963. færsla. Donostia - San Sebastián

Hér er ég í Sanse, Donostia eða hvað maður á nú helst að kalla þetta. Við Einar vorum að koma af barnum með JGJ og HÞ, þar sem við horfðum á fótbolta (já, ég líka) og drukkum unas cervezas (por favor). Þar áður borðuðum við pinchos. Spænskur matur er skrítinn, ég fer ekki ofan af því.

Borgin er yndisleg og stórfenglega falleg, það finnst mér. Æðisleg strönd, fjöll og fallegar byggingar. Sól en ekki of heitt. Hæðótt, kastali, gamla hverfið. Skútur á voginum og þegar maður kemst til þess að sjá út fyrir voginn sér maður endalaust Atlantshafið. Ótrúlega fallegt. Mig langar ekkert að fara héðan. Ef Katla ætlar á annað borð að gjósa á næstu árum, þá vil ég vinsamlegast biðja hana að byrja núna svo að ég þurfi ekkert að fara heim frá Spáni á næstunni.

Í fyrrinótt vorum við í Madríd. Það var ótrúlega súrrealískt eitthvað að vera aftur í Madríd. Mér leið pínu eins og ég væri bara í ókunnugri borg, en við og við helltust yfir mig gamalkunnar tilfinningar og skyndilega var ég fimm árum yngri og var hluti af Madríd en ekki ókunnugur ferðamaður. Ég held ég trúi því ekki enn að ég sé aftur komin til Spánar og fái að ganga um götur Madrídar. Mér finnst eins og ég sé alls ekki sama manneskjan og ég var þegar ég bjó þar.

Mér fannst líka eins og kannski kæmist ég ekkert í þessa ferð. Fyrir ferðina, þegar við Einar fengum staðfestingu á því að við kæmumst inn á ráðstefnuna, og ákváðum að vera nokkra daga í Madríd, fannst mér næstum því að þetta væri of gott til að vera satt og ég gæti varla byrjað að hlakka til strax. Þar að auki var ég náttúrulega að fara á júróvisjón á undan og sú ferð var eins og óraunverulegur draumur, ótrúlegt en satt, ég átti að upplifa júróvisjón sjálf, með eigin augum. En sú ferð fór ekki eins og ætlað var, Siggi bróðir minn dó, og mér leið virkilega eins og þetta hefði í raun verið of gott til að vera satt. Eins og ég hefði hlakkað of mikið til og þessi mikla spenna hefði snúist upp í andhverfu sína. Eftir þessi miklu vonbrigði og alla sorgina var ég á nálum yfir næstu ferð. Var í móðursýkiskasti yfir því að ég gæti mögulega fengið hlaupabólu og ekki komist í ferðina. Fékk martraðir um að einhver annar fjölskyldumeðlimur dæi. En ég komst samt sem áður og vona að ég geti leyft mér að njóta þessar ferðar og soga að mér spænska andrúmsloftið sem ég hef saknað svo mikið.

Ég var samt ekki sátt þegar ég uppgötvaði að veskinu mínu hafði verið stolið með ótrúlega miklum pening í því. Mér finnst ótrúlega ósanngjarnt af lífinu að ég skyldi ekki bara geta fengð að njóta þessarar ferðar eftir allt sem á undan er gengið. Fannst í svolitla stund eins og allt væri ónýtt, en með hjálp Einars tókst mér að muna að peningar eru bara peningar og skipta í raun og veru engu máli. Ég er samt sem áður ótrúlega heppin að vera hérna og fá að upplifa þetta allt saman. Ég myndi ekki vilja missa af því.

Á morgun byrjar ráðstefnan og verður allan daginn. Hún er haldin í einhverri höll. Hlakka til að sjá hvernig þetta verður allt saman.

Besitos

862.færsla. uns sekt er sönnuð

Ég fékk fyrstu stöðumælasekt ævi minnar í dag.

Rosalega sorglegt, sérstaklega þar sem ég setti í stöðumælinn, alveg heilan tíkall. Það var skammgóður vermir.

