1017.færsla

Ég ætlaði að blogga en ég er ekki í bloggstuði. Þetta hefði orðið leiðinleg færsla. Næstum árásargjörn. Líklega vegna þess að barnið gerði móður sína gráhærða þegar það átti að leggja sig - það tók einn og hálfan tíma að fá hann til að sofna, en ég gafst ekki upp því að ég ÞARF mitt breik!! Og svo er ekki til neitt með súkkulaðibragði hérna. Finnst ég þurfa súkkulaði. Þannig að já ég nenni ekki að blogga. Samt nenni ég ekki heldur að taka til. Og er búin á face-rúntinum. Nenni eiginlega bara að borða en er eiginlega orðin södd og svo er ekki til neitt með súkkulaðibragði hérna. Eins og ég sagði. Og ekkert kaffi til heldur. Árans. Kannski neyðist ég til að kaupa mér latte to go á Green Line cafe á eftir þegar ég fer út. Er að fara að hitta mann sem ég mun verða professional cat sitter fyrir. OK þetta professional er bara bull, en einn af prófessorunum hans Einars vantaði kattapössun um helgina og bauð nemendum starfið gegn borgun. Við ÁG ætlum að taka það að okkur. ÁG verður sko glaður, enda elskar hann ketti. Þessi er þar að auki gamall og blindur og mun því örugglega ekki getað flúið barnið, hohoho, greyið. Neinei, ég mun passa að enginn köttur verði píndur.

1016. færsla.

Það er kominn tími á nýtt blogg, og vel það.

Lífið færist með hverjum deginum örlítið nær því að ganga sinn vanagang. Enn er íbúðin svolítið ófullkomin, nokkrir kassar sem á eftir að taka upp úr (Anna Ragnhildur) já og nokkrir hlutir sem á eftir að redda, t.d. nettenging og sjónvarp. Og sófi. En ég er komin með tölvu og það er unaðslegt.

Og búðirnar. Maður þarf sko að læra að kaupa gáfulega inn. Það er alls ekkert allt ódýrt hérna í Ameríku, margt í stórmörkuðunum er á svipuðu verði og heima á Íslandi eða jafnvel dýrara. Það sem er hins vegar ólíkt er að hér er oft hægt að finna betri kost. Það er rosalega oft sértilboð á einstökum vöruflokkum. Maður þarf oft að skoða sömu eða svipaða vöru frá mörgum mismunandi framleiðendum til að finna besta kostinn. Þar getur munað mjög miklu. Maður þarf líka að koma sér inn í kúponamenninguna, skoða tilboðin og gera magnkaup. Og internetið, ég er ekki búin að venjast því að það sé hægt að panta eitt og annað ódýrt þar. En kjúklingur er ódýr hér:) Við munum koma gaggandi heim um jólin (allaveg Árni Gunnar, hann er farinn að segja gaggalagú (eða gaggagaaa öllu heldur).

Talandi um barnið. Talandi. Hann tók þvílíkt stökk í vikunni eftir að við fluttum út. Held þó að það hafi ekkert með flutningana að gera:) Allt í einu fóru orðin að hrúgast inn, hann sem hafði mjög lítið sagt áður. Eða orð - þetta eru voða mikið hljóðgervingar "mjámjá", "meme", "mumu", "baba"[sagt með svona urrandi málrómi, ég tel að það sé hans útfærsla á erri, þýðir sem sagt brabra, og já allir fuglar segja brabra, hann varð svo reiður þegar ég reyndi að halda því fram að fuglar segðu bíbí um daginn að hann lamdi mig], díddídd [bílflaut] en svo segir hann líka orð eins og ljóljó (ljós), lóló (róla), gór (skór) og eitthvað fleira sem ég man ekki í svipinn.

