720.færsla. ekki af mér skafið

Áðan lenti ég í því að festa bíllinn nokkuð vel þegar ég var að keyra út úr innkeyrslunni hjá systur minni. Ég settist svosem ekkert niður í snjóinn og fór að gráta, heldur fór ég bara út og reyndi að losa snjóinn frá dekkjunum. Það gekk svona... sæmilega... og ég náði að mjaka mér hægt og rólega áfram, þangað til ég sat alveg föst og komst hvorki lönd né strönd. Þetta basl mitt entist í drjúga stund og á meðan keyrði slatti af bílum fram hjá mér. Í öllum bílunum sá ég að karlmaður sat við stýrið. En enginn stoppaði, þó þeir sæju þarna stelpu sem var ein og augljóslega í vandræðum (ekki gat ég farið inn og fengið hjálp frá kasóléttri systur minni, sem átti samkvæmt áætlun að eiga barn í DAG). Fyrr en einhver kona, sem var líka ein í bíl, stoppaði og hjálpaði mér að ýta. Þessi kona var alls enginn kraftajötunn, komin yfir miðjan aldur (vona ég móðgi hana ekki), en hún stoppaði og vildi hjálpa. Það er eitthvað týpískt við þetta... allir karlarnir sem keyrðu fram hjá hefðu örugglega ekki átt í neinum vandræðum með að ýta aðeins á bílinn, en sú sem stoppaði var sú sem átti örugglega erfiðast með það, en gerði það samt. Og í sameiningu tókst þetta hjá okkur:)

En ég vil nú ekki vera leiðinleg og láta eins og ég sé að dæma alla karlþjóðina! Mér er það minnisstætt þegar ég sat algjörlega fáránlega pikkföst á bílastæðinu við árnagarð... þangað til að einhver gaur kom mér til hjálpar... og bjargaði mér algjörlega. Vá hvað ég elskaði hann á þeirri stundum. Næstum jafnmikið og gaurinn sem togaði mig upp úr þvögunni þegar ég tróðst undir á 17. júní þegar ég var 15 ára og Damien Albarn kom óvænt á sviðið og allt varð brjálað og fólk tróðst undir og handleggsbrotnaði og eitthvað. Ekki ég samt því eins og fyrr sagði kom einhver strákur mér til bjargar. Hefði gifst þesum tveimur bjargvættum á stundinni ef þeir hefðu viljað. Held samt ekki að ég hefði gifst konunni áðan, enda var ég ekki orðin jafn örvæntingarfull og í hin umrædd skipti.


Ég vil líka koma því á framfæri að mér finnst ég hafa bara staðið mig vel í snjóakstri hingað til. Ég festi mig bara vegna þess að það hafði verið skafið fyrir innkeyrsluna á meðan ég var hjá systur minni, en ég tók ekki eftir því í myrkrinu og bakkaði bara af stað, beint í þéttan snjóbinginn. Efast um að það hefði verið möguleiki fyrir mig að komast í gegnum þetta án þess að festast. Nema kannski ef ég hefði gefið vel í áður en að þessu kom, en ég sá þetta bara ekki fyrir.

Mín vegna má þessi snjór alveg fara að minnka, þó ég sé almennt hrifin af snjó. Maður er bara ekki vanur þessu!