Það kann greinilega ekki góðri lukku að stýra að leggja í stöðumæli númer 666 ...

Og ég sem hefði getað lagt ókeypis í stjörnutorgi alla fimmtudaga í desember eins og auglýst er og það er einmitt desember. Og fimmtudagur.

En ég sá við þeim og borgaði innan þriggja dag svo greiðslan lækkaði um 550 kall. Hehe. Sá hlær best sem síðast hlær. Hehh.

860.færsla.

Það er svo margt að segja.

Smá stresstörn er lokið. Síðustu vikuna í nóvember var mikið að gera í kennslunni sem endaði með munnlegu prófi á föstudeginum. Það fannst mér örugglega álíka stressandi og nemendunum. Svo fór ég á fund með mastersnefndinni og þaðan beint á koffíhás að hitta stelpurnar. Við hittumst allt of sjaldan. Á laugardeginum var síðan laufabrauðsmaraþonið, en ég held við höfum skorið út og steikt 160 kökur. Ég sat án gríns í tæpa fimm tíma og skar eins og ég ætti lífið að leysa. Mér finnst þetta samt svo ógjó gaman að ég kvarta ekki undan því. Á sunnudeginum fór ég síðan á yndislega útgáfutónleika hjá Nýja kvartettinum, en Addi elsti bróðir minn spilar í honum. Mæli alveg með þessari plötu. Og svo bjó ég til aðventukrans. Fyrsta aðventuhelgin var sem sagt mjög jólaleg og góð.

Svo tók við seinni hluti stressins, en við Einar höfðum ákveðið að halda saman fyrirlestur á stórri ráðstefnu sem var núna um helgina. Samvinnan gekk asskoti vel, sem kom mér eiginlega á óvart því að það er ekki alltaf auðvelt að vinna með fólki sem er svona náið manni. En þetta endaði auðvitað í heljarinnar stressi, sérstaklega daginn fyrir ráðstefnuna þegar allt sem við höfðum gert gufaði upp fyrir klaufaskap. Til allrar hamingju gat reiknistofnun fundið skjalið (reyndar eldri gerð) sveimandi á veraldarvefnum, eða eitthvað. Svo um kvöldið fékk ég allt í einu þá tilfinningu að við værum algjörlega að klúðra hugtökunum og fannst ég ekki skilja NEITT í þessu. Fékk smá svona taugaáfall en það reddaðist:) Svo hélt ég fyrirlesturinn eftir mjög lítinn svefn, og var frekar illa undirbúin fyrir flutninginn, sem stressar smá þegar maður þarf að halda þetta á útl-ensku. En svo gekk þetta bara vel:) Allavega fengum við hrós frá frægum útlenskum málfræðingi og það er ekki leiðinlegt. Svo erum við Einar, samkvæmt ráðstefnubæklingnum, doktorsnemar sem hlýtur að þýða það að ég þurfi ekkert að vera að gera þessa mastersritgerð fyrst ég er þegar komin í doktorinn:) eða hvað.

Sem sagt: mikill léttir að vera búin að þessu.

Í gær hittumst við mæðgur og bökuðum á fullu heima hjá Önnu sys. Já og pabbi líka og Garðar Þorri en þeir fengu ekkert að baka, sá fyrrnefndi passaði þann síðarnefnda svo við fengjum frið til bakstursins. Magga litla var rosa dugleg að baka, það var bara heilmikil hjálp í henni þó að hún sé ekki einu sinni orðin fjögurra.

Já og nú á ég bara eftir að redda 4000 jólagjöfum eða svo. Einhverjar þeirra eru í vinnslu, en það tekur skrambi langan tíma. Ég hef ekki einu sinni hugmynd um hvað ég ætla að kaupa handa neinum. Jæja þetta reddast. Fyrst jólin 2002 redduðust þá reddast allt. Þá var ég í prófi til 21.des, mætti, ósofin og taugatrekkt, beint eftir prófið í laufabrauðsmaraþonsskurðinn, og síðan um kvöldið var próflokafagn með vinkonunum. Vaknaði þunn og þreytt þann 22., og átti þá eftir að kaupa ALLAR jólagjafirnar, hringdi í bankann og komst að því að ég átti bara tæpar 2000 krónur inni á reikningnum. En það reddaðist: svo það reddast allt.