Hann elskar öll lög sem hafa hreyfingar við. Verst er að mér þykja flest þessi lög einkar óskemmtileg, sérstaklega þegar maður "neyðist" til að syngja sama lagið 7 sinnum í röð. Hann hefur líka miklar skoðanir á því hvaða lag maður á að syngja hverju sinni, og lætur það mjög skýrt í ljós hvort hann er ánægður eða ekki með lagavalið. Þegar ég á að syngja "þrír litlir apar" réttir hann höndina upp og gerir "tveir" með puttunum. Það gerir hann líka þegar ég á að ýta honum í rólunni [einn, tveir og þríííír], segir líka stundum edd,dei. Sveimér ef þetta barn hefur ekki erft einhver stærðfræðigen frá föður sínum (móðir hans hefur hins vegar talnablindu eins og ég hef marg oft sagt á þessu bloggi en það er ekki víst að þið munið það, það er svo langt síðan ég byrjaði að blogga, hana nú, nú er ég komin með skrifræpu). Honum finnst líka prumpulagið mjög skemmtilegt núna. Það er gaman að syngja það með honum, ég syng og hann sér um að koma með prumpuhljóð á réttum stöðum. Syngur svo lalala þegar það kemur í laginu.

Hann elskar leikvöllinn og sérstaklega að róla. Er bæði mjög áhugasamur um hitt fólkið þar, og feiminn. Já, við bæði kannski bara:)

Ég er rosalega ánægð með staðsetninguna. Þetta heitir University City og það er réttnefni, þetta er eiginlega svolítið eins og sér bæjarfélag og já, fullt af háskólanemum. Það finnst mér mjög skemmtilegt andrúmsloft. Við erum samt ekki alveg við hákskólann, þar eru bræðralagshúsin og líklega mikið partýstand. Mikil umferð. Hér er hins vegar ekki svo mikil bílaumferð en nóg líf. Kaffihús, alls kyns búllur, skrítnir og skemmtilegir staðir, second hand búðir o.fl. Fjölbreytilegt mannlíf. Hverfi með karakter, finnst mér. Mér finnst ég alltaf vera að ramba á eitthvað áhugavert þegar ég labba á leikvöllinn:) Hinum megin við Háskólan er Schuylkill-áin [borið fram Skúkill] og handan árinnar er miðbærinn. Ég er ekkert yfir mig hrifin af honum, en hef þó ekki skoðað hann mikið. Hef bara tvisvar frá því ég kom hingað gert mér ferð yfir Schuylkill, þó tekur það mig alls ekki langan tíma með Subwayinum. En í miðbænum eru samt skemmtilegir hlutir, t.d. Reading Terminal Market. Mér fannst þetta voða undarlegt nafn á markaði, þangað til mér var sagt að þetta hefði verið lestarstöð, og lestirnar fóru í átt að Reading, eða eitthvað álíka. Allavega, þá er þetta eins og mun stærri, mun fegurri og fjölbreytilegri útgáfa af matarhorninu í Kolaportinu. Þarna getur maður fengið gott grænmeti á góðu verði, osta, kjöt, fisk, sælgæti, vín, eldaðan mat, ís, og já, flest það sem tönn á festir. Við fórum einmitt þangað í dag. Ég fór í einn grænmetisbásinn og gat ekki á mér setið að taka mynd af öllum lauk-og kartöflutegundunum. Þá kemur að mér gömul kona sem vill endilega taka mynd af mér fyrir mig, með markaðinn í bakgrunninn. Henni fannst að best væri að taka margar myndir, með ýmislegt í bakgrunninum, helst eitthvað sem væri týpískt fyrir markaðinn, helst eitthvað sem sýndi að halloween nálgaðist:) Hún sættist þó á endanum á að ein mynd væri nóg. En gaf mér góð ráð um bestu kaupin þarna. Sá hana halda áfram að ráðleggja öðrum kúnnum þarna eftir að hún sleppti af mér hendinni. Sannur Reading Terminal Market aðdáandi, rétt eins og parið sem við gistum hjá í febrúar. Þau voru meira að segja svo miklir aðdáendur að þau, eða allaveg hún var fyrirsæta á mynd í auglýsingaherferð fyrir markaðinn.

