327.faersla.vael

Thessi dagur er búinn ad vera algjör mierda. Í fyrsta lagi hef ég thjádst af slaemum mönnum kenndum vid timbur. Svo fékk ég leidinlegt ímeil frá “uppáhalds” kennaranum mínum sem er tussa. Hvernig er haegt ad vera svona leidinlegur?? Ég nae thví ekki hvad vid höfum gert henni. Fór á bókasafnid til ad ljósrita lesefni fyrir prófid sem ég er ad fara í á mánudaginn og ljósritunarvélin var bilud. Thá ákvad ég ad reyna bara ad lesa sem mest á bókasafninu ádur en thad lokadi, og thá fékk ég mígrenikast og vard ad fara heim. Og ég er ad drepast úr áhyggjum yfir thví ad ég eigi eftir ad falla á thessu prófi á mánudaginn, ég hef enga von til ad ná thví nema fyrir einhverja fáránlega heppni og andagift á prófdeginum. Sem vaeri allt í lagi, ef ég vaeri ekki farin ad efast stórlega um ad ég nái morfó, í ljósi thess hvada hug kennarinn ber til okkar, og thad er EKKI í lagi ef ég fell í helmingnum af fögunum, auk thess sem ég er ALLS EKKI viss um ad ég hafi nád hinum tveimur. Ég er í skít. Ef ég fell í öllu….

Og í ofanálag thurfti ég ad kvedja Helena og Leenu, sem er bara vont mál. Á eftir ad sakna theirra, thaer eru svo frábaerar. Hef skemmt mér ógjó vel med theim. Eins og mín er von og vísa fannst mér kvedjustundin stórfyndin og hló eins og hross, sérstaklega thegar Helena fór ad tárast. Labbadi sídan thrjú skref í burtu og fór sjálf ad vola! Thetta er svo fúlt.

En nú er best ad venda kvaedi sínu í kross og taka upp léttara hjal, ádur en tárin og svitinn sameinast í stórri sundlaug á gólfinu. Í gaer var thjódhátídardagur íslendinga. Thá er venjan ad fagna. Ekki byrjadi dagurinn neitt sérlega vel hjá okkur ölmu, sváfum lítid sem ekkert af thví ad vid thurftum ad klára fokkings ritgerdina, og öll taeki og tól virtust okkur mótsnúin. Tölvur biladar, skjöl vistudust ekki, prentari neitar ad prenta rétt o.s.frv. og thegar 42 bladsídna verkefnid okkar var loksins útprenntad og tilbúid til skilunar var kennarinn farinn og skrifstofan med hólfum kennaranna lokud (klukkan var samt bara um 3). En kvöldid var gott : ) Fórum í rassapartý. Vid íslensku thríburarnir skreyttum okkur med íslenska fánanum, Kja og ég med fánalitaborda í hárinu og Alm med tannstönglafána hér og thar á líkamanum. Svo tók ég líka med brennivínid sem vid píndum alla til ad smakka, vid misjafnar undirtektir. Samt ótrúlega margir víkingar tharna, sýndu engin merki vidbjóds.

Thad er allt ad fara fjandans til. Ég er fallin í öllu. Mínusinn á bankareikningnum mínum naer brádum nidur til helvítis. Ég tharf ad fara frá Madríd. Og hef enga stefnu í lífinu, svíf bara um á skýinu mínu og held ad ef ég strái bara adeins meira glimmeri á andlitid á mér thá hverfi öll vandamál. Ég ber enga ábyrgd á neinu. Ég tharf ekki ad hugsa um framtídina. Ég tharf ekki ad ná prófunum. Tharf ekki ad borga skuldirnar.

*uppfaersla sídan ég publíseradi faerslunni fyrir hálftíma*
Gleymdi alveg ad segja. Thad voru tvennskonar samkomur í dag. Mjög ólíkar. Eitt stykki mótmaelaganga gegn giftingum (og aettleidingum held ég) homma! Ég er mjög reid yfir thví ad thad skuli vera til fólk sem er mótfallid thessu, og er thar ad auki tilbúid til ad skipuleggja mótmaelagöngu! En hinn atburdurinn var öllu ánaegjulegri, karnival (nema nottla ekki alvöru karnival, thad er ekki sá tími ársins), fullt fullt af fólki, tónlist og svaka stemming. Held einhvern vegin ad thad hafi verid ansi ólíkir hópar folks á thessum thveimur samkomum, thad er ad segja, allskonar fólk á karnivalinu, og thröngsýnir hálfvitar á hinu.