335.færsla. vöfflur með rjóma

svo virðist vera sem aðrir fjölskyldumeðlimir en systir mín hafi undarlegt hreingerningaræði. Í gær þegar ég kom heim úr vinnunni beið mín dekkað borð með vöflum og rjóma. Þar sem leiðin að hjarta hlífar liggur í gegnum magann kættist ég mjög og hófst handa við að úða í mig vöfflunum. Þegar ég var komin niður í hálfan stafla segir mamma upp úr eins manns hljóði: “ Þetta eru friðarvöfflur”. Ég hváði og mamma útskýrði það fyrir mér að þessar vöflur væru afsöknarbeiðni hennar til mín fyrir að hafa skeitt skapi sínu á snyrtibuddunnu minni. Mér sornaði fyrir augum og sá fyrir mér að hún hefði staðið úti á götu og grýtt augnskuggum og glimmerdollum í allar áttir og skildi alls ekki hvað í ósköpunum snyrtibuddan hefði gert af sér til að verðskulda slíka meðferð. “Ég var svo pirruð á því að læknirinn skyldi ekki hringja eins og mér hafði verið lofað að hann myndi gera.... svo ég..... lagaði til í snyrtibuddunni þinni!!” Með magann hálffullan af vöfflum og guðslifandi fegin að ásktkært snyrtidótið mitt væri ekki marglit klessa á malbikinu , gat ég nú ekki annað en samþykkt þessa afsökunarbeiðni. En mamma er sko ansi séð... ef hún hefði ekki gefið mér vöfflur hefði ég án efa misst algjörlega stjórn á skapi mínu, öskrað nokkrar ófullkomnar setningar, skellt hurðum og lagst upp í rúm með koddann yfir hausnum. Ég þoli nefninlega ekki þessa áráttu hjá henni að laga til í mínum hlutum. En hugsa sér... hún gat bara ekki hamið sig í því að taka til! Alltaf get ég hamið mig í því.

Annars hefðum við báðar kannski átt að láta þessar vöfflur vera. Við erum nebbla í “megrun”. Við erum kannski ekkert að ná neinum svakalegum árangri í þessari megrun. Mamma byrjaði á því að þyngjast um tvö kíló eftir að hún hóf megrunina. Svo tókst henni að léttast smá... og ákvað að halda upp á það með því að kaupa sér ís:) Algjör snillingur