miðvikudagur, janúar 11, 2017

1049.færsla. Píta.

Eitt það besta við að hafa pítu í kvöldmatinn er að þá getur maður (oft) fengið sér pítuafganga í hádegismatinn næsta dag. Það er hins vegar verra þegar maður er búinn að rista brauðið, hita kjötið, raða öllu í pítuna, setjast niður og opna munninn - og þá, auðvitað þá - heyrist væl í barninu (/börnunum ef maður er tvíburamamma) sem eru sofandi í kerrunni inni í stofu. Þá er maður allt í einu að reyna að borða pítu, með sósu út á kinn,á ferð á meðan maður keyrir tvíburakerruna með olnbogunum um stofuna. Hafið þið reynt að borða pítu á meðan þið keyrið tvíburakerru um stofuna með olnbogunum? Ég skal segja ykkur það að það er ekki hægt. Jú, kannski ef maður yfirfyllir ekki pítuna ... en af hverju ætti maður að setja lítið í pítuna?? Það væri nú bara skrítið.

laugardagur, janúar 07, 2017

1048.

Í dag gerðist það helst markvert að ég náði mér í ókeypis (barna-) ferðarúm af gefins, allt gefins á facebook. YES. Vel gert.

Og það að mér skrikaði fótur á koddainniskónum sem Einar fékk í jólagjöf og flaug mjúklega á rassinn. Auðvitað með kaffibolla í höndunum. Og skvetti innihaldi hans vel og vandlega yfir andlitið á mér. Við erum að tala um kaffi í nösunum og alles. Enn á ný er ég þakklát fyrir ylvolgt kaffi.

föstudagur, janúar 06, 2017

1047. Kaffi

Fékk þá góðu hugmynd að fá soninn, 5 ára, til að vekja pabba sinn með því að færa honum heitt kaffi í rúmið. Áttaði mig svo á því að þetta var ekki alveg nógu vel úthugsað hjá mér þegar ég heyrði þreytt óp úr myrkvuðu svefnherberginu og við mér blasti eiginmaður með hálfan kaffibolla, hálflukt augu og kaffislettur í hvítum rúmfötunum. "Þú ættir að kveikja ljósið og vekja pabba áður en þú réttir honum kaffið" byrjaði ég en hætti svo við. Sem betur fer var þetta ekki sjóðandi heitt kaffi, segi ég nú bara.

1046. Aftur

Er að hugsa um að snúa aftur með sögur úr fæðingarorlofinu.

miðvikudagur, febrúar 04, 2015

2015

Hátíðirnar koma og fara og ekkert blogga ég. Síðast á Hallóvín.

Byrjun árs ruglar mig alltaf. Já og haust líka. Ég rugla þessu endalaust saman, þ.e. ég veit ekki hvort nýtt ár er að byrja eða nýtt skólaár. Þannig fannst mér í gær eins og Hallóvín væri á næsta leyti.

Það er ekki eins kalt í vetur og í fyrra. Og það hefur verið lítill sem enginn snjór. Allavega ekki nægilega mikið til þess að fara að renna sér í garðinum, þrátt fyrir hástemmdar aðvaranir um ægilegan "snjóstorm" og blizzard og ég veit ekki hvað sem átti að vera í síðustu viku. Þetta var voða fyndið. Almenningsskólum var lokað í einn og hálfan dag út af veðrinu sem aldrei kom, það kom í mesta lagi sentimetri af snjó hérna. Ég fór út í búð daginn áður en veðrið átti að koma, því að það vantaði kvöldmat, og búðin var full af fólki sem var að byrgja sig upp af mat til að lifa af óveðrið. Hvað er eiginlega að fólki - jafnvel þó að það hefði komið eitthvað ægilegt veður (ég sá nú aldrei að spáin væri ægileg, en veðurfræðingarnir hér voru á öðru máli), þá hefði fólk komist út í búð tveimur dögum seinna! Drama drama. Ég var svo guðslifandi fegin að leikskólanum hans Árna Gunnars var ekki lokað. Hann hafði verið heima lasinn í viku á undan og var loksins orðinn skólafær, hefði orðið verulega svekkt ef hann hefði svo þurft að vera heima tvo daga í viðbót út af smá snjókuski.

Ég er að borða granatepli. Þau eru í algjöru uppáhaldi hjá mér núna. Ég held að það sé fyrst og fremst af því að mér finnst gaman að borða þau, en ekki bragðið endilega, þó að þau séu reyndar mjög góð á bragðið.

Jólin voru mjög yndæl. Þetta voru svona náttfatajól, því að við höfðum engin jólaboð eða slíkt til að sinna. En við borðuðum góðan mat, spiluðum, horfðum á vídeó og svona.

Sá litli er duglegur á leikskólanum. Mér finnst enn pínu skrítið að hann geti bara verið "aleinn" á einhverjum stað án okkar, að litla barnið mitt geti verið svo sjálfstætt:) Hann er samt bara hálfan daginn á leikskólanum, svo að við erum enn megnið af deginum að hanga saman. Hann elskar að leika sér með dýr, og vill þá helst vera í hlutverkaleik með manni og leikirnir snúast ýmist um að bjarga einhverju dýri úr vandræðum, eða að einhver rándýr reyna að ráðast á önnur dýr. Ég hef ekki alveg jafnmikið úthald í þessa leiki og hann. Aftur á móti gæti ég föndrað allan daginn, en því nennir hann í mesta lagi í 30 sekúndur.

