393.færsla.byrgið

Það eru ekki allir svo heppnir að fá að fara þangað niður.
Hópurinn þagnaði og starði í andagtugri lotningu á manninn sem talaði.
Já - heppin.

Við skulum drífa okkur niður.
Hópurinn fylgdi honum þögull sem gröfinn. Eitt af öðru eltu þau hann niður brakandi hringstigann.
Þau voru komin niður í kjallarann. Maðurinn staðnæmdist fyrir framan vendilega læsta öryggishurð.
Hérna er þetta.
Hérna er þetta allt læst inni.
Ein af stúlkunum í hópnum, gáleysisleg snót, flissaði: þetta eins og peningaskápur þúst, eins og í bíómyndunum. Maðurinn leit á hana alvarlega: þetta ER peningaskápur. Stúlkan drúpti höfði og kyngdi flissinu líkt og stórum kekki.

Maðurinn dró upp lykil og sneri stórri sveifinni á rammgirtri járnhurðinni. Fólkið í þessum undarlega samsetta hópi horfði eftirvæntingarfullum augum hvert á annað. Loftið var þrungið spennu. Loks stöðvaðis ískrandi sveifin og hurðin opnaðis hægt, líkt og fyrir einhvern yfirnátturulegan kraft.
Núna fáið þið að feta í fótspor fræðinga og þjóðhöfðingja. Þau fylgdu bendingu mannsins og gengu inn í hvelfinguna. Enginn þorði að segja neitt. Þau stóðu agndofa gagnvart sýninni í hrollköldu herberginu. Þetta voru þá gersemarnar. Hin ómetanlega auðlegð þjóðarinnar.
Það tók kuldann í herberginu nokkra stund að smjúga inn að mergi hópsins. Stúlkan renndi betur upp peysunni. Í því féll þung járnhurðin að stöfum. Að utan barst ísmeygilegur hlátur safnvarðarins.
Múhahaha. MÚHahahahaha. Þarna megið þið dúsa til eilífðarnóns og greina íslensk skinnhandrit. Múhahahaha.
Hláturinn fjaraði hægt út.
Eina hljóðið sem fólkið heyrði var nú dauft suð rakastillingartækisins.
Þau voru dæmd.



*Frásögn þessi er lauslega byggð á sönnum atburðum árið 2005 í handritageymslu Árnasafns. Persónur eru þó hugarburður höfundar og atburðir færðir í stílinn. Að gefnu tilefni skal taka það fram að ekki eru til neinar heimildir um að fólk hafi verið hneppt í gíslingu til að greina íslensk skinnhandrit.