Svo er líka kínahverfi þarna, handan Skúkill, á eftir að skoða það. Svo er þetta voðalega söguleg borg á Bandarískan mælikvarða. Hér var stjórnarskráin undirritðu, einhver liberty bell sem ég veit ekkert um. Já og Rocky, maður. Stiginn sem hann hljóp upp. Kannski ég ætti að horfa á Rocky.

Jæjajá. Ég þarf að setja inn myndir til að skreyta þessa frásögn en myndavélin með myndunum virðist vera inni hjá sofandi barni. Á þessu heimili er sem minnst óþörf áhætta tekin á að vekja sofandi barn:)

LOVE (það er svona hálfgert einkunnarorð Philly, en ég var bara að vísa í ást mína til ykkar (sumra, ég get ekkert vitað nákvæmlega hverjir lesa þetta, ég er alltaf að búast við því að ég eigi leynda bloggaðdáendur út um allar trissur og ekki séns að ég elski þá alla, sérstaklega ekki ef ég þekki þá ekki).

1013.færsla. Er orðin kona einhvers, þ.e. Einars

Ég má ekkert vera að því að blogga.

Ég er gift. Húrra. Það var furðu gaman sko. Míní veisla sem var samt meiri veisla heldur en lagt var upp með í byrjun. Bara allra nánasta þó. Gott kjöt á grillið, freyðivín á palli, bjór í bala, rautt og hvítt. Luktir í trjám. Sæmilegt veður, þurrt að mestu en skýjað að mestu. Þó skein sólin líka. Kaka. Ís. Færðist aukið stuð í mannskapinn eftir því sem leið á kvöldið. Fólk var aðeins farið að slípa skóna á gólfinu.

Svo fór barnið í pössun til Kef. Við Einar fórum heim í glansandi fína íbúð sem svilkona mín og mágur höfðu skreytt fyrir okkur. Eyddum næsta degi í (sjaldséða, nú um stundir) leti. Fengum okkur að borða og fórum í bíó (í fyrsta skipti frá því áður en ÁG fæddist).

Já, bara unaðslegt.

Það eina sem hefði mátt vera betra var að kvöldið áður fékk ég í magann. Ég vil meina að þetta hafi ekki bara verið stress, því að þetta var bara eins og alvöru pest. Ég var því frá í undirbúningi kvöldið áður, gat ekki gert annað en legið á milli þess sem ég hlýddi kalli líkamans (sem var aðallega að kalla mig inn á bað). Lítið varð úr svefni og allt pínu á eftir áætlun af þessum sökum. Blessunarlega, og það var nú ekki lítill léttir, þá rjátlaðist þetta af mér um morguninn og ég var farin að geta borðað (og gat notið þess) í veislunni, jafnvel þó að maginn væri ekki allt of hress.

Ég ætlaði nú ekkert að skrifa um brúðkaupið, annað en það að ég er gift! Sem er undarlegt. Í gær var ég t.d. spurð hvort ég væri konan hans Einars. Ég þurfti að hugsa mig um í örstund. Ekki búin að venjast þessu, en samt er þetta svo ofurvenjulegt og breytir engu, þannig séð, skiljið þið. Þetta er enn eitt dæmið um það sem manni finnst að eigi að vera stór tímamót í lífi manns (og eru það kannski þegar litið er til baka) en er voða svona "jájá".

Allt annað en giftingin er óútkljáð og veldur mér þónokkru stressi. GAAAAAAA. Plís að þetta reddist allt fyrir horn takk fyrir.is. Einar er reyndar kominn með landvistarleyfi. Ekki ég. Ennþá. Þetta reddast. Vona ég. Held ég. Segjum það. Ekki spurning.

1003. færsla

Að áeggjan fjölmargra lesenda (OK, smá ýkjur, það var bara Nanna) hef ég ákveðið að blogga í dag.

Maður hefur mjög mikið að gera núna. Maður er núna, í fullri alvöru, að skrifa ritgerðina sína. En eins og glöggir lesendur muna kannski þá hefur maður lengi verið að "skrifa" ritgerðina sína með hálfum hug, en nún er sem sagt ekkert hálft lengur.