Í dag fórum við í feluleik. Ég byrjaði á að fela mig. Þegar Árni Gunnar fann mig, sagði hann "þetta var ekki góður staður!!". Ég var hálfmóðguð og stóð upp en þá sagðist sonurinn ætla að fela sig á þessum stað og sagði mér að fara inn á bað og telja. Ég reyndi að útskýra fyrir honum að hann ætti ekki að segja mér hvar hann ætlaði að fela sig, en allt kom fyrir ekki, hann vildi bara endilega fela sig á sama stað og ég hafði falið mig og fannst ekkert að því að ég sæi hann fela sig áður en ég fór svo inn á bað að telja. Svo þegar ég "finn" hann, eftir mjög stutta leit, segir hann "þetta var mjög góður staður!!". Svona gekk þetta fyrir sig nokkrum sinnum, hann valdi alltaf sama stað og ég hafði falið mig á, og fannst staðurinn alltaf góður eftir að hann hafði falið sig þar.






laugardagur, nóvember 01, 2014

1044. færsla. Halloween

Það er skítakuldi í húsinu. Sonur minn sefur vært í flísgalla undir þykkri dúnsæng og er alveg mátulega hlýtt. Ég sit í stofunni við ylinn af ótal kertum. Viðeigandi að fyrsta kalda kvöldið sé einmitt á Hrekkjavöku. Graskersluktir og samansafn af mismunandi tegundum af rauðum og appelsínugulum kertum skapa einmitt réttu stemninguna. Á svona kvöldum er best ef maður getur bakað eitthvað í ofni, til að ná upp smá hita. Heppilegt að ég átti einmitt graskersfræ til að rista, fyrst ég náði ekki að skera graskersluktirnar fyrr en í dag. Ótrúlegt magn af fræjum sem eru í svona graskerjum

Ég er gras(kers?)ekkja þessa helgina. Skyldan kallaði eiginmanninn á ráðstefnu í öðru fylki. Nú þegar haustar fyrir alvöru, eiginmaðurinn er í burtu og, tjah, það eru draugar á hverju götuhorni, finn ég örla á myrkfælni. Veröldin er undarlega þögul svo að hið óþreytandi sírenuvæl stórborgarinnar hættir að vera ógreinilegt bakgrunnshljóð og verður að undirspili fyrir dans flöktandi kertaloganna. Merkilegt annars hvað nærvera þriggja ára barns slær mikið á myrkfælni.

Síðustu vikuna hef ég setið sveitt við flest kvöld og handsaumað grímubúning á barnið. Endilega minnið mig á það á næsta ári þegar ég ætla að gera slíkt hið sama, að þetta er ekki eins lítið mál og ég held það sé. Ég var alveg komin í kapphlaup við klukkuna og varð að sleppa ýmsum smáatriðum sem ég hafði ætla mér að gera. Fíllinn varð til að mynda tannlaus, greyið. Fyrir utan smávesen eins og það að skottið leit út eins og skottið á Eyrnaslapa og eyrun voru frekar eins og músareyru og svo hið algjörlega óþolandi smáatriði að sonur minn, sem hefur í nokkrar vikur sagt í hvert einasta skipti sem hann er spurður að hann ætli að vera FÍLL, vaknaði skyndilega í gær harður á því að hann ætlaði að vera API (eins og í fyrra). Ég þorði að sjálfsögðu ekki að hætta við að klára fílabúninginn, svona ef hann myndi jafnsnögglega skipta aftur um skoðun og himin og jörð myndu farast ef hann gæti ekki fengið að vera fíll, og sat einbeitt við að sauma (og horfa á Netflix) til klukkan 1 í nótt. Svo gat ég auðvitað ekki sofnað því að heilinn hélt áfram að sauma þegar ég lokaði augunum. Ég vaknaði því með fullkomið litarhaft afturgöngu í morgun. Barninu fannst réttara að fresta þessari hátíð, enda er hann rétt að komast á aldur til að hafa vit á því að vera smeykur við ógnvekjandi hluti, og fannst fílabúningur hin mesta vitleysa. Hann ákvað reyndar á síðustu stundu að fara sem fíll á leikskólann og bjargaði þar með geðheilsu móðurinnar, sem ætlaði auðvitað ekki að setja pressu á barnið að vera fíll ef það vildi það ekki (þetta snérist víst allt um að hann hefði gaman, þó að stundum sé ekki alveg ljóst hvort okkar fær meira út úr svona hátíðum, eða jú, það er örugglega ég, en ég vona samt að mér takist að yfirfæra ekki mínar væntingar yfir á hann eða eitthvað) en allt þetta maus við þennan hálfmismheppnaða búning hefði bara verið eitthvað svo sorglegt ef hann hefði svo ekki einu sinni viljað prófa að fara í hann. Ekki það, handavinna fyrir framan skemmtilega sjónvarpsþætti er nú ekki sorgleg tímaeyðsla, eiginlega alveg frábær tímaeyðsla ef satt skal segja. En eftir leikskólann vildi hann ekki vera fíll lengur og fékk (með glöðu geði) að vera sami api og í fyrra.

