335.færsla.systkinaraunir

Ég er svo einstaklega óheppin að eiga eldri systur með snyrtimennskubrjálæði. Monica í friends er bara einu stigi lengra leidd en systir mín. Einhver gæti haldið að þetta væri nú ekki svo slæmt, að ég hefði sloppið við þrif á heimilinu vegna þess að systir mín hefði óumbeðin tekið þau að sér, en nei ó nei. Systir mín var sú eina sem sá einhverja ástæðu til þess að ala mig upp. Meðan foreldrar mínir leyfðu mér að borða með fingrunum og hlaupa nakinni um í skóginum þá kom systa með góð ráð: “bannað að syngja við matborðið”, “Hlíf, ef þú kannt ekki að borða með hnífi og gaffli muntu aldrei ná þér í kærasta”, “HVAÐ er peysan þín að gera á gÓÓÓlfinu!!!?” og fleiri í þessum dúr (eða moll?). Þess á milli reyndi hún að bjarga því sem bjargað varð varðandi útlit mitt og reyndi hvað hún gat til þess að fá mig til að hætta að girða peysuna ofan í gallabuxurnar og buxnaskálmarnar ofan í stígvélin. Ég held ég geti fullyrt að við höfum í gegnum tíðina bara rifist (af alvöru) um tvennt: málfræði (þá helst hvort ég hafi eða hafi ekki sagt “mér langar”) og um drasl eftir mig. Jakkarnir mínir og peysurnar stunduðu það að detta af sjálfsdáðum á gólfið þegar ég var lítil. Vitaskuld hafði ég alltaf hengt yfirhafnirnar mínar pent upp, en það brást ekki, þegar systir mín kom heim höfðu þær fleygt sér á gólfið bara til þess skapa smá uppþot. “Hlíf, er komin ný gólfmotta??” Ég: “ha, nei er það? held ekki” Hún: “júúúú, það er rooosalega góð gólfmotta hérna frammi sem ég er að þurka skítugu skóna mína áááá´” Þá loksins greini ég tóninn, hleyp fram á gang og sé hana þar standa með snyrtimennskubrjálæðisglampann í augunum í óðaönn að þurka sér á einhverri flíkinni minni. Og þá hófust slagsmálin.
Verst var þegar hún fótbrotnaði fyrir nokkrum árum. Ekki nóg með það að ég þyrfti að keyra hana út og suður um kringluna og smáralindina í hjólastól, heldur var hún allan daginn að skipa mér að laga eitthvað til af því að hún gat það ekki sjálf. “Lagaðu aðeins dúkinn þarna, hann er ekki hornrétt á borðinu” “Nennirðu ekki að raða skónum aðeins betur þarna á ganginum” “Taktu nú þarna þennan púða upp af gólfinu.....” Kræst. Guði sé lof fyrir að vera bara sæl sem subba. Það getur verið að ég nái mér aldrei í kærasta af því að ég kann ekki að borða með hnífapörum og hugsanlega getur það verið að einhver strákur sem ég hafi verið að deita hafi góðfúslega bent mér á að það væri komin tími til að laga til í herberginu, en þegar öllu er á botnin hvolft er ég bara happy eins og ég er. Svo kemur það líka fyrir að ég lagi til alveg ótilneydd.


Athugið: texti þessi er hlaðinn ýkjum og lygum*. Glöggir lesendur munu lesa í gegnum línurnar væntumþykju og skilyrðislausa aðdáun bloggarans á eldri systur sinni.

*sérstaklega rangt er það að bloggarinn hafi keyrt systur sína út og suður um smáralind og kringluna. Rétt mun vera að þetta hafi aðeins verið ein fer í hvort moll, og þessar ferðir hafi einnig verið í þágu bloggarans. Vitaskuld taldi bloggarinn það ekki eftir sér að hjálpa farlama systur sinni sem hafði lent í slysi. Vondur bloggari að grínast með vesæld systur þinnar. skamm.