312.faersla.hitt og thetta

Af hverju er aldrei neinn inni á msn thegar madur tharf á theim ad halda?!! (takk alma fyrir ad vera inni, ég thurfti m.a. á thér ad halda) Sérstaklega hvimleitt thegar madur er í sambandsleysi.

Jaeja, kvedjufíestan var í gaer. Hún var nú svosem ekkert til ad hrópa húrra fyrir , og hálf kjánó ad kalla thetta kvedjuveislu thegar fólk er ekkert ad fara. Botellónid sem vid höfdum nokkur á undan var samt skemmtilegt. Ég er nú samt frekar dómgreindarlaus, og fór í stuttu hvítu pilsi. Ekki thad gáfulegasta thegar madur er ad fara ad sitja á jördinni og drekka rauda drykki (er sérfraedingur í ad hella nidrá mig). En ógáfulegast var samt ad taka thátt í hóprúllinu nidur brekku. Thetta er uppáhald idjan hans Daniele, felst í thví ad rúlla sér nidur brekku, nema ekki einn heldur 3 til 4 í fadmlögum. Sídast thegar ég tók thátt í thessu rugli slasadist ég á höfdi. En ég er ekki thekkt fyrir ad laera af reynslunni og tók thví aftur thátt, algjörlega án thess ad taka thad med í reikninginn ad thad voru myndavélar á lofti og ég í stuttu pilsi. Thannig ad nú eiga tvaer manneskjur mynd af mér thar sem sést upp í smátharma. Og thad gaeti ekki verid verri manneskja til ad eiga myndina, fokkings Dani. Lenti í blódugum slagsmálum vid hann í gaer thegar ég var ad reyna ad forda thví ad hann sýndi öllum heiminum myndina. Ó gott ad vera í útlöndum, thó mannord mitt beri hnekki, thá bíttar thad ekki miklu, á ekkert eftir ad hitta thetta fólk aftur. (glöggir lesendur taka eftir thví ad í thessari grein ýkir bloggarinn, eins og svo oft ádur).

Thad var verid ad leida mér thad fyrir sjónir (vóóó... íslenskukunnátta mín er flogin út um gluggan, ásamt sakleysi mínu og aeskublóma, nei djók) ad ég er hreint ekki svo gedug stúlka. Thvert á móti á ég thad til ad vera sérdeilis ógedug. Var kynnast strák fyrir nokkrum dögum. Thegar ég er ad tala vid hann fer hann allt í einu ad hlaeja og segir mér thad ad hann sé nú búinn ad "thekkja" mig í langan tíma, ad hann hafi alltaf verid ad sjá mig á rassabörunum. Ég spyr hann hvort vid höfum einhvern tíman talad saman, kannadist nefninlega ekkert vid hann, og thá segir hann: "nei... en ég reyndi einu sinni ad tala vid thig, en thú hreyttir bara út úr thér "déjame en paz"" (= láttu mig í fridi). Nú veit ég ad ég á thad til ad vera köld á mannin vid karlmenn sem nálgast mig á djamminu, en ég hélt ad thad vaeri adallega vid gamla fulla kalla sem vaeri ad reyna vid mig. Ekki ef thad vaeru ungir myndarlegir indaelir menn. Eftir ad hafa braett thetta med mér í nokkra daga komst ég ad theirri nidurstödu ad hann hlyti bara ad vera ad ruglast,thetta hafi verid einhver önnur stúlka, eda ad ég hafi í minnsta kosti ekki hreytt út úr mér "láttu mig í fridi". En ég taladi aftur vid hann í gaer og hann er hand viss um ad thad hafi verid ég. Og jú, ég sagdi thetta nákvaemlega svona. Vinur hans thekkir mig sem "déjame en paz-stelpuna" thví hann sá thetta gerast og fannst thetta svona líka fyndid. Hvad aetli thad sé til margt fólk sem gengur um med thá hugmynd í kollinum ad ég sé uppskrúfud leidinleg týk thó thad thekki mig ekki? Líklega margt, ef ég legg í vana minn svona vidmót.
En reyndar, thá finnst mér thetta bara óhemju fyndid.

Ó mae lordí. Ég er eins og gaurinn í laginu sem er latur ad laera. Hvad hét hann aftur: "Hann xx er latur ad laera- og blablabla blablabla blaaaa. Blabla..." vá thad eina sem ég man úr thessu er "latur ad laera". En ég er eins og hann. Og thad keyrir nú um thverbak hér á spáni (ég endurtek, íslenskukunnátta mín er flogin út um gluggan, eins og sakleysi mitt og aeskublómi). Nú er eins gott ad taka sér tak, rífa sig upp á hárinu og hlekkja sig vid námsbaekurnar.

Auf wiedersehen, adieu.