403.færsla. Í ástarsorg

Ég er hætt með geðveikt kúl trommuleikarakærastanum mínum. Ég var bara ekki alveg að meika skuldbindinguna núna sko. Er ekki tilbúin í eitthvað svona alvarlegt eins og er. Jafnvel þó hann sé nottla ógjó kúl. Auk þess hélt hann framhjá mér með Gebbó, þau átti víst móment. Ætla frekar að einbeita mér að því að vera grúppían hans.

Ég var að gera mér grein fyrir svolitlu skelfilegu. Það eru komnir nýjir Rassar til Madridar. OK. Ég get sætt mig við það að tími minn í Madrid sé liðinn og hann komi aldrei aftur, en mér finnst það hin mesta svívirða að það séu nýjir Rassar þarna að gera allt það sama og ég gerði. Eins og þeir komi bara eitthvað í staðinn fyrir mann. Mótmæli því algjörlega að vera replaceable. Finnst að það ætti að setja Madrid alla í stóran frysti nákvæmlega eins og hún var þegar ég fór þaðan.

Annars sakna ég Madridar ekki mikið. Bara fólksins. Og ég veit að það er allt dreift um heiminn núna, þannig að fortíðarþráin beinist ekki svo mikið að staðnum sjálfum. Samt eru sumir hlutir sem ég sakna. Eins og í morgun. Þá saknaði ég skyndilega sárlega kína-búðanna. Kína-búðirnar eru tvenns konar. Annars vegar litlar sjoppur sem eru eiginlega svona kaupmaðurinn á horninu. Fæst nauðsynlegasta matvara, drykkir og áfengi. Dýrara en í súpermörkuðunum en opið fram á kvöld. Eftir tíu er samt bannað að selja áfengi, en þeim er alveg sama, maður getur alveg keypt sangríu undir borðið. Eða eitthvað. Svo eru það hinar kína-búðirnar. Það eru svona 199 kr. búðir. Eða eins og mín sem hét: "Casi todo 100-200-300-400-1000 o más" " næstum allt á 100- 200-300... eða meira" Hló alltaf mjög mikið að þessu af því að þetta segir nákvæmlega ekki neitt... hlutirnir gátu greinilega kostað hvað sem er. En þessi búð var samt góð. Þarna fékkst án gríns ALLT milli himins og jarðar. Þvílíkt úrval af öllu. Föt, leikföng, snyrtivörur, skór, búsáhöld, verkfæri, ritföng, matur, og bara...ALLT. Og á góðu verði. Afgreiðslumaðurinn vildi ákafur selja mér hluti, honum fannst það bara leiðinleg þvermóðska í mér að vilja ekki kaupa af honum skó þó þeir væru allt of litlir, endurtók sí og æ " þetta eru mjög stórir skór. mjög stórir" og hélt greinilega ef hann endurtæki þetta nógu oft myndi ég bara hætta að vera með svona stóra fætur. Ég var þrjóskari en hann. En góð var hún, búðin.