584.færsla. svefnhættir djammara

Skrítið stundum að vakna á þunnudegi, þó maður sé ekki sjálfur þunnur. Maður veit aldrei hvað sambýlisfólkið manns hefur verið að gera um nóttina. Núna til dæmis vakna ég og sé undarlegar slettur í baðvaskinum. Á sófanum á ganginum (sem b.t.w. fólkið á efrihæðunum gengur líka um) er teppi eins og einhver hafi sofið þar. Og hurðin inn til Sambó er upp á gátt þó Sambó sjálf sé steinsofandi.

Og ég er náttla dauðforvitin að vita hvað var eiginlega í gangi í nótt og hver beri ábyrgð á þessum undarlegu slettum og teppum.

Svona hlýtur mömmu að hafa liðið þegar ælurnar í vöskunum leiddu hana fram í forstofuherbergi þar sem hún fann Ásu sofandi undir ponsulítilli barnasæng.
Reyndar hefur það örugglega ekki komið mömmu á óvart. Hún var orðin vön því að rekast á ólíklegasta fólk á sunnudagsmorgnum. Á tímabili (löngu tímabili) fór ég nefninlega aldrei ein heim af djamminu. Ég tók alltaf einhvern með mér heim. Oftast var það nú bara Aubba eða Ása eða þær báðar. En stundum einhverjir fleiri. Svo holaði ég þessu fólki niður hér og þar um íbúðina, ef við komumst ekki öll fyrir í hjónarúminu mínu, dró fram dýnur hér og teppi þar. Þetta var bara árátta hjá mér. Ég GAT ekki farið ein heim. Og stelpurnar voru yfirleitt alveg til í að koma með. Ef einhver skilaði sér ekki heim um nóttina var það fyrsta sem foreldrarnir gerðu að hringja í mig. Þetta byrjaði samt allt á því að Aubba var alltaf að gleyma lyklum og vildi ekki vekja mömmu sína um miðja nótt. Svo urðum við bara vanar þessu og hún kom heim með mér hvort sem hún var með lykla eða ekki. Ég man meira að segja þegar Auður fór einu sinni einhverra hluta vegna heim til sín en ekki mín, þá spurði mamma mig um morguninn hvort eitthvað hefði komið fyrir, hvort við Auður hefðum rifist eða eitthvað slettst upp á vinskapinn.

Hún hafði reyndar líka ponsu áhyggjur af því að ég væri lesbísk, alltaf að draga stelpur heim af djamminu, en það er önnur saga.

Aubba var að vakna. Hún kannast ekkert við teppið eða sletturnar.