410.færsla. eins og hvalur

Á föstudaginn fékk mamma sendan þungan pakka í skrautlegum umbúðum frá Japan. Þetta reyndist vera kex. "Ég senda þig og familían þitt kex". Stórundarlegt að ákveða að senda stóran kexpakka í járnkassa alla leiðina til Íslands frá Japan. En kexið er rooosalega gott. Namm.

Á föstudaginn fór ég líka í leikhús. Á Woichek(hvurnig í fjandanum skrifar mar þetta?). GEÐVEIKT. Ég segi ykkur það, GEÐVEIKT flott. Við erum að tala um gæsahúð í einu atriðinu. Vesturportsfólkið eru snillar. Varð reyndar fyrir vonbrigðum, síðast þegar ég fór á sýningu hjá þeim (Rómeo og Júlía, snilld líka) kyssti sögumaðurinn mig nefninlega. Bjóst fastlega við kossi aftur frá einhverjum leikaranna en fór heim ókysst.

Svo fór ég á djamm með Ölmu í gær. Hahaha. Fórum á Hressó og lentum í eldheitum dansi við tvo chile-menn við undirleik Camisa negra og Gasolina. Mér leið bara eins og ég væri komin heim (=til Spánar), að djamma með Ölmu, talandi spænsku, spænsk tónlist og dansandi latinogaurar. Mjög mikið flash back. Hef reyndar illan grun um að ég hafi stungið Ölmu af og skilið hana eina eftir í örmum chilverjanna tvegga. Ég var bara skyndilega klukkan hálf fjögur búin á því og vildi fara heim að sofa, strax.

Held að maður djammi til að vera þunnur til að geta ekki lært af því að maður er svo þunnur. Skiljiði? Langar mjög mjög mjög mikið í kentucky barbecueborgara. Það er víst ekki hluti af átaksmatseðlinum. En kannski ætti ég bara að borða eins og mig lystir og vera feit. Eins og hvalur.

P.S. Ég elska S4 strætóinn. Downtown/háskólinn/aubba-heim til mín á 10 mínútum. Engar helvítis 45 mínútur eins og á meðan ég var í MR.