436.færsla.nýjársdagur 2006

Gleðilegt ár!! 2006! Vó maður.

Það má sko sannarlega segja það að við fjölskyldan höfum sloppið með skrekkinn í gær, eða svona næstum því, amk. Við stóðum, eins og alltaf, við húsvegginn fyrir aftan hús og sprengdum á túninu. Nema hvað, þegar ein stóra tertan (ekki rjóma, heldur flugelda) var búin að skjóta 3 skotum af 19 var hún svo almennileg að leggjast á hliðina og miða skothylkjunum BEINT á okkur. Það er merkilegt að skoða viðbrögð manns í hættu. Eftir að fyrsti flugeldurinn hafði skotist beint í hópinn okkar og sprungið þar kom flótti í liðið. Ég var mjög lengi að bregðast við. Fyrsta hugsunin var að hlaupa fram fyrir húsið vinstra megin af því að við vorum alveg við það horn, en ókosturinn var sá að þá þurfti maður að hlaupa fyrir skotlínuna. Eftir það sem virtist mjög langur umhugsunartími hljóp ég af stað í átt að hægra horninu með mömmu og mágkonu minni. Á leiðinni lít ég niður og sér þar einn skó liggja! Þegar við þrjár vorum komnar í öruggt skjól áttum við okkur á því að engri okkar, konunum í hópnum, hafði dottið í hug að passa upp á börnin. Litum til baka og sáum að allir hinir voru á undarlegan hátt horfnir. Stuttu seinna sé ég lítið höfuð gægast fram fyrir hornið á kofanum en litli frændi minn hafði þá verið svo sniðugur að leyta skjóls þar.

Þegar ég segi að við höfum sloppið með skrekkinn þá er það ekki alveg satt. Mömmu tókst á einhvern stór stórfurðulegan hátt að fá brunasár undir ilina! Það útskýrir þennan einmana skó sem ég sá á flóttanum. Mamma sparkaði sum sé skónum af sér þegar hún fann brunann í ilinni. En hvernig flugeldur getur skotist inn á milli iljar og sóla er mér ennþá hrein ráðgáta. Mér sýndist þetta vera ljótt sár, en mamma segir bara “þetta er ekkert”. Pabbi brendist líka á hendinni. En það versta er að flugeldurinn sem sprakk í hópnum virðist hafa lent akkúrat á litlu frænku minni 7 ára. Nú trúi ég ekki á guð eða æðri máttarvöld en stundum gerist eitthvað sem er svo ótrúlega heppilegt að maður getur ekki annað en þakkað guði fyrir. Örfáum mínútum áður hafði sú litla kvartað undan kulda, og einhverra hluta vegna datt mér í hug að lána henni joggingbuxurnar mínar, sem eru svona hnébuxur á mér en síðar á henni. Þvílík heppni segi ég nú bara. Hérna sjáið þið mynd af þeim eftir atvikið. Brúnu blettirnir eru brunablettir, sem reyndar virðast minni á myndinni en í raunveruleikanum. Þarna í miðjunni er svart plasstykki sem virðist hafa bráðnað fast við buxurnar. Ef litla skottan hefði ekki verið í þessum joggingbuxum þá hefði hún verið í þunnum kjól og nælonsokkabuxum. Nælonsokkabuxur fuðra upp og brennast inn í húðina. Þannig að ég segi bara fjúff að hún skyldi kvarta undan kulda, fjúff að mér skyldi detta þessar buxur í hug og fjúff að við skyldum drífa í þessu áður en tertan var sprengd. Vil ekki hugsa út í það hvernig þetta hefði annars geta farið.

En annars voru áramótin góð. Fyrst heima með familíunni og svo partý á Eiríksgötunni og svo bærinn. Var samt bara þreytt eftir að hafa sofið lítið nóttina á undan og var þess vegna búin á því upp úr fimm. Fékk svo kebab á hálfvirði vegna þess að útlendingurinn fyrir framan mig vildi endilega gefa mér klinkið sem hann fékk til baka, jafnvel þó ég reyndi að úskýra fyrir honum að þetta væri næstum því 500 kall. Og svo var leibbaröðin bara stutt. Þannig að: bara gott mál.

Ef ég hef ekki ruglast í talningunni þá skrifaði ég 232 færslur á árinu 2005. Það þýðir að c.a. 63% daganna á árinu hef ég skrifað færslu. Kalla það nú bara gott. Er sérstaklega ánægð með það að hafa skrifað þetta blogg úti á Spáni, því nú hef ég ferðasögna vel dokumenteraða. Sem ég held að sé, eða verði, ómetanlegt. Þó svo að það sem birtist hér á þessu bloggi sé náttúrulega bara hálfur sannleikurinn, í ýkjustíl.