344.færsla. BArn og ekki barn.

OK. Ég er með pínu skrítinn húmor stundum. Í dag til dæmis fannst mér ægilega fyndið að láta Lygarann spænska kenna á eigin meðulum og ljúga að honum á msn. Ég var voða frumlega frumleg og laug því að honum að ég væri ólétt af tvíburum og hann væri kannski faðirinn. Þetta fannst mér mjög fyndið. Seinna um daginn ákvað ég svo að vera ennþá fyndnari, tróð inn á mig púða og tók mynd sem ég svo sendi honum í ímeili. Ég verð að viðurkenna að á þessum tímapunkti fékk ég smá bakþanka, datt í hug að þetta væri kannski hætt að vera fyndið og orðið sjúklegt og að hann myndi alls ekki fatta húmorinn, eins og gerist stundum þegar mér finnst ég voða fyndin.

Nema hvað, honum fannst þetta jafn fyndið og mér, ef ekki meira. Byrjar á því að sýna foreldrum sínum, sem ég hitti í febrúar síðastliðnum, myndina og segir þeim að kærastann minn og mig hafi lengi langað í barn. Þau urðu voða hissa en pabbi hans, sem er einmitt barnalæknir, varð ægilega ánægður fyrir mína hönd, hélt smá ræðu um það að það væri þjóðfélögum til framdráttar að konur eignuðust börn ungar (bíddu, 25 ára, er það svo ungt??) börnin yrðu heilbrigðari og fallegri (ha?) og byrjaði strax að plana það að senda mér alls kyns barnadót í pósti. (hef hitt manninn einu sinni (reyndar í þrjá daga)).

Svo sýndi Lygarinn öllum sem voru inni á msn hjá honum myndina og sendi þeim sem ekki voru inni myndina í tölvupósti. Skrifaði í ímeilið: Þessi bumba er jólagjöfin mín í ár”. Lét ekki þar við sitja heldur bað bestu vini sína um að vera guðfaðir barnsins okkar og bauð svo öllum í brúðkaup á Íslandi. Fólk trúði honum víst alment séð (enda er hann góður lygari) og fékk veglegt áfall.

Ég sver það, ég hélt ég myndi kafna úr hlátri yfir þessu. En það er svo sem ekki að marka mig, ég er með svo skrítinn húmor.