Hann mætti á leikskólann fyrir hádegi til að taka þátt í afmælisveislu og hallóvínveislu, var þar sína fjóra klukkutíma, svo slökuðum á heima í smá stund og fórum svo út í skrúðgöngu og að trick-or-treata. Ég held við séum mjög heppin að það sé svona frábær Hrekkjavökuviðburður akkúrat í hverfinu okkar. Það eru bara einhver íbúasamtök sem skipuleggja þetta - skreyta allt og svo fær maður fullt fullt af kökum, eplacider, og ís frá tveimur mismunandi ísbúðum í hverfinu. Og mjög margir gefa nammi líka. Fyrsta árið var ég dauðhrædd um að týna barninu í mannfjöldanum og var því fegin að hann var í beisli, enda vildi hann hlaupa burt frá mér. Í fyrra var þetta líka svolítið þannig - en núna í ár vildi hann ekki sleppa hendinni af mér, hræddari um að týna mér en ég honum. Það er talsvert auðveldara þannig:) Svo komum við heim og hann bað fljótlega um að fá að fara að sofa, fyrir klukkan sjö! Nátthrafninn minn! Vona innilega að hann sé ekki að verða veikur, því að hann er kvefaður. Ég tel mér trú um að það sé eðlilegt að barn sem vaknaði snemma og tók svo þátt í svona mikilli dagskrá og spennu og útiveru, sé þreytt óvenjusnemma. Bara að honum hafi ekki orðið meint af allri spennunni og dagskránni og útiverunni, verandi með kvef. Annars skrúfast mammviskubitið sjálfkrafa í botn.

Mér finnst eins og tónninn í þessari bloggfærslu sé drungalegri en ég ætlaði mér. Það er líklega stemmingin, kvöldið og kertaljósið.

- Frábær dagur með apa og fíl. Hrekkavakan er uppáhalds bandaríski hátíðisdagurinn minn. Þar á efir kemur Thanksgiving og páskaeggjaleitin um páskana-

Og p.s. Það er ekki svo kalt úti, bara inni. Það eru tíu gráður úti núna klukkan 11 um kvöld. En það er greinilegt að við þurfum að tala við leigusalann um að láta kveikja á hitanum, þetta er alveg við þolmörk sko. Maður er svo góðu vanur.

mánudagur, október 20, 2014

1043.færsla. Haust í Philly

Þessi síðasti mánuður hefur verið pínu kreisí. Kreisí góður samt sko.

Í raun og veru hefur verið brjálað að gera frá því að við komum aftur hingað út í lok ágúst. Samt hef ég ekki gert neitt af viti, þ.e. unnið. En ég hef verið mjög busy í lífinu. Nokkrum dögum eftir að við komum heim veiktist Árni Gunnar. Ekki mikið en það tók hann rúma viku að lagast. Undir lokin af veikindum fórum við í helgarferð að heimsækja vini í annarri borg. Við vorum löngu búin að kaupa miða í lestina og heimsóttum lækni um morguninn sem gaf okkur grænt ljós á að fara með barnið í svona ferðalag. Eftir á að hyggja var hann kannski ekki orðinn alveg nógu hress í svona ferðalag, samt gekk þetta vel og honum varð ekki meint af. Svo að líklega var þetta í lagi, þó að ég hafi verið með mömmusamviskubit. Svo liðu tvær vikur og þá byrjaði barnið á leikskóla. Húrra fyrir því:) Löngu kominn tími á það, fyrir okkur bæði, held ég. Mér fannst það samt hræðilega erfitt, mér leið eins og ég væri fyrsta mamman í heiminum sem hefði þurft að skilja barnið svona eftir. Og hann grét, að sjálfsögðu, eins og ég væri að skilja hann eftir í ljónagryfju fyrstu dagana. Það kom mér ekki á óvart, því að hann lét líka svona á Íslandi í sumar ef einhver átti að passa hann, og þá var hann þó hjá fólki sem hann þekkir mjög vel og elskar. Og svo hef ég líka unnið sjálf á leikskóla og veit að mörg börn gráta í kveðjustundinni en taka fljótt gleði sína þegar foreldrarnir eru farnir. En það er allt annað að vita þetta eða vera í aðstæðunum sjálfur. En svo gekk aðlögunin eiginlega fáránlega vel, sérstaklega miðað við það hvað hann er feiminn og háður mér (enda hef ég verið svo mikið með hann, sérstaklega eftir að við fluttum út, þar sem hann er sárasjaldan í pössun) og við nýkomin aftur frá Íslandi, þar sem hann gleymdi talsverðu af enskunni (sem hann talaði auk þess ekki fullkomlega fyrir). Strax á fimmta degi grét hann ekki, í vikunni á eftir grét hann stundum og stundum ekki, og svo eftir tvær vikur hefur hann alltaf kvatt mig sáttur, húrra fyrir því:) Mér finnst það samt alveg ótrúlega fyndið að hann eigi sér líf sem ég er ekki hluti af og veit eiginlega ekki hvað er í gangi í. Hann á vini sem hann talar um, en ég veit ekki einu sinni hvernig þeir líta út. En ég mun nú fljótlega kynnast þessu betur - leikskólinn hans býður foreldrum nefnilega upp á að vinna einn dag í mánuði á leikskólanum og fá í staðinn smá afslátt af skólagjöldunum. Mér finnst það ótrúlega sniðugt, þá kynnist maður starfinu miklu betur og svo hlýtur þetta að veita skólanum aðhald, ef það eru "alltaf" einhverjir foreldrar á svæðinu þá getur varla eitthvað mjög vafasamt viðgengist. Ég verð samt að segja að ég skildi ekki alveg hvernig þetta ætti að ganga upp og gat ekki alveg séð fyrir mér að það væri þægilegt að hafa alltaf foreldra inni á deildinni, sem kunna ekki á starfið og trufla örugglega barnið. En svo er þetta þannig að foreldrarnir eiga fyrst og fremst bara að vera þarna til að eyða tíma með barninu sínu, það er sem sagt ekki ætlast til þess að maður sé á fullu við að vinna eitthvað, heldur bara að vera með og hjálpa eitthvað til ef maður getur. Ég má bara ekki gleyma að mæta í þetta, maður ræður alveg sjálfur hvenær maður gerir þetta.

