330.færsla.Spennið upp fallhlífina og búið ykkur undir brotlendingu.

Já. Hið ótrúlega hefur gerst. Óstaðfrestar fregnir herma að ég sé orðin FALLHlíf. Jább, ekki einu sinni fallin med fjóra komma níu eins og vinsælt er að syngja á mínu heimili daginn fyrir próf hjá mér, heldur bara með fjóra. Að mér læðist uggur. Hef sjálfsagt fallið á öllu. Dísus. Verðið þið ekki hneyksluð þá, ef ég hef fallið á öllu? Þið verðið samt að lofa að elska mig áfram, þó ég sé heimsk.

En eins og fólk segir, þá á maður bara að líta á björtu hliðarnar. Það fer hver að verða síðastur að falla, og það hefði nú verið sérdeilis leiðinlegt ad heita hlíf og fá aldrei að vera fallhlíf. Þannig að ég vil að allir hrópi þrefallt húrra fyrir mér, og ef svo vel vill til að mér hefur tekist að falla í hinum fögunum líka, thá skulum við bara fagna ennthá betur. Húrra fyrir fallhlíf! Jess!

Það er svo skrítið að koma heim og ekkert er skrítið. Það er eins og ég hafi aldrei farið. Nja, nema fyrir utan eitthvað smávægilegt, eins og að það er búið að breyta mjólkurfernunum, komin ný sjónvarpsstöð og blöð, og það er komin NÝ MANNESKJA í fjölskylduna. Þá er ég ekki að meina að ég hafi komið heim með hot latino lover eða ófæddan blending undir belti til að bæta í fjölskylduna, heldur frumgetna systurminnardóttur. Reyndar leist allri fjölskyldunni stórvel á myndina þar sem læknanemi númer eitt smellir kossi á kynn mína. Önnur mágkona mín sagði að ég hefði nú endilega átt að taka þennan með heim og þá tautaði hin "já, svo við gætum horft meira á hann". Lái þeim ekki að gruna að við tvö höfum þarna óhreint mjöl í pokahorninu, þar sem það verður að játast að við lítum út eins og einkar ástfangið par. En sannleikurinn er hryggilegur, ekkert í gangi. Og maður verður bara að snúa sér aftur að hávöxnum, ljóshærðum víkingum og gleyma blóðheitu sjarmörunum. Ó, æ, ó.