laugardagur, október 21, 2006

576.færsla. bannað björnum

Um þessar mundir finst mér eins og allt sem ég gæti skrifað um sé ég nú þegar búin að skrifa á bloggið. Þannig að ég skrifa bara ekkert.

Í þessum skrifuðu orðum er klukkan ellefu mínútur í tólf á föstudagskvöldi og ég hef ekkert betra við tímann að gera en að blogga um það að ég hafi ekkert til að blogga um.

Það er svosem allt í lagi. Mér leiðist bara óstjórnlega þessa dagana. Mér ætti samt ekki að leiðast, ég hef nóg að gera. Eitt og annað nýtt (eða nýlegt) að gerast sem ætti að krydda tilveruna aðeins, en það dugar ekki til. Held þetta myndi lagast ef mér tækist að finna mér eitthvað efni til að skrifa eitt styki MA ritgerð um. En ég er galtóm og hugmyndasnauð. Fyrir utan það að ég vil ekki bara skrifa um eitthvað. Ég vil skrifa um eitthvað sem mig langar til að skrifa um. Fyrir utan það að mig langar bara ekkert til þess að skrifa MA ritgerð. Af hverju þarf maður að gera það? Kannski geri ég það bara ekki.

Svei mér. Þetta er orðin þunglyndisleg færsla. Hún átti ekki að vera það. Ég ætlaði að skrifa um eitthvað æsispennandi eins og skemmtun mína á íslendingabók. Ég er sumsé búin að vera að fletta upp í henni (já ég veit, ég er alltaf nokkrum árum á eftir) og hef komist að þeirri niðurstöðu að annað hvort eigi ég óskaplega fáa ættingja, eða ég forðist ættingja mína eins og heitan eldinn. Ég er búin að fletta upp öllum andskotunum og það eru bara engir skyldir mér nær en í 6 ættlið... sem verður að teljast slappt miðað við skerið sem við búum á. Hins vegar er ég orðin nokkuð góð í nöfnum áa minna.

Ég fór í sund í dag. Með mér í sundinu var einhver enskumælandi hljómsveit af Airwaves. Náði nú ekki hvaða hljómsveit þetta var en ég vona að hún sé ógjó fræg. Einn strákurinn þurfti að leigja sér þrönga speedo sundskýlu sem olli því að hinir hljómsveitarmeðlimirnir ætluðu að míga á sig af hlátri og gerðu síðan grín að typpastærð gaursins eftir gufubaðið. Stelpurnar þvoðu sér ekki án sundfata. Svo klæddu þær sig úr sundfötunum á bakvið handklæðið. Ég reyndi að kenna þeim íslenska siði og stripplaðist um kviknakin eins lengi og ég gat. Ég er ekki viss um að þær hafi fattað pointið.
Eruði ekki ánægð? Breytti færslunni úr þunglyndri yfir í ósiðsamlega. Þar hafiði það.

Engin ummæli: