412.færsla. óhamingjusöm ást mín á veggjum

Ég er bévítans klaufi.

Ykkur sem þekkið mig kemur þetta líklega ekki sérstaklega á óvart. Ég er ekki viss hvort ég rann í hálku eða hvort ég hreinlega flæktist um mína eigin fætur, en mér tókst alltént að detta beint fyrir framan útidyrnar heima hjá mér og slengja höfðinu á mér á hornið á veggnum í fallinu. Hlaut ég af því mar og skrámur á vinstra hné og sérdeilis glæsilega kúlu á ennið. Hún er sumsé ílöng og með beinni rauðri rönd í miðjunni. (Svei mér þá ef ég gæti ekki bara sagt að ég væri með "bjúgvatn í framan":) (einkahúmor)). Stóra spurningin er hvort marið muni renna niður í augað og gefa mér glæsilegt glóðarauga á morgun. Annars er þetta nú ekki eins slæmt og á horfðist. Var auðvitað viss um að ég væri höfuðkúpubrotin og með heilahristing og sá fyrir mér að hafa löglega afsökun fyrir því að skila ekki þessum lokaverkefnum í desember...

En annars var þetta alveg ógjó skemmtileg helgi. Alveg ógjó skemmtileg. Okkur stelpunum var boðið heim til Eddu í náttfatapartý. Singstar og fimbulfamb blandað út í kokteila og náttföt með 8 vinkonum getur bara ekki klikkað! Enda var það fokkings snilld. Hef ekki skemmt mér svona vel í ára raðir (já, ég á það til að ýkja). Meig næstum því á mig yfir skýringunum í fimbulfambinu og þegar fambinn var að reyna að lesa skýringar okkar hinna. Vorum kannski komnar örlítið of mikið í glas þegar við byrjuðum. Smákökukaupmennirnir hennar Þóru standa upp úr.

Hér er mynd af mér og vegg... ekki þegar ég slasaði mig, heldur þegar ég var að dansa lyrical dans í anda "so you think you can dance" í náttfatapartíinu. Á framtíðina fyrir mér í þessu.