Þegar ÁG var búinn að vera eina viku á leikskólanum mætti pabbi á svæðið. Það var roslega gaman og við gerðum mjög margt, nýttum það til fulls að vera með bíl og keyrðum mikið út fyrir borgina. Pabbi var hér í níu daga, held ég.

Svo þremur dögum eftir að hann fór, kom Eysteinn frændi í heimsókn. Hann ætlaði upphaflega bara að vera stutt (hann var að ferðast á milli borga að hitta vini sína frá því að hann var í high school í Boston í fyrra) en svo breyttust plönin hans og hann endaði á því að vera líka í níu daga hjá okkur. Það var rosa gaman að fá hann, við túristuðumst aðeins um borgina milli þess sem hann hitti vini sína. Svo eldaði hann rooosalega góðan mat fyrir okkur, namm.

Daginn eftir að Eysteinn fór frá okkur komu mamma og Anna svo til okkur. Það var yndislegt að fá þær, við áttum margar góðar mæðgnastundir, túristuðumst, BORÐUÐUM og versluðum. Og þær fóru í gær. Svo að, í rúmlega fjórar vikur vorum við næstum stanslaust með gesti í litlu íbúðinni. Þau voru öll svo sannarlega aufúsugestir og frábært að fá þau, en það er líka pínu gott að fá smá rólegan tíma núna:) Sérstaklega líka af því að síðasta vika var brjáluð vinnutörn hjá Einari.

Haustið er komið hér í Philly. Hitinn er aðeins farinn að lækka, vindurinn blæs og laufið á trjánum er litríkt. Það er samt enn svona í kringum 15 stiga hiti flesta daga hér, en maður finnur fyrir haustinu í loftinu. Og hrekkjavakan er á næsta leyti, en það er líklega uppáhalds bandaríska hátíðin mín hér. Ég er búin að lofa barninu að sauma á hann fílabúning - ég þarf að fara að vinda mér í það, enda þarf ég að sauma þetta í höndunum, eins og ég gerði í fyrra. Það var reyndar minna mál en ég hélt, mjög auðvelt að vinna með flís. En svo klúðrast þetta örugglega þetta árið. Kannski ekki samt.

fimmtudagur, september 18, 2014

1042. færsla.

Ég er sífellt að lenda í hræðilegum vandræðum vegna leti. Núna snýst þetta um að a) ég nenni ekki að elda b) ég nenni ekki út til að kaupa eitthvað sem ég þarf ekki að elda.

Hræðilegt. Og ég er mjög svöng. Og þreytt. Og á eftir að hengja upp fullt af þvotti og vaska fullt upp. Og Einar er ekki heima.

Ég gæti látist úr leti eða hungri einn daginn. Nema hvort tveggja sé.

þriðjudagur, september 16, 2014

1041. færsla. Drep

Ég er alveg hreint gjörsamlega að drepast úr leiðindum í augnablikinu. Held það sé vegna þess að ég ætti að vera að taka til (sjá síðustu færslu). Vatnsmelónuísinn sem ég er að borða hjálpar samt aðeins. Þetta er bara frosin vatnsmelóna á priki. Elska þetta og sonur minn líka. Oh, þarna stal hann mínum af mér af því að hann var búinn með sinn. Kannski fæ ég mér þá bara annan, nóg til sko. Og þetta getur maður borðað með góðri samvisku.

Ég þarf samt að taka til, þetta er ekkert grín. En svo þarf líka að elda. Og borða. Og ganga frá eftir matinn. Og koma barni í háttinn. Ég tek það fram að ég er ekki ein í þessu. Einar hefur samt talsvert meira að gera en ég, svo að það er eðlilegt að ég kannski taki smá til á meðan hann er í skólanum eða eitthvað. Ef það bara væri ekki svona drepleiðinlegt.

Pabbi kemur á föstudaginn. Hlakka mjög til þess. Svo þann 2. október kemur Eysteinn (bróðursonur minn). Húrra fyrir því. Svo um miðjan okt koma mamma og Anna. Jibbí - skemmtilegir tímar framundan. En það er morgunljóst að ég verð að taka til áður en gestatímabilið hefst. Sem sagt, ég hef tvo daga.

mánudagur, september 15, 2014

1040. færsla. armæða og kveinstafir

Ég held ég bara verði að ráða mér heimilishjálp þegar ég verð fullorðin. Ég verð að segja það að mér finnst það rýra lífsgæði mín verulega að þurfa sífellt að vera að taka til, þrífa, þvo þvott o.s.frv. Þetta er svo mikið streð! Maður þarf eilíflega að vera á tánum að vinna á hverju smáatriði, rétt til að halda í horfinu, og um leið og maður slær slöku við í örlitla stund þá er allt gjörsamlega komið á hvolf aftur. Á sama tíma finnst mér það rýra lífsgæði mín svolítið að búa í drasli. Oh þetta er svona vandamál sem er engin góð lausn á. Milli steins og sleggju. Ömó alveg hreint. (þ.e. ekki hreint). Virkilega þunglyndislegt að hugsa um þetta. Ég ætti að vera einhvers konar aristókrati (mig langaði frekar að segja "aristókrat", fannst það eiginlega meira töff, en fann það ekki í orðabók svo að ég notaði frekar "aristókrati" og finnst það miklu meira lummó). Það væri líka mjög vel þegið að einhver hjálpaði mér að klæða mig á morgnana. Og eldaði fyrir mig. Já.

