590. færsla. Og enginn stöðvar tímans þunga nið

Hugsunin um áramótin og sönginn nú árið er liðið vekur upp minningar um áramótin þegar við Sólveig eyddum allri nóttinni uppi á klósetti á skemmtistaðnum sem hét einhvern tíman Jón forseti, syngjandi nú árið er liðið og sjá dagar koma, ár og aldir líða á rípít tvíraddað. Við tókum kannski smá trúnópásur inn á milli, en bara stuttar því við sungum eiginlega allan tímann. Man til dæmis að einhver stelpa labbaði inn á klóið og stundi "ó guð, eruð þið ennþá að syngja".
Einhverjar pásur hljótum við þó að hafa tekið, því þetta kvöld fengu bæði Ásta og Sólveig viðurnefnin sem þær hétu í símanum mínum í mörg ár á eftir. Ásta vann til síns nafns (þ.e. pornstar) með ótrúlega flottu swingi í þykjustu flengingu (er þetta of dónalegt? þarf ég að gæta tungu minnar? æ vott ever, ég er siðblind að sumu leyti) og Sólveig fékk sitt þegar ósiðsamlega gamall karl fór á fjörurnar við hana. Maðurinn tók í höndina á henni, horfði djúpt í augu hennar og sagði ástúðlega: "Segðu mér, hvað sérðu þegar þú horfir á mig?" Sólveig svaraði um hæl: "Eldri mann". Þetta var ekki svarið sem hann vildi svo hann reyndi aftur: "Nei, í alvörunni, horfðu betur. Hvað sérðu þegar þú horfir á mig". Í þetta skiptið gaf Sólveig sér tíma til að ígrunda málið og sagði svo einlæglega: "GERVIHÁR"

Ég þarf ekki að taka það fram að maðurinn var ekki lengi að láta sig hverfa og skildi eftir nokkrar unglingsstúlkur í flogakasti af hlátri. Þar með fékk Sólveig nafnbótina gervihár og hlaut að launum eilífa aðdáun mína fyrir snilldarlegasta tilsvar í heimi.

Já those were the days my friend. Tíminn flýgur. Ég held við höfum verið 19 að verða 20 þessi áramótin. Þetta voru góð áramót og góður tími. Núna er líka góður tími, hvað sem öllum ritgerðum líður.