Ég datt í það að lesa gamlar færslur um daginn. Ég er rosa fyndin afturábak. Ekki svo fyndin í núinu samt. Ég komst að nokkru:

a) Ella frænka var alltaf að ýta á mig að blogga meira.
b) Einar var alltaf að skilja eftir mjög vafasamar athugasemdir.
c) kannski komst ég ekki að neinu öðru.

Barnið varð í fyrsta skipti veikt í gær. Hiti og mikið kvef. Við sváfum ekkert í nótt heldur skemmtum okkur við það að ganga um gólf og syngja. Eða sko - ég sá bæði um að ganga og syngja - barnið sá um að góla ef ég hætti eða gerðist svo ósvífin að ætla að SITJA og syngja. Blessunarlega er ég orðin vön svefnleysi og er því alveg þokkalega hress þrátt fyrir þetta. Það hjálpar líka að við faðir barnsins erum með ansi gott svefnsamstarf.

Ég þarf mega að pissa. Veit samt ekki hvort ég nenni að fara á klóið. Maður þarf alveg að labba út allan ganginn.

Ég er líka með mega stóra bólu. Hún sést samt ekki mikið. En rosalega stór.

972.færsla.

Mig langar að lesa blogg. Sakna þess þegar "allir" blogguðu. Væri sko alveg til í að skipta á feisbúkkinu og blogginu. En þýðir lítið að kvarta undan því að enginn bloggi, þegar maður bloggar ekki sjálfur:)

Vá. Tíminn líður. Undarlega hratt. Jólin. Skrítin. Hlakka til- samt.
Hm.

Ég ætla að fara að blogga aftur. Já. Innihaldsríkari færslum en þessari samt.

Haha, muniði eftir földu myndavélinni sem ég hélt að væri raunveruleiki?

Bara svona að rifja upp eitthvað skemmtilegt fyrst ég hef ekkert skemmtilegt að segja, hehh.

967.færsla. Ekkert

Nú er ég allt í einu farin að blogga um ekkert. Maður verður samt eiginlega að gera það bara. Ef maður ætlar alltaf að vera að blogga um eitthvað merkilegt þá bloggar maður aldrei. Allavega er aldrei neitt merkilegt að gerast í mínu lífi:)

Núna samt sko finnst mér ég vera að blogga fyrir daufum eyrum, þar sem það les enginn blogg lengur. Það er samt eiginlega allt í lagi bara. Sérstaklega þegar maður er að blogga um ekkert.

P.S. Mér finnst eðlilegra að segja "blogga um ekki neitt" en ég skrifa samt hér "blogga um ekkert" en þá þýðir það eiginleg að umfjöllunarefni bloggsins sé "EKKERT" frekar en að ég sé ekki að blogga um neitt. Skiljiði?

941.færsla. Vá

ég held ég sé full. Eftir pub-quiz (?) og tvo bjóra. Held ég og liðsfélagar mínir höfum náð sögulegu lágmarki í ztigum í þessu pubbkvissi. Silja hélt að við værum að fara á pop-quiss og hafði verið að lesa sér til um hljómsveitir og eitthvað og svo komu bara engar tónlistarspurningar. Og bara engar sem við vissum eða neitt. ehehe.


Ja svei mér þa´. Ég held ég sé vitlaus.

937.færsla. svona hvorki né né

Ég held ég tali kannski ekki spænsku lengur.

Mig langar í nammi.

Oh. Fótbolti. öh.

ooooooooooooooo

931.færsla. skyldublogg

Oh, ég verð að blogga til að kúkafærslan sé ekki alltaf efst. OH- dem it: strax búin að nefna kúk í þessari færslu. Er alveg hissa á því að ég hafi ekki búið til labelinn "kúkur" því að ég er alltaf að blogga um kúk. Verð að hætta þessu. Þetta er mjög mjög óhuggulegt.