1039. Hárrétt

Ég fæ stundum þá flugu í höfuðið að ég verði að klippa mig. Og læt þá yfirleitt bara verða af því strax á stundinni og klippi mig sjálf. Það er ekki alveg hættulaust, því að iðulega þegar ég fæ þessa hugdettu er ég á leiðinni eitthvert út og hef ekki mikinn tíma. Auk þess er ég yfirleitt ekkert búin að hugsa út í það hvað ég ætla að gera heldur læt ég skærin vaða umhugsunarlaust í hárið. Hið þriðja, og kannski mikilvægasta, er að ég kann auðvitað ekkert að klippa. Árangurinn er því allt frá því að vera skelfilegur og í að vera sæmilegur. Sem betur fer er ég oftast með tiltölulega sítt hár þegar klippitilraunir mínar hefjast svo að það er svigrúm til að laga. Það verður aftur á móti til þess að ég klippi oft hárið miklu miklu styttra en ég hafði beinlínis ætlað mér.

Fyrir nokkrum dögum fékk ég þessa hugmynd og lét að sjálfsögðu vaða. Hef síðan þá verið smátt og smátt að klippa meira til að jafna þetta út og laga það sem þarf að laga. Í dag gerði ég góðan skurk í þessu. Því miður, í æsingnum og hugsunarleysinu (korter í "partý" sem við vorum á leiðinni í), klippti ég óvart hlýrann af hlýrabolnum sem ég var í í leiðinni. Úbbs. Kannski var þetta undirmeðvitundin í uppreisnarham að segja mér að losa mig við þennan slitla og teygða eldgamla bol.

Ég er bara nokkuð sátt við útkomuna í þetta skiptið. Set inn mynd til sönnunar. Sést kannski ekkert svo vel, enda eru gæðin ekkert mikil í tölvumyndavélinni minni:) Athugið að ég er hlýrabol en ekki þeim sem ég klippti.


OK ég sé það núna að þetta eru mjög léleg gæði. Oh well. Kannski er það bara til bóta.

sunnudagur, september 07, 2014

1038. færsla. Krútt

Ég held ég hljóti að hafa upplifað krúttlegra kvöld en flestir aðrir:) Við erum að passa lítinn vin, hann Lou, sem er ári yngri en ÁG. Þrátt fyrir talsverðan aldursmun (já, þegar aldursmunurinn er 1/3 eða helmingur ævinnar, þá er eitt ár ansi mikið) og að enska sé annað tungumál þeirra beggja, ná þeir ansi vel saman. Sátu hlið við hlið á sama tripptrapp-stólnum og borðuðu kvöldmat, og kúrðu svo hlið við hlið á flatsæng inni í herberginu hans Árna. Ég hafði nú upphaflega ætlað að láta ÁG sofa í sínu rúmi, en hann vildi auðvitað fá að vera á gólfinu hjá Lou. En svo færði ég reyndar Lou upp í rúmið hans ÁG því að Lou virtist ekki geta slakað nógu vel á þarna. Þetta var allt saman hrikalega sætt.

Ég er ekki frá því að þetta hafi verið auðveldara heldur en að vera með Árna Gunnar einan. En ég hef svo sem lengi vitað það - að það er (á köflum) auðveldara að vera með eitt barn en tvö. Þ.e. þegar þau eru ekki að rífast eða vilja/þurfa tvo gjörólíka hluti á sama tíma.

mánudagur, ágúst 25, 2014

1037. færsla. 3. árið

Jæja, við erum komin út aftur og þriðja árið í útlegðinni hafið. Lofar bara góðu sko. Allt gekk furðulega vel á leðinni út - flugið var á undan áætlun, það var ENGIN röð í vegabréfaskoðunina á JFK (í stað þessara hefðbundnu 45 mínútna). Við merktum við að við værum með kjöt í farangrinum en vorum samt ekki tekið til hliðar og beðin um að sýna það (furðulegt). Sakir alls þessa vorum við komin á rútustoppið 2 klukkustundum fyrir brottfarartíma rútunnar sem við áttum miða í. Til allrar hamingju var næsta rúta, sem fór hálftíma eftir að við komum á rútustoppið, ekki full og við gátum því nýtt miðana okkar í hana og vorum komin heim einum og hálfum tíma á undan áætlun. OK, kannski frekar einum klukkutíma, því að rútan var aðeins of lengi á leiðinni og svo gekk okkur erfiðlega að fá leigubíl þegar við stigum út úr henni. Á mér (og vinum mínum) hefur hvílt fáránleg leigubílaógæfa síðustu misserin í Philly. Hvað er málið með það? Þrátt fyrir þetta verð ég að segja að þetta ferðalag heppnaðist geðveikislega vel. Verður líka auðveldara eftir því sem barnið eldist. Vil samt koma því á framfæri að barnaefnisúrvalið sökkaði í flugvélinni, fyrir aldur litla gaursins míns, allavega.