Og ég hlakka ýkt til.

851.færsla.

Ég er eitthvað geðstirð.
Kannski er ég þreytt. Eða orkulaus. Kannski ætti ég að fá mér að borða. Ég er samt ekki svöng. Bara orkulaus. Æ. Ég hef peningaáhyggjur. Verð að lifa spart.

838.færsla. Það sem koma skal?

Fyrir nokkrum dögum dreymdi mig kreppudraum.

Var í einhverri sjoppu í Kringlunni að kaupa mér lítið súkkulaðistykki. Hélt á tveimur hundraðköllum og var að velta því fyrir mér hvað þetta myndi kosta. Hugsaði með mér að hundraðkall væri kannski nóg, en skipti svo um skoðun og hugsaði að þetta gæti kostað á milli 100 og 200 króna. Svo beit ég í súkkulaðið, áður en ég borgaði (mjög slæm mistök). Loksins kom afgreiðslustúlkan og sagði „þúsund krónur“. Ég bara „Þetta geeeeeeetur ekki kostað ÞÚSUND KRÓNUR, það getur bara ekki verið!“. Svo rökræddi ég þetta lengi og reyndi að fá að tala við yfirmann og ég veit ekki hvað og hvað þangað til ég gafst upp og hugsaði með mér að ég yrði bara að borga þetta. Opnaði veskið mitt og ætlaði að borga - en þá kom í ljós að ég átti ... ekkert nema... EVRUR. Hahahaa. Erfitt að ráða í þennan draum - NOT.

Fara perur illa í maga? Ekki vissi ég það. Þessi pera fór a.m.k. mjög illa í magann á mér. Þori varla að borða grænmetissúpuna sem ég tók með í nesti ef hún skyldi líka fara illa í magann þó að ég sé svöng. Kannski ég ætti bara ekki að borða neitt. Þá myndi ég kannski drullast til að léttast. Er mj. fúl út í vigtina. Æ nei djók. Ýkt svöng.

836.færsla. fjölmiðlabann

Æ. Mér varð það á að lesa mbl.is. Nú er ég aftur orðin svartsýn. Muna: ekki lesa/hlusta á/horfa á fréttir. Kastljós er einnig bannað.

Þetta er nú meira ruglið. Meira djöfs ruglið allt saman. Pínu móðguð út í bankana fyrir að færast svona mikið í fang. Það er auðvelt að láta sér ganga vel þegar er góðæri. Hugsaði enginn út í það hvað myndi gerast þegar tímarnir yrðu erfiðari? Góðæri endist aldrei að eilífu. Æ plöhh. Ætla að reyna að láta ekki eins og ég skilji þetta allt saman. Skil minnst. En veit samt að þetta væri ekki svona slæmt ef bankarnir væru ekki margfalt stærri en ríkið. Æ kann ekki rétt hugtök í sambandi við þetta. Plöhh.

Bjartsýni. Já: mér líður betur í þjóðfélagi þar sem fólk getur ekki eytt eins og vitleysingar. Mér er illa við flottræfilshátt og eignameting. Kannski verður núna breyting á. Kannski verður normið að vera nægjusamur. Skiljiði. Ekki að eiga flatskjá (sem allir eiga), dýr húsgögn, stóra jeppa, nýja bíla, geta stöðugt farið til útlanda (og ekki bara til Köben, heldur á fjarlægar slóðir). Mér finnst eins og öllum, meira að segja "fátækum" námsmönnum, hafi fundist þetta sjálfsögð réttindi. Og það hefur pirrað mig.

