308.faersla.Sprengja.

Í morgun vaknadi ég vid thad ad ég heyrdi hávaera sprengingu. Thar sem ég hafdi mikid verid ad hugsa um eta sídustu daga datt mér strax í hug ad thetta hefdi verid eta sprengja, en hugsadi samt ad ég thyrfti ad haetta ad láta ímyndunaraflid hlaupa med mig í gönur. Svo kom ég í skólann í dag og frétti thad ad eta hefdi í raun og veru sprengt sprengju í morgun. Ég veit ekki alveg hvort thetta var sprengjan sjálf sem ég heyrdi í, af thví ad ég var ekki mjög nálaegt thví thar sem hún sprakk, en undarleg tilviljun ef svo var ekki. En thetta gerdist á naestu metró stöd vid thá thar sem Alma býr. Hugsidi ykkur, thad var sprengja sprengd í hverfinu hennar!! Og hún, eins og ég, býr í úthverfi, ekkert mikilvaegt tharna svo ég viti til. Madur er líklega hvergi óhulltur. Viljidi spögglera.

p.s. er brennd á bakinu. samt bar ég á mig sólarvörn. ég svitna eins og graenlendingur í afríku allan daginn út og inn. sérstaklega í metróinu. raed alls ekki vid thetta.
p.s.s er viss um ad ég eigi eftir ad falla í öllu hérna. í fyllstu alvöru (ég veit, fólk er haett ad taka mig trúanlega thegar ég segi svona), ég sé enga ástaedu til thess ad ég aetti ad ná. samt hugsa ég ad ég aetti nú ad geta nád hljódfraedi, en allt annad lítur ískyggilega út.

besos.
elska ykkur af öllu hjarta, hjartans ástarhnodrarnir mínir. elskulegu unadsstundir og ástarfundir. hefdi átt ad verda ljódskáld. eda raudrar seríu höfundur. ég er ekki drukkin núna, ef ykkur skyldi detta thad í hug. hugsanlega med sólsting.