397.færsla.lífið post BArnið

Er regnhlífin dauð? Bar fæðingin hana ofurliði?- spyrjið þið ykkur örugglega þar sem þetta er ein langasta [sic] bloggpása í manna minnum af hálfu regnhlífarinnar.

Svarið er nei. Ég lifi, eins og Martin Grey. (úúú rímar).
Það lét þó nærri að ég yrði ekki eldri. Ég hætti við 18 sinnum á dag síðustu dagana, ákvað að hætta í háskólanum og hætta við að útskrifast ever. Ef ljósmóðurinnar hefði ekki notið við væri ég ekki hér heldur uppi í rúmi í þunglyndi yfir því að hafa klúðrað þessu. Ég held hún hafi í alvörunni hótað að berja mig ef ég héldi ekki áfram. Á þeim tímapunkti var ég búin að grenja svo mikið að það komu ekki lengur nein tár, ekki búin að sofa lengur en í 4 tíma á nótt í næstum viku, með krónískan hjartslátt og handskjálfta og með koffein í stað blóðvökva, svo að viðnámsþrekið var á núlli og ég sá mér ekki annað fært en að hlýða og rembast. Eftir langar hríðir með litla sem enga útvíkkun kom BArnið í heiminn með hjálp sogklukkna og tanga. Eins og við var að búast var það heldur óhrjálegt sakir næringarskorts í móðurkviði. En það lifir og rúmlega það. Og ég er því hæstánægð. Ætla samt aldrei að eignast BArn aftur.

Núna er ég sum sé orðin MA-mma.

Er samt ekki enn þá búin að jafna mig eftir fæðinguna. Er enn þá með stresshnút í maganum og þreytuhausverk. Þar að auki er nóg að gera að vera MAmma. Það er samt þungu fargi af mér létt, í bókstaflegri merkingu því ég léttist um 2 kíló bara við það að skila ritgerðinni. Mæli samt ekki með þessu sem megrunarkúr. Fariði frekar í ræktina.

Agglavena. Ákvað að hætta í einum kúrsi og taka þessu léttar það sem eftir er annar, enda var ég strax komin afturúr í náminu út af ritgerðinni. Verð að játa að það var smá skortur á skipulagningu að vera ekki búin með BArnið áður en ég byrjaði í mastersnámi og tók að mér aðstoðarkennslu. Fjúff pjúff skítarúff.

óver and át.
Regnhlífin hefur talað.