Með þessu vil ég ekki gera lítið úr þeim erfiðleikum sem margir eiga í núna. Fæ alveg hnút í magann af því að hugsa um alla þá sem eiga lán sem hafa hækkað upp úr öllu valdi, missa vinnuna og fleira. Vona bara að bjartari tímar séu framundan.

Æ, þessi færsla er orðin algjört kjaftæði. Ég sem ætlaði BARA að skrifa fyrstu efnisgreinina.

835. færsla. Veistu hvað Ljóminn er ljómandi góður?

Mikið er ljómandi gott að vera komin með fartölvu og geta þess vegna lært á lesborðinu mínu í Gimli. Mér finnst þetta ljómandi aðstaða. Rosa flottur stóll (sem maður getur náttúrulega stillt fyrir sig því að maður situr alltaf í sama stólnum) sér bókahillur og læstir skápar, og skúffur undir skrifborðinu. Þessi aðstaða er nú reyndar ætluð doktorsnemum (held ég) en á meðan pláss er fá stakir M.A.-nemar eins og ég að nýta aðstöðuna. Úbbs, best að hætta að lofsyngja þetta rými ef ske kynni að einhverjir doktorsnemar læsu þetta og ákvæðu að stela borðinu mínu. Held reyndar að þeim yrði ekki kápan úr því klæðinu, held maður verði ekkert rekinn héðan ef maður á annað borð fékk úthlutað borði. Fyrr en eftir þessa önn sko.

Ég ætla sem sagt að vera ofur-Hlíf næstu mánuðina. Ætla að mæta á morgnanna í skólann til að kenna, fara svo beint hingað og skrifa eins og mófó, alveg þangað til ég fer í ræktina. Og ég ætla að borða hollt og passa kaloríur og fara varlega með peningana. Úff. Hef hingað til ekki átt sérstaklega auðvelt með að vera svona heilög. En ég hef fulla trú á mér í augnablikinu. Með þessa ljómandi fínu tölvu og á þessu ljómandi fína borði mínu.

Nú er ég hins vegar að verða svöng svo ég held ég fái mér gulræturnar sem ég tók með mér í nesti. Og epli kannski.

833.færsla. Okkar eigin 11. september.

Geigvænlegar fréttir berast, Geirharður nefnir þjóðargjaldþrot og biður fyrir þjóðinni.

Verslanir tala um vöruskort og fólk hamstrar. En ég, sem dragnaðist draugþunn í Bónus í gær keypti bara frosið mangó og rjóma. Nauðsynjavörur. Í staðinn fyrir hrísgrjón, pasta og dósamat.

Æ, Ó! að eiga ekki frystikistu! Þá hefði ég tekið slátur, farið í berjamó og skorið rabbabara. Og lifað á því í vetur. Jæja, mágur minn er veiðimaður. Hann getur kannski skotið dúfur eða eitthvað ef við verðum matarlaus.

Guð hjálpi okkur öllum!

Hver bað þessa banka að verða svona stórir? Og svo situr þjóðin öll í súpunni. Ekki högnuðumst við neitt á þessu. Ekki voru kjörin neitt sérstaklega góð á meðan bankarnir skiluðu hagnaði. Þetta er nú meiri djöfulsins vitleysan allt saman.

En eins og ég segi: Ég var fátækur námsmaður í góðærinu - verð fátækur námsmaður í kreppunni. Frekar lítill munur þó að maður finni svosem að vöruverð hækki.

Það er í það minnsta mjög gott að ég sé á leiðinni í átak. Þá borða ég minna. Sparnaður.

808.færsla. pá

Stjörnuspá dagsins á mbl.is er lygi:

Vatnsberi: Venus hefur blessað þig með góðum smekk. Ef þú passar þig ekki, getur fólk flokkað þig sem snobbara! Næmi þitt fyrir fagurfræði laðar að ást, vini, peninga og völd.

Mig vantar sérstaklega þetta næst síðasta. Ha, og hvenær hef ég haft einhver völd í þessu lífi?

Ég treysti því að spáin rætist ekki seinna en í dag. Peninga og völd, takk, strax.

