355.færsla.

Í tungumálum þar sem tónahæð breytir merkingu, lenda þá laglausir í erfiðleikum?

Einhvern tíman í svefnrofunum fékk ég þá snilldarhugmynd að blanda saman hljóðfræði og tónfræði. Að hljóðrita á nótnastreng og nota öll tákn tónfræðinnar í bland við hjóðritunartáknin. Þannig væri hægt að sýna hækkun á tóni, t.d í enda spurninga, ásamt því að nota lengdarmerki og þagnir. Þannig fengist the ultimate hljóðritun. En eins og með aðrar frábærar hugmyndir sem ég fæ í svefnrofunum þá virtist hún ekki alveg eins frábær í dagsbirtu. Of flókið til að vera nothæft. Eins og sagan um konunginn sem vildi gera fullkomið landakort af ríki sínu og varð ekki ánægður fyrr en kortið var orðið jafn stórt og ríkið sjálft. Of mikil nákvæmni gerir ekkert gagn. Svo hefur örugglega einhverjum dottið þetta í hug áður.