447.færsla.Ein ég sit og sauma, bráðum

Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að það sem háir þessu bloggi er að ég er of meðvituð. Allt of meðvituð um mögulega og ómögulega lesendur. Stóð nefninlega mjög lengi í þeirri trú að enginn læsi þetta, nema náttúrulega naktiklúbburinn, en ég hitti hvort eð er meðlimi hans næstum daglega, svoleiðis að það er næstum því eins og að tala við sjálfan sig að skrifa fyrir þá. Upp á síðkastið hef ég svo komist að því að allskonar fólk sem mér datt aldrei í hug að álpaðist hingað les bloggið reglulega. Og nú er ég komin í hinar öfgarnar og held að ALLIR sem nokkurn tíman hafa orðið á vegi mínum lesi bloggið spjaldanna á milli. Og það er mjög heftandi. Hvernig á ég að geta skrifað þannig að ég virðist vera kúl fyrir vini og kunningja, þæg og prúð fyrir mömmu, sífellt lærandi fyrir kennara, geðveikt gáfuð og kúl fyrir "nemendur" o.s.frv, allt á sama tíma? Þetta er óvinnandi vegur.

Nú er ég orðin stoltur eigandi AEG 791 saumavélar. Fékk hana sko í afmælisgjöf, ógjó kúl. Held að hið fyrsta af mörgum meistaraverkum sem þessi maskína mun geta af sér verði gardínur í nýja herbergið. Er byrjuð að flytja dót þangað inn. Þetta verður ægilega huggulegt. (Það eru óskrifuð lög að maður verður að nota orð eins og "huggulegt" og "lekkert" í sí og æ þegar maður er orðinn 25 ára kelling).

Vil koma því á framfæri að ég veit aldrei hvort maður á að nota viðtengingarhátt eða ekki. Tilfinningin er mjög mjög dauf. Hefur manni einhvern tíman verið kennt það? Og ég fíla nýju þolmyndina. "Það var sagt mér það" er til dæmis ansi fögur setning. Og svo spáir maður óhikað í einhverju, eina skiptið sem maður spáir í þolfalli er þegar maður syngur spáðu í mig. Mér finnst að ég ætti að vera alráður málfarsdómstóll. Allt sem ég segi er rétt. Nema þegar við kemur viðtengingarhætti, þá má einhver annar ráða.

Mig langar að vinna í lottóinu. Ég er pínu fátæk.