791.færsla. mi casa es mi casa

Ég er komin heim. Ótrúlega skrítið samt að ég er að fara aftur til útlanda á þriðjudaginn. Það hefur aldrei liðið svona stutt milli ferða hjá mér áður. Við kærastinn ákváðum að bæta aðeins aðskilnaðarsumarið mikla með því að ég færi með í næstu ferð (sem sagt á setningafræðiráðstefnu í Edinborg) og þannig verða þetta bara þrjár ósameiginlegar ferðir og ein sameiginleg í sumar. Ég hef samt engan vegin efni á þessu né heldur tíma Ma-ritgerðarlega séð, en seinni rökin leystust einhvern vegin upp þegar leiðbeinandinn hvatti mig til að fara í ferðina. Nú, ég get þá alltaf sagt að þetta sé honum að kenna ef allt fer á versta veg. Því miður þá missi ég á meðan af 55 ára afmæli pabba míns og 80 afmæli afa míns (þeir feðgar eiga afmæli dag eftir dag)... en það þykir mér mjög miður. Ég hafði bara ekki áttað mig á því að ferðin næði yfir þessar dagsetningar (kenni talnablindunni um. Mér finnst að ríkið ætti að veita mér fjárstuðning út af þessum kvilla mínum. Hann hefur ótrúlega mikil áhrif á líf mitt. Ég er reyndar bara með sjálfsgreiningu en ég tel mig fullbæra um að greina mig sjálf). Og svo í gær rann mér kalt vatn milli skinns og hörunds þegar ég átaði mig á því að ég væri að fara í ferð til Bretlandseyja með fjórum karlmönnum á fótboltatímabili!! Hélt í vonina um að kannski myndu þeir ekkert ætla að eltast við þetta en sú von varð að martröð þegar ég sá á skrifborði leiðbeinandans (sem er einn þeirra sem fer í ferðina) útprentaða dagskrá mótsins. Nú kem ég upp um vanþekkingu mína en ég veit ekki hvenær sólarhringsins leikirnir eru sýndir. Ef þeir eru um dag er þetta vitaskuld ekkert vandamál þar sem til er einfallt ráð við hvers kyns leiðindum í útlöndum: fatabúðir, þrátt fyrir glymjandi tómarúm í fjárhirslum Hlífar (því eins og sagt er glymur hæst í tómri tunnu)

En jæja, margt athyglisvert gerðist í Espánarferðinni.
- stal að mér sjálfri óafvitandi einum skó úr búð. Skilaði honum samt þegar ég uppgötvaði ránið (um klst. síðar) en búðarkonurnar áttuðu sig hvorki á þjófnaðinum né endurheimtingu skósins.

- Brann a.m.k. þrisvar á litlum blettum sem höfðu einhvern vegin orðið útundan í annars verulega samviskusömum sólarvarnaráburði.

- Var bitin af ósvífnum moskítóflugum á mjög svo ósmekklegan hátt. Einhver bölvuð flugudrusla beit mig í andlitið, ekki einu sinni, heldur fjórum sinnum. Tvö bitanna voru sem betur fer frekar smá en hin tvö voru stór, eldrauð og bólgin. Hvort á sínu kinnbeininu, en flugufjandinn gat ekki verið svo tillitsamur að gera þetta symmetrískt, svo ég leit út eins og ósymmetrískur trúður síðasta sólarhringinn.

- Var tvisvar spurð til vegar sama daginn. Fyrst á ensku, um staðsetningu næsta stórmarkaðar (lít ég út fyrir að búa þarna?) og svo á frönsku, af gömlum hjónum, um staðsetningu herbergis þeirra. Þeim svaraði ég á blöndu af spænsku, ensku og handapati og við skildum hvert annað fullkomlega.

