328.faersla.Ekkert smá súrrealískt

Í gaerkvöldi sat ég róleg vid tölvuna mína og laerdi fyrir bókmenntasögupróf. Rétt í því sem ég stóð upp til að sækja mér poka af sólblómafræjum heyri ég drunur í fjarska. “Neihh, er ETA byrjað að sprengja aftur?” Hugsaði ég með mér thegar ég beit skelina af fyrsta sólblómafræinu. Ákvað að láta ímyndunaraflið ekki hlaupa með mig í gönur enn á ný og sökkti mér ofan í spænskan súrrealisma. Áttaði mig á thví stundu seinna að drunurnar héldu áfram. Fór út í gaettina á svölum og naut eldinganna. Taldi sekúndurnar á milli thrumunnar og eldingarinnar og thær voru sko margar, meira en tuttugu. Settist aftur við lærdóminn en þegar húsið lék á reidiskjálfi gat ég ekki hamið mig, fór aftur út á svalir og sá risastóra eldingu kljúfa himinninn. Þetta var stórfenglegt. Fallegt en óhugnanlegt í senn.Dimm borgin lýstis upp á augabragði, í örstutta stund rann dagur og nótt saman í eitt, líf og dauði. Ég gerði mér grein fyrir thví að í þetta skipti voru sekúndurnar ekki nema í mesta lagi þrjár á milli þrumunnar og eldingarinnar. Ég ákvað að fara inn aftur, snéri mér að hurdinni en komst ekki lengra. Ólýsanlegur hávaði skall á mér eins og flóðbylgja og samstundis sá ég ljósið.

Ég rankaði við mér á svalagólfinu med hendurnar strekktar út frá líkamanum morguninn eftir. Steikt sólblómafræ lágu dreifð um gólfið. Ég hafði orðið fyrir eldingu. Virðist ekki hafa slasast að ráði, einu merkin sem ég ber er brunasár aftan á hálsinum. En hins vegar virðist heilinn hafa orðið fyrir varanlegum áhrifum... ég kann utanað öll spænsku súrrealísku ljóðin sem við fórum yfir í tíma. Ég get ekki hætt að þylja þau. Verst að ég missti af prófinu.

Nei bara djók. Það sem er í alvörunni súrrealískt er að ég skuli vera að fara í próf á morgun án þess að kunna rassgat í bala. Er nýbúin að átta mig á því að Pablo Neruda og Luis Cernuda séu ekki einn og sami maðurinn.Hata nöfn sem ríma.