.d. öskraði ég svona svakalega á Einar einu sinni í Krónunni. Hann ætlaði að bíða úti í bíl og ég sökkti mér svona líka ofan í pælingar um kínarúllur. Þess vegna brá mér svona rosalega þegar hann stóð allt í einu við hliðina á mér. Einar lét eins og hann vissi ekkert hver ég væri eftir þetta, þegar öll búðin horfði á mig.

Ég var líka alltaf að öskra á sambýlinginn á Tjarnargötunni. Hann mátti ekki koma inn í eldhús ef ég var þar og var farinn að nálgast mig "voða varlega" eins og hann sagði, sem gerði auðvitað illt verra.

Svo hefur fólk líka nýtt sér þetta ... bekkjarbróðir á fyrsta eða öðru ári í MR uppgötvaði þennan "hæfileika" minn og brá mér u.þ.b. 10 sinnum á dag. Ég var farin að verða vör um mig, en eins og í tilviki Tjarnargötusambýlingsins, þá gerði það bara illt verra því ég var enn þá hvefsnari og var farin að öskra yfir ólíklegustu hlutum. Ég man þetta nú bara af því að a.m.k. þrjú komment í árbókinni minni þetta árið snérust um þessi öskur mín. Þá hlýtur þetta að hafa verið í 3. bekk, ekki satt?

En þá er spurningin: get ég ekki breytt þessu í hæfileika? Gert gott úr illu? Og nýtt mér þetta? Við vorum nefnilega nokkur að ræða í gær hvað það er merkilegt hvað einhverfir geta verið miklir snillingar á ákveðnum sviðum. Við fórum að pæla í því hvort þetta stafaði af því að þeir gætu sökkt sér niður í eitt viðfangsefni en látið önnur algjörlega sitja á hakanum. Við „venjulega fólkið“ erum hins vegar alltaf að hugsa um svo margt í einu og náum aldrei fullkominni einbeitingu. Ég ætti þess vegna að nýta mér þennan hæfileika minn að útiloka allt nema hugsanir mínar til þess að ná ákveðinni snilligáfu, segjum til dæmis í því að skrifa eins og eitt stykki M.A.-ritgerð.

En því miður virðist ég geta sökkt mér niður í HVAÐ SEM ER annað en lærdóminn. Blogg - feisbúkk - smáauglýsingar - sjónvarpsþáttur (hver sem er) - þrif - verð á kínarúllum - ... - en ekki lærdóm.

Sorglegt.