316.faersla.Estrés

Ég er stressud. Ég er stressud. Fjúfffffff. Kann ekkert skil ekkert og veit ekkert. Auk thess sem ég KANN ekki spaensku (reyndar endurtók Martin rassamadur um helgina ad vid íslendingarnir töludum spaensku "de puta madre". Elska thennan mann. Elska hann. Aetla ad knúsa hann thegar ég sé hann naest). Thá vitum vid thad, ekki meira kaffi fyrir mig í kvöld (ef thid saeud hvernig ég hamra á lyklabordid thá skildud thid af hverju). Eina bjarta hlidin á thessu er sú ad kennarinn er ósköp indael kona og jákvaed gagnvart rössum (ólíkt morfóbitchinu), til daemis skrifadi hún á sídasta heimaverkefnid mitt: ".Innihaldid gott, en málfarinu örlítid ábótavant". Allt bladid var ELDRAUTT. Ekki ein lítil setning villulaus. "örlítid ábótavant", mae es:)

Já ég er sum sé ad fara í próf á morgun, í thví sem líkist málnotkuninni í íslenskunni. Ekki audvelt fyrir mig ad eiga ad leidrétta málfar á spaensku... Thrátt fyrir ágaetis laerusessión á bókasafninu í dag thá virdist kunnátta mín á efninu vera á núlli. En thad var bara allt í lagi á bókó, baettust fleiri og fleiri í hópin: ísland, ítalía, holland, frakkland. Hjálpar svo ad hafa thjáningarsystur og braedur. Auk thess sem madur fékk skemmtilegar upplýsingar, eins og thad ad ítalinn vaknadi "cachondo" í morgun. Aetla ekki ad thýda thetta. Veit ekki af hverju hann fann hjá sér thörf til ad segja okkur thetta, óumbedinn. Ítalir eru klikk.

En já, ekki meira kaffi.