Svo er náttúrulega bara sumar hér. Ekkert allt of heitt - við lentum inni í nokkrum rigningardögum - kannski um 20-25 stig. Núna í dag var hins vegar 28 stiga hiti og sól. En við vorum að mestu inni, því að barnið er veikt. Rauk allt í einu upp í hita á laugardagskvöldið, en hafði fram að því verið hress, og er ekki með nein önnur einkenni, þó að ég hafi eyrnabólgu undir grun. Og hann er nokkuð hress og glaður bara, ég er eiginlega alveg hissa á því að hann sé ekki slappari. Kannski gengur hann bara á gleðinni yfir því að vera búinn að endurheimta allt dótið sitt. Það er greinilega erfið raun, ef maður er þriggja ára, að vera frá dótinu sínu í svona langan tíma. Þó hafði hann nóg af dóti á Íslandi. Hann er búinn að handfjatla hvert einasta stykki og hvern einasta hlut, og, mér til mikillar gleði, dreifa því öllu gjörsamlega út um allt. En sko, aftur að veikindunum, þá er ótrúlegt hvað ég tek það nærri mér að hann veikist (allavega þangað til við höfum heimsótt lækni). Ég var á leiðinni í partý þegar þetta brast á og hætti snarlega við, jafnvel þó að Einar reyndi að sannfæra mig um að ég hefði gott af því að fara, hann gæti vel hugsað um drenginn (sem var bæþevei sofandi)og svo framvegis. En ég lét ekki sannfærast og sendi Einar í staðinn í partýið. Fyrr um daginn fórum við öll í annars konar partý, til að kveðja vinkonu mína sem er því miður að fara aftur til Þýskalands. Það er gallinn við að kynnast öðrum útlendingum, þeir eiga það til að flytja aftur heim á undan manni, sem er ekkert sniðugt. Annars finnst mér auðveldara að tengjast öðrum útlendingum. En þetta var svona leikstefnumót, samt með bjór ... en fólk var svosem ekkert á fylleríi, held ég. Allavega ekki ég, enda ætlaði ég í partý um kvöldið, en það var áður en ég vissi að barnið væri veikt. Kannski var hann orðinn veikur í partýinu og hefur smitað öll hin börnin. Það væri mjög leiðinlegt. En sé þetta eyrnabólga þá er hún nú ekki smitandi, minnir mig. En það er annaðhvort heppni eða óheppni að hann á tíma í þriggja ára skoðun á morgun. Heppilegt því að þá getur læknirinn kíkt í eyrun á honum og svona, óheppni ef þetta er svona þroskamat (sem ég held að þetta sé), því að þá er betra að barnið sé vel fyrirkallað. En eins og ég segi, þá er hann frekar hress bara svo að kannski skiptir þetta ekki máli. En nú er ég hætt að byrja setningar á "en", kannski. Þetta kemur allt í ljós á morgun. Þar fyrir utan, ef þetta er eitthvað svona þroskamat þá veit ég ekki alveg hvernig það á eftir að ganga, því að Árni Gunnar er búinn að gleyma næstum allri enskunni. Hef engar áhyggjur af því að það verði ekki fljótt að koma aftur, en ég efast um að hann geti svarað nokkru sem læknirinn spyr hann, þó að ég hugsa að hann geti skilið slatta. Jæja.

Ég held annars að ég sé loksins búin að taka upp úr töskunum. Það er ekki svo auðvelt, ég þurfti að taka til í fataskápunum áður en ég gat farið að raða í þá aftur. Grisjaði slatta, ágætt að fá smá fjarlægð á fötin sem ég skildi eftir, þá sér maður auðveldar hvaða flíkur eru löngu kominn tími á að henda. Ég veit samt ekki alveg hvar ég get gefið föt sem kannski einhver getur nýtt. Vantar rauðakrossgáma hér. En ég hlýt að geta komist að því. Svo hefur drengurinn, eins og fyrr sagði, verið iðinn við það að dreifa dóti vel og vandlega út um öll gólf; púslum, bókum, kubbum, bílum ... allt í bland úti um allt. Svo að það er eiginlega ekki alveg nógu snyrtilegt hérna, miðað við það að ég hef ekki gert annað síðustu daga en að ganga frá. Hm.

föstudagur, maí 30, 2014

1036. færsla. Um ekkert

Við búum í gömlu húsi sem hefur ekki verið haldið sérstaklega vel við. Gólfin í okkar íbúð eru allavega allsvakaleg. Það brakar verulega í þeim t.d. Og þegar fólkið fyrir ofan okkur gengur um þá heyrist ansi hátt niður til okkar. Og núna virðist nágranni okkar vera að vinna á vöktum sem byrja snemma morguns, og hún virðist vakna seint því að hún hleypur um gólfin, sem veldur þvílíkum drunum niður til okkar. Og við þetta vaknar sonur minn. Klukkan sex á morgnanna. URG. Held samt ekki að nágranninn sé endilega að labba óeðlilega hátt og hún veit örugglega ekki hversu hátt þetta hljómar í okkar íbúð. Og mér væri alveg sama ef sonurinn vaknaði ekki við þetta, því að ég get alveg sofið í gegnum þetta.