- Borðaði á versta buffeti lífs míns og besta. Hið fyrrnefnda var á hótelinu og var vægast sagt óspennandi (þó ekki viðbjóður) og hitt var á asískum veitingastað rétt hjá hótelinu. Fullt fullt af hráefni sem maður valdi sér sjálfur á disk og horfði síðan á kokkana grilla það fyrir mann. Þetta var fullkomið: ég gat smakka rosalega margt og sleppt öllu þessu vonda og hljóp um eins og óð manneskja af kæti.

- Smakkaði, að ég held, froskalappir í fyrsta skipti á fyrrnefndum veitingastað.

- Tók tvisvar þátt, við mikla kæti sjálfrar mín, í Mini-diskói, niðri í hótelgarðinum um kvöld, en þetta var skemmtidagskrá fyrir börn en ég fór í fylgd litlu 3 ára frænku sem var allt of feimin til að taka þátt ein. Mér sýndist ég skemmta mér best af öllum börnunum þarna.

- Hlutstaði endalaust á stórskemmtilegt orðabrengl þeirrar litlu. Dæmi: Bíkíkín = bikiní, París= tennis, skónana=skóna, frukka= þvo/bleyta. Auk margra síendurtekinna setninga, eins og : „Núna mátt þú ekki koma í afmælið mitt“ (þ.e. þegar einhver gerði eitthvað sem féll í grýttan jarðveg hjá henni (hún á by the way afmæli í febrúar)), „Ég sé hótelihúsið okkar!" (alltaf þegar við nálguðumst hótelið), „Það er komin nótt“ (á hverju kvöldi, barnið virtist furða sig á því að mega vera úti eftir sólsetur).

- Drakk óhemju mikið áfengi í litlum skömmtum. Næsti farmiði sem mútta og syz gefa mér verður líklega ekki til útlanda heldur í meðferð.

- Fékk að heyra það að ég væri besservisser. What? Þó ég þættist stundum sérfræðingur í brjóstagjöf og svefnháttum ungbarna (4 mánaða sonur syz var með í för)! Ég get ekki að því gert hvað ég veit mikið og er vel gefin!

- Komst að því að það er ekki auðvelt að ferðast á milli landa með 2 öðrum fullorðnum, tveimur litlum börnum, öllum farangrinum + einum vagni + einni kerru (samtals 12 hlutir sem voru stimplaðir inn í flugvél, ofan á það bættist náttúrulega handfarangurinn)

- Fór í dýragarð. Á ströndina. Í vatnsrennibrautagarð (rosalega óþjált orð).

- Sá nokkurnvegin tilsýndar þar sem við bjuggum í Torre um árið. Held ég hafi líka séð götuhornið þar sem ég vann í viku, en var ekki hundraðprósent viss. Hefði viljað rölta í rólegheitum um Torre, en gafst ekki tóm til þess.

- Gerði kostakaup í H&M og keypti 3 buxur, 1 pils, 2 blússur, 2 boli, 4 hlýraboli, íþróttabuxur, 5 nærbuxur, 5 sokka, 2 leggings, hálsmen, tösku, náttkjól, teygjur, armbönd, hárbönd, 2 boli á Einar, 1 peysu á Einar og kannski eitthvað meira. Kostaði 30.000 kr.

- Eyddi meiri pening í einni verslun en ég hef nokkurn tíman gert áður

- Keypti mér nýja, stóra ferðatösku úti. Á einhvern undarlegan hátt var hún, og taskan sem ég kom með í ferðina, báðar fullar.

Á meðan ég var úti gerðist það að Aubban mín útskrifaðist og líka Nanna frænka og Kjartan „frænka“. Næstelsta barn sysktkina minna varð 13 ára (ég trúi ekki að litla krúttið mitt sé orðinn táningur), elsta barn systkina minna náði aldeilis stórglæsilegum árangri í samræmdu (9.3, svo ég monti mig af honum;) (og það sem enn betra er er að hann ku hafa séð ljósið og er hættur við að fara í versló en hefur þess í stað ákveðið að fara í MR!! Eða það var allavegar staðan fyrir 3 vikum (ég öskraði YESS yfir skírnarveisluna sem ég var í þegar mamma hans sagði mér fréttirnar). Núna hef ég smávegis áhyggjur af því að hann verði ekki ánægður í MR og þá finnst mér það vera mér að kenna. Hef samt ekki beitt hann miklum þrýstingi, hef meira talað um þetta á blogginu en við hann sjálfan (held ekki að hann lesi bloggið, en maður veit aldrei!), þannig að ég held ekki að þetta sé vegna áhrifa frá mér, þó mér fyndist auðvitað að börnin sjö (þ.e. börn systkina minna) ættu að verða fyrir miklum áhrifum frá stórufrænku sinni og feta í fótspor mín. Og verða málfræðingar. Sjáum nú til).