Ég er rosa syfjuð. Á samt oft í erfiðleikum með að sofna á kvöldin. Eða sofna og hálfvakna og fer að leita að Einari ef hann er ekki uppi í rúmi. Fyrir nokkrum dögum rumska ég og sé að Einar er ekki uppi í rúmi (hann fer sem sagt oft seinna að sofa en ég), svo að ég virðist hafa ákveðið að hringja í hann (alla leiðina inn í stofu). Nema ég var eiginlega sofandi, og svona hálfrankaði við mér þegar hann svaraði í símann. Og hvað sagði ég í símann, við Einar í næsta herbergi? Jú: "Ég er bara að grínast, ég er ekki sofandi".

Ég sumsé reiknaði með því að Einar héldi að ég væri sofandi fyrst ég væri að hringja í hann. Ætti hann ekki einmitt að reikna með því að ég væri EKKI sofandi fyrst ég hringdi? En ég var það nú samt.

Skiljiði mig? Mér finnst þetta hálf ruglingslegt hjá mér. Kannski er ég bara sofandi núna, hvað veit maður.

929.færsla. Samfarastjóri

Sko Útsvar er uppáhalds sjónvarpsþátturinn minn en mér finnst rosalega erfitt að horfa á leikinn. Vorkenni alltaf svo fólkinu sem er að leika og fólkinu sem er að giska. Öskra svolítið leiðbeiningar til fólksins, í von um að það bæti frammistöðu sína "farðu á fjóra fætur, maður", "hrærðu, hrærðu", "leiktu sleif!!" Yfirleitt heyrir fólkið lítið í mér, eða lætur sem það heyri ekki. Ég veit samt að það er eiginlega mikilvægara að fólk sé gott að giska heldur en það hvernig leikarinn stendur sig. Hef sjálf oft reynt það á eigin skinni. T.d. þegar ég lék listavel "að kæfa í fæðingu" og eina giskið sem hópurinn minn gat stunið upp var "kæfifæðing"- Kæfifæðing ... hvað er það? Ég skal þó viðurkenna að ég lék þetta kannski full vel og var víst ansi grafísk og fólkið mátti ekki mæla fyrir hlátri, skilst mér.

Þegar ég hugsa um þetta þá hefði ég klárlega átt að verða grínleikari. Ég er ekkert endilega góð í að koma fólki í skilning um það hvað ég er að leika, en fólk hlær allavega nógu mikið, stundum. Held ég hafi t.d. næstum því drepið samfararstjórana mína (hahahahahahaha. Var að hugsa um "fararstjóra" og "sam-" eins og í "samnemendur" og þetta varð útkoman) í Hollandi þegar ég lék flugnaspaða. Mér datt ekki í hug að láta eins og ég væri að drepa flugur með flugnaspaða (það hefði verið of auðvelt), heldur þóttist ég sjálf vera flugnaspaði, stóð pinnstíf, og lét mig svo skyndilega detta hratt á dýnur hér og þar. Þurfti að detta ansi oft áður en samfararstjórarmínir gátu stunið upp úr sér réttu svari. En þau hlógu að minnsta kosti. Verð að viðurkenna að ég var líklega ekki langt frá því að nefbrjóta mig í eitt skiptið þegar ég lét mig detta á andlitið.Ég held að þetta hafi orðið til þess að ég þótti "the funny one" meðal fararstjóranna þó að ég sé nú annars ekki svo fyndin. Það er reyndar lygi. Ég er ógeðslega fyndin. Fólk veit bara oftast ekki að ég er að grínast. Og ég hlæ inni í mér. Hehe.

p.s. ég hef það sterklega á tilfinningunni að ég hafi bloggað áður um bæði kæfifæðinguna og flugnaspaðann, en ég get náttúrulega ekki fundið neitt á þessu bloggi. Ætlaði alls ekkert að tala um þetta, var að tala um útsvar. Þetta kom bara svona.

921.færsla. Vafasamur status

Hlíf Árnadóttir er alltaf með opna buxnaklauf. Af hverju, guð? Af, hverju?

918.færsla. Flutt

Ég er FLUUUTTTT!