Næstu tvær vikurnar verða skemmtilegar! Á laugardaginn förum við í barnaafmæli hjá Lou vini okkar (þessum sem var fór með okkur að heimsækja Milkshake og óð polla upp í mitti). Á sunnudaginn skreppum við svo í strandferð, vúhú. Gistum meira að segja á fancy hóteli með spilavíti:) Þetta er í Atlantic City, sem er strandstaður sem gengur bara út á túrisma. Fyrst byggðist bærinn upp sem strandstaður fyrir íbúða Fíladelfíu (klukkutíma akstur), svo drabbaðist hann niður en byggðist aftur upp þegar hann fékk leyfi til að hafa spilavíti. Svo að það er allt morandi í spilavítum. Við höfum nú engan áhuga á því, en það verður gaman að fara á ströndina. Verst er að það verður ekki svo hlýtt, en við ákváðum samt að skella okkur, fundum tilboð á gistingunni og þetta var eini dagurinn sem gekk upp fyrir okkur. Og ef það er ekki beint sólbaðsveður, þá getur við hangið í innisundlaug og nuddpottum og svo er nú alveg hægt að byggja sandkastala þó að það sé ekki svo hlýtt.

Þetta var eina dagsetningin sem gekk upp fyrir okkur (með stuttum fyrirvara) því að svo fáum við (að öllum líkindum) vinapar frá Íslandi í heimsókn í næstu viku. Þau eru að heimsækja systur stráksins í New Jersey og ætla að kíkja yfir til okkar. Það verður gaman:) Svo í vikunni þar á eftir er það svo bara 10 vikna Íslandsferð:) Wúhú. Svo gott að vera í svona langan tíma til að geta eytt góðum tíma með þeim nánustu, og hitt slatta af þeim ekki nánustu:) Svo er hvort eð er allt of heitt hérna yfir heitasta tímann.

Svo að næstu dagar fara í að undirbúa ferðalög og gestakomu á milli þess sem við gerum eitthvað skemmtilegt.

miðvikudagur, maí 28, 2014

1034. Af sætum svínum og varðgæsum í miðri stórborg

Það hafa verið margir skemmtilegir dagar hérna hjá okkur í Philly síðustu vikurnar, þ.e.a.s. eftir að við stigum upp úr hundleiðinlegum veikindum og volæði. Á sama tíma og veikindin riðu yfir fóru þrjár vinkonur mínar í löng ferðalög og mömmuhópurinn í hverfinu lognaðist út af (allavega hittingarnir). Þetta fannst mér verulega fúllt. En beint eftir veikindin kom afmælið hans Árna, sól og hiti og stelpurnar sneru til baka ein á eftir annarri. Og Einar kláraði flest verkefnin og hefur því haft meira svigrúm til að skemmta sér með okkur Árna Gunnari.

Einn góðan rigningardag fórum við Árni í bílferð með einni af þessum endurheimtu vinkonum. Okkur finnst mjög gaman að fara í bíl, því að það gerum við svo sjaldan hérna úti (bíllaus lífstíll). Vinkonu mína, sem er þýsk, langaði að kaupa sér rifsberjarunna því að það er ekki mikið framboð á rifsberjum til sölu hérna. Svo að við fórum í gróðrarstöð. Við héldum báðar að þetta væri eins konar bóndabær fyrir utan borgina, sérstaklega af því að hún hafði heyrt að það væri svín þarna, en svo komum við á staðinn og þá var þetta bara alveg inni í borginni. Þannig að við héldum að þetta með svínið væri einhver misskilningur. Hins vegar sáum við strax kanínur sem strákunum okkar fannst gaman að klappa, skjaldbökur í búri og auðvitað rifsberjarunnana:) Svo var bara svín þarna eftir allt saman:) Starfsmaður sagði okkur að það væri í einum enda garðsins, en þar sem það væri rigning væri það nú líklega inni í skúrnum sínum. Við gætum þó prófað að kalla á það með nafni "Milkshake":) Þegar við komum í hornið var svínið hvergi sjáanlegt, en ég ákvað fyrir rælni að prófa að kalla Milkshake, og viti menn, krúttlegt loðið svín kom strax hlaupandi til okkar eins og hundur. Ég gat ekki betur séð en hann/hún (veit ekki) væri brosandi. Það var reyndar pínu erfitt að komast að svíninu, því að þar fyrir framan vappaði ógnvekjandi varðgæs, sem leit út eins og afkvæmi gæsar og kalkúns. Henni fannst við greinlega ekki eiga heima þarna og hvæsti sífellt á okkur og beit í tærnar á syni mínum sem var sem betur fer stígvélaður. Svo voru þarna líka hænur og riiiisastórir pollar. Þegar maður er bara tveggja ára eins og vinur okkar, þá geta svoleiðis pollar náð manni upp í klof. Þó að við værum hundblaut eftir þessa ferð, þá held ég að rigningin hafi gert þetta helmingi skemmtilegra. Það er bara stundum þrælskemmtilegt í rigningu.

Mig langaði bara að festa eiga þessa minningu. Ég held kannski/vonandi áfram að rifja upp fleiri góða daga hér:)

1033. færsla. Krúttmoli

Árni Gunnar í baði. Stingur tveimur fingrum upp í sig eins og vígtönnum.
Ég: "haha, ertu rostungur?"
Hann: "Já". svo: "Nei, þetta er bara ég, Áhni Gunnar"
Ég: "Nú? Ég hélt að þetta væri rostungur í vatninu"
Hann: "Nei, bara strákur í vatninu"

mánudagur, maí 26, 2014

1033. færsla. Jæja

"Jæja!" sagði ég við soninn enda kominn háttatími og hann búinn að tannbursta og alles.
"Nei, ekki jæja mamma" svaraði hann auðvitað.

