588.færsla.jólin jólin allstaðar

Hóhóhó. Gleðileg jól!
Regnhlífin sendur landsmönnum öllum hugheilar jóla-og nýjárskveðjur.

Rjúpan á aðfangadag var svo góð að ég hélt ég myndi deyja úr sælu. Ég gerði það nú ekki, en drapst hins vegar á sófanum eftir matinn. Þar lá ég og hraut í þrjú korter. Svo stjórnaði ég jólapakkaupptektinni mjög röggsamlega. Fólki þótti ég útbýta pökkunum full hratt. Ég varð bara svo æst þegar ég sá að flestir pakkarnir voru til mín og vildi bara opna og opna. Svo þóttist ég líka vita hvað væri í öllum pökkunum áður en þeir voru opnaðir. “Þetta er kerti”... “þetta er eitthvað heimatilbúið” en mér til mikillar furðu hafði ég alltaf rangt fyrir mér.

Á jóladag hittumst við öll, systkini og fylgdarlið þeirra, hjá ma&pa. Eins og vanalega þegar við 16 hittumst var þetta hin hressasta samkoma. Við átum, dönsuðum í kringum jólatréð, spiluðum kana, pictionary, ólsen á meðan strákarnir kepptu í bogfimi. Svo var hin árlega kúluspilskeppni haldin og get ég með stollti sagt að ég varð í öðru sæti....JESS! Yngsti þáttakandinn (4 ára) vann hins vegar með yfirburðum.. og næst elsti bróðir minn (43 ára) tapaði með undirburðum. Sá síðarnefndi var reyndar mjög tapsár og vildi meina að keppnin væri augljóslega ógild út af einum beygluðum nagla. Hann vildi ekkert hlusta þegar ég sagði að það skipti ekki máli þar sem naglinn hefði verið beyglaður hjá öllum þáttakendum.. ekki bara honum. Seint um kvöldið komu svo Þóra og Auður ásamt litlum systrum og við spiluðum trivial eins og það væri enginn morgundagur. Ég sökkaði feitt í þessu spili. Ég veit nákvæmlega EKKI neitt. Ég er bæði léleg og óheppin í spilum . Nema kannski fimbulfambi, og stundum scrabbli.

Ég er samt alltaf hálfdofin um jólin. Uppþemd eins og hvalur af ofáti og ofdrykkju. Svo, eins og í gær, ligg ég uppi í rúmi og les og legg mig til skiptis. Ég verð rosalega dofin af því og geðstirrð. Minni svolítið á geðvondan gamlan karl. Í gærkvöldi komu svo allar stelpurnar, nema Sigga P, heim til okkar Aubbu í jólagleði tjellinganna. Allir útlandapésar á landinu og allar voða góðar vinkonur. Haldnar voru dramatískar ræður og mig langaði svolítið mikið til að gráta yfir því að þetta gæti verið síðasta skiptið sem við erum allar svona saman. Ég vil bara árétta það að mér finnst, þið þarna stelpur sem leggið lag ykkar við erlenda karlmenn, að þið eigið að hefja innflutning á mönnunum, en ekki útflutning á ykkur. Allavega finnst mér að við eigum að standa við það að reyna allar að hittast einu sinni á ári... Það er hægt. Og ekki draga það í efa því ég gæti ennþá farið að gráta...

Á ellefunni fékk ég síðan undarlegust pikköpplínu ævinnar, held ég. “Mamma mín segir að ég eigi að ná mér í ljóshærða konu af því að þessar dökkhærðu eru allar geðveikar”. Ji dúdda. Ef mæður ala syni sína svona upp er ekki skrítið að við eigum stundum í strákavandræðum. Ég starði á manninn agndofa á meðan ég reyndi að átti mig á því hverju hann hefði eiginlega viljað koma til skila með þessari setningu. Var þetta hrós til mín? Átti þetta að sýna jákvæðar hliðar á honum????


En já. Þetta var löng og leiðinleg færsla tileinkuð öllum aðdáendum leiðinlegra færslna. Þetta er jólagjöfin mín til ykkar.