Nú er ég hætt! Það sagði ég reyndar líka áðan, en strokaði það út og skrifaði heila romsu í viðbót. Nú er ég hætt. Núna.

733.færsla. un euro

Ég var að ákveða að fara að safna mér evrum. Þ.e. að gefa sjálfri mér í þykjustunni 1 evru fyrir hvern klukkutíma sem ég eyði á bókasafninu eða uppi í skóla að læra. Svo ef ég vil get ég ákveðið að kaupa mér eitthvað fallegt fyrir evrurnar sem ég safnaði:) Ja, nema ég hafi þetta bara alvöru evrur sem ég get notað sem gjaldeyri ef ég skyldi nú fara til útlanda í sumar.

Markmiðið er að safna 40 evrum á viku.

(váts hvað ég mun þá eiga mikinn gjaldeyri í mæ:))

Í dag safna ég 7,5 evrum (Þjóðó frá 10-17:30*). Ætla sko alltaf að tilkynna evrusöfnun á blogginu... það er alltaf svo gott að aðrir geti skammað mann ef maður stendur sig ekki í stykkinu.

p.s. ég vil koma því á framfæri að ef einhver er að hugsa "hún ætti nú fyrst og fremst að læra meira og blogga minna" að ég er líka búin að vera dugleg að læra, aldrei þessu vant. Ef ég verð áköf í lærdómi þá verð ég líka áköf í bloggi. Oftast blogga ég minna þegar ég löt, nema náttúrulega þegar ég blogga bara um hvað ég er löt. Ég er auk þess rosalega fljót að skrifa þetta því ég er búin að æfa mig svo mikið í ýmsum vélritunarleikjum á netinu. Hehe.

*Veit að klukkan er ekki orðin 17:30, en ég ætla að vera til 17:30. Þá ætla ég að taka strætó heim til Ma og Pa því það er baunasúpa fyrir "hele familien"... jibbí:) Nú er hele "famelien" orðin hvorki meira né minna en 18 manns!

732.færsla. fátækur námsmaður talar frá Þjóðó

Ég held ég neyðist til að að bæta við merkimiða: moggablogg

Var að lesa á mbl.is um spænskan bæjarstjóra sem vill borga krökkum fyrir að læra á bókasafninu, til þess að reyna að hvetja þau til að sinna náminu.

Þetta finnst mér stórgóð hugmynd... en myndi þá samt vilja að þetta gilti á öllum námsstigum:) Ég væri örugglega búin að skrifa eins og eina M.A.-ritgerð ef ég fengi borgað fyrir að vera á Þjóðó.

Þyrfti samt líklega að fá meira en eina evru á tímann (eins og spænsku unglingarnir eiga að fá ef bæjarstjórinn fær að ráða) til þess að ég vildi þetta. En samt... jafnvel ein evra á tímann væri betra en ekkert... ef maður væri í 5-6 tíma þá myndi það nægja til að kaupa sér hádegismat.

Held samt að borgunar-lærdómssvæðið þyrfti þá að vera með tölvur sem leyfðu ekki blogg, facebook, msn o.s.frv.

Eða bara að breyta námslánum í styrk! Það væri líka kúl. Og hvetjandi... af því að á flestum stöðum sem hafa svoleiðis fyrirkomulag þarf maður held ég að klára á réttum tíma og svona til að fá (fullan?) styrk. Held ég.