1032. færsla. sumar

Ég er þreytt. Mér er heitt. Ég er með eldrautt nef og andsk. ofnæmispirring. Ef það er eitthvað sem gefur tilefni til pirrningsblóts þá er það ofnæmi. Lífið er ljúft og dagarnir góðir í sól og hita, en maður er ansi uppgefinn eftir þetta. Kannski líka af því að ég geng slatta af kílómetrum hvern dag. Hlakka mjög til að koma til Íslands og hitta allt fólkið mitt en ég mun vafalaust sakna veðursins hér (já, og vina hér). Ég held samt að ég kjósi frekar hið eilífa íslenska haust (eins og var í Reykjavík í fyrrasumar) en 40°C hita og raka, sem verður sjálfsagt hér í sumar. En maí er málið. Frekar yndislegt.

Tilgangslausasta færsla sögunnar. Og þó.

föstudagur, maí 16, 2014

1031.

Mig dreymdi í fyrrinótt að ég væri systir spiderman. Þetta var martröð, því að ég þurfti alltaf að vera að slást við einhvern, alveg hræðilegt. Ég leit samt meira út eins og batman. Og svo, þegar ég vaknaði við að sonur minn kallaði (aldrei þessu vant var ég mjög ánægð með að hann vekti mig svo snemma morguns) fattaði ég að ég lá í súperman stellingu: með aðra höndina beint upp í loft. Ég var svo föst í draumnum að ég fékk mig ekki fram úr rúminu til að athuga með barnið og það sofnaði bara aftur. Það var gleðilegt.

Ég er að drekka rauðvín og nenni ekki að fara að sofa. Einar var hjálpa til við fyrirlestur sem var haldinn í dag og fékk að taka með sér afganga af veitingunum sem voru á staðnum - ólífur, osta og rauðvín. Gott fyrir mig sem sit ein að þessu, feðgarnir sofnuðu saman í kvöld, sá eldri alveg búinn á því eftir mikla törn, sem er raunar ekki lokið.

En það er komið rosa gott veður hérna. Mér líður eins og ég sé í sólarlandaferð, heima hjá mér. Næs. Ég verð samt að segja að ég er mjög kresin í sambandi við veður og hitastig. Ég vil helst hafa um 25°C, þónokkurn raka og hálfskýjað, og kannski smá golu. Ég er orðin ýkt brún á minn mælikvarða, þ.e. rauð. Á vissum stöðum, þ.e. á öxlunum þar sem ég brann óvart aðeins pínu um daginn. Ég sá samt konu í dag sem var með alveg örugglega ljósari húð en ég. Ég horfði svolítið á hana og brosti. Vona eiginlega að hún hafi ekki tekið eftir því.

Jæja.

miðvikudagur, febrúar 26, 2014

1030.

Ég gerði mér ferð niður í bæ í gær spesíalt til að kaupa stígvél á Árna Gunnar. Ætlaði að kaupa þau í KMart. Þar fást rosa glansandi, ódýr Joe Boxer-stígvél. Fékk sjokk þegar ég gekk inn í búðina. Þar var allt á hvolfi og stóð "Store closing". Ojj, ég varð rosalega móðguð yfir því að búðin væri að hætta! Þetta er eini svona "stórmarkaðurinn" sem er aðgengilegur fyrir mig. Með stórmarkaði á ég við svona búð sem selur allt (já, allt) á ágætis verði. Og með aðgengilegur á ég við að ég kemst þangað með einum strætó/subway eða jafnvel gangandi. Allar aðrar svona stórar búðir eru í vesenfjarlægð - þegar maður er ekki á bíl. Og það er ekki eins og ég geti tekið leigubíl, þó að það væri allt í lagi einstaka sinnum því að við eyðum litlu í samgöngur (nema náttúrulega þegar við þurfum að fara til Íslands, það er dýrt) því að ég þyrfti þá að drösla bílstólnum með. Og eiginlega bara kolómögulegt að fara í strætó, fyrir utan tímann sem það tekur, þá þyrfti ég að koma a) barni, b) samanbrotinni kerru c) varningnum sem ég var að kaupa (ég er að gera ráð fyrir að ég hafi keypt mikið, því að maður nennir nú varla að leggja á sig langferð fyrir ein stígvél eða eitthvað)upp í strætóinn, maður má ekki fara með kerruna nema maður brjóti hana saman. Það er svo sem allt í lagi, það þarf bara eitt handtak til að gera það (góð kerra), en það er samt erfitt að drösla henni, barninu og hafurtaski inn í vagninn, reyna að troða sér í sæti o.s.frv, hvað þá ef maður þarf kannski að skipta um strætó og allt. Allavega. Þá fannst mér þetta mjög ljótt af þessari búð að vera að loka. Persónuleg móðgun. Og til að bæta gráu ofan á svart voru svo stígvélin ekki lengur til! Þá varð ég nú bara reið. Gekk samt, særð á svip, um búðina þvera og endilanga þar sem það var auðvitað allt á tilboði og aldrei að vita nema mig vantaði eitthvað. Endurtók í sífellu í hausnum á mér "Af hverju?" og var nokkrum sinnum næstum því búin að segja þetta upphátt við starfsfólkið. Einhvern tímann á ég sjálfsagt eftir að hlæja að þessu. En ekki núna.

Ég neyðist til að kaupa glansandi stígvélin á netinu þá. Huhh. Og get ekki mátað þau á barnið. Pirrandi.

Annað: Það er enn þá helvítis snjókoma í kortunum. Ég sver það. Það komu samt nokkrir daga með sólskini og yfir 10°C hita. En nú er aftur frekar kalt. Og á víst að snjóa í nótt, og á þriðjudaginn. Og ef vorið kemur ekki strax eftir það þá verð ég alveg brjáluð.