438.færsla.Einn af þessum dögum

Djöfusins þynnkuhelvítis hálfviti.

Það er ekki sniðugt, upp á líðanina daginn eftir, að byrja kvöldið á því að drekka calimocho, hitta síðan einhverja ameríkana sem skilja ekkert íslenska peninga og bjóða manni allan andskotann á barnum, sem endar auðvitað þannig að þeir sjálfir verða drukknustu menn jarðarinnar. Svo drukknir að annar þeirra rúllar öfugur niður stigann á kaffibarnum, skellur með höfuðið í gólfið neðst og rotast og fyrr en varir eru tveir sjúkrabílar mættir á svæðið.

Já, ég hef aldrei lent í öðru eins. Í alvörunni. Samkvæmt síðustu upplýsingum, sem reyndar eru orðnar svolítið gamlar er maðurinn nokkuð heill á húfi, bara með bólginn ökkla svo hann getur ekki gengið, skurði á hendi og undarlegar holur í hausnum. Vonandi ekkert alvarlegra.

En takk Erla fyrir afmælisboðið og huggulegu réttina, sorrý að við skyldum ekki koma aftur! Það var óvart:)

Djöfulsins helvítis þynnku hálfviti.