342.færsla.föstudagskvöld

Vesalings kötturinn hans bróður míns! Var að enda við að láta hann fá hjartaáfall. Sat á klóinu og las fréttablaðið (ég sko) og sá þar lítið skot um hann Gael, ákvað að halda ró minni og ekki missa mig af gremju yfir því að hafa enn ekki barið manninn augum. Það tókst ljómandi vel. Alveg þangað til í síðustu setningunni þegar fréttablaðararnir fóru að velta því fyrir sér hvort GGB hefði fundið ástina á rómantískri bjartri íslenskri sumarnótt. Þá var þolinmæði mín á enda runnin, ég argaði og fletti síðunni við af þvílíku afli að hún rifnaði, vegna þess að það var augljóslega ekki ég sem hann hafði fundið ástina með. Kettinum brá svo mikið að hann spólaði á eldhúsgólfinu í flóttatilrauninni.
Arg. svo segir ásta að hann hafi verið á kb á laugardaginn. Og ég var ekki þar. Af því að ég var að tala við einhvern gaur sem trúði því að ég væri japönsk. Léleg skipti það.

Annars er kvöldið í kvöld og síðustu daga það sem ég elska mest við ísland. Svona kvöld minna mann á af hverju maður lætur sig hafa það að búa á þessu skeri. Að ganga upp Laugaveginn var hreinn unaður. Sólin beint í augun. Fólk á útikaffihúsum. Svíar, Bretar, Bandríkjamenn, Þjóðverjar. Spænskt par sem reifst fullum hálsi og sveiflaði höndunum til áherslu. Tónlist. Já og sól. Tveir hjólreiðamenn sem brunuðu niður Laugarveginn á afturhjólinu. Ég sem hélt það væri bannað að hjóla á laugaveginum, hvað þá bara á öðru dekkinu.

Mig langar helst bara að sitja fyrir framan Hallgrímskirkju og horfa á útlendingana og semja ljóð í kvöld. Ef ég kynni að semja ljóð.