569.færsla. gleraugnaglámur

Ég las aftan á fréttablaðinu pistil eftir Gerði Kristnýju, held ég. Þar sagði hún að vinur sinn hefði fattað upp á því að teygja á húðinni við gagnaugun (svona eins og þegar maður gerir "mamma mín er kínverji, pabbi minn er japani, aumingja ég") til þess að sjá betur. Ég sem hélt að ég væri eina manneskjan sem kynni þetta snilldar ráð. Prófiði bara, ef þið sjáið ekki á töfluna í skólanum þá virkar þetta massa vel. En svo hélt ég líka að "mamma mín var kínverji..." hefði verið djók sem systkini mín föttuðu upp á... en það er sjálfsagt misskilningur.

Talandi um fréttablaðið. Um daginn sá ég þessa fyrirsögn:
Hlíf á bandaskó.
Jú, ég á bandaskó, hvað er svona merkilegt við það? Ég á líka strigaskó og inniskó.

En ég þarf að fá mér ný gleraugu. Ég sé ekki nógu vel. Það er þess vegna sem ég hitti aldrei fluguna í badminton.