Reyndar alveg fyrir tveimur vikum. En ég er samt ekki búin að taka upp úr kössunum. Jú, eiginlega langflestum. Núna á aðallega eftir að ganga frá leiðinlegu dóti sem maður veit ekki hvað maður á að gera við. Pappírum t.d. Ég vil hafa skipulag. Svona bækur hér, svona bækur þar og helst raða þeim í stærðarröð. Sem er gott og blessað, nema ef hæð og breidd fer ekki saman. Þá kannski skipti ég um röð tíu sinnum, eftir því hvort mér finnst betra að láta hæðina eða breiddina ráða. Það er svona á mörkunum að bækurnar komist allar fyrir. Og svo eru bækur sem við Einar eigum tvennt af. Hvað á ég að gera við þær? Það er engin geymsla sko.

Ég held það séu svona tvö hundruð tómir pappakassar í íbúðinni. Sjitt, verð eiginlega að telja þá hvað þeir eru margir, þeir eru svo ógeðslega margir.

Það er samt svo frábært að við skulum vera flutt. Að þurfa ekki að elda í svefnherberginu t.d. :) Að geta haft drasl í einu herbergi en fínt í öðrum:) Að geta farið í BAÐ. Elska bað sko.

Okkur vantar samt þvottavél... mikið væri nú gott að eignast eina slíka.

Svo er staðsetningin svo mikil snilld. Við erum svona 3 mín upp á Laugaveg. Svona 10mín að labba í Bónus. Nú hef ég komið þar við á leiðinni heim úr skólanum oft, hoppa bara einni eða tveimur stoppustöðvum fyrr út, til að kaupa í kvöldmatinn. Sem þýðir mikinn sparnað hugsa ég, því að það sem ég hef verið að kaupa hefur verið mjög lítið, og ég hefði aldrei farið að gera mér ferð í Bónus bara til að kaupa þetta, hefði bara farið í 10-11, tala nú ekki um ef ég hefði ekki verið á bíl.

Verð samt eiginlega að redda mér vinnu sem fyrst. Ég óttast nefnilega að á endanum verði ég farið að kaupa mér fullt af fötum og dóti í öllum töff og dýru búðunum sem ég geng fram hjá á Laugaveginum nánast á hverjum degi. Ég elska Laugavegin. Ég elska að búa niðri í bæ! Heyrðu, svo er verið að setja smá gróður á bílastæðið sem er eina útsýnið sem ég hef úr íbúðinni, þetta verður bara rosa fínt;)

Kjaftæðið í mér. Æ, það er samt svo mikið drasl heima. Oh. Sem ég veit ekki hvað ég á að gera við. Henda henda?

914.færsla. Er det måske svineinfluensa?

Ó, nei. Svínaflensan er komin til landsins og ég akkúrat nýbyrjuð að hnerra. Einhvern vegin held ég samt að það sé hið árlega (og stanslausa) sumarhnerr frekar en HN1NHHN1 (á erfitt með að muna skammstafanir og tölur) en maður veit aldrei. Spurning um að ég hlaupi upp í skóla (gott í dag eða á morgun, fáir á sveimi) og sæki allt sem ég þarf til að geta unnið/lært heima og byggi mér rammgirt svínaflensuvirki. Það er verst að Einar þarf að vinna á rúv sem mig grunar að sé ekki öruggasti staðurinn. Sé alveg fyrir mér fréttamennina fara og taka viðtal við svínaveikan mann, dýfa hljóðnemanum upp í hann og láta svo Einar prófarkalesa míkrófóninn. Spurning hvort Einar verði ekki bara í bílnum, fyrst hann var svo vitlaus á annað borð að fara út úr húsi í flensuna. Get hent til hans mat af svölunum. Á meðan birgðir endast.

Hreinlæti ku vera verndargaldurinn gegn svínahryllingnum. En mér er spurn: þýðir það líkamlegt hreinlæti eða að maður þurfi líka að halda íbúðinni hreinni?

Æ, vott þe fokk, ég er farin að taka til. Og fer svo í sturtu. Á því miður ekki spritt til að baða mig upp úr, en ég er viss um að við eigum eitthvað sterkt áfengi sem sótthreinsar örugglega mj. vel. Innan og utan.

Í lokin: Las í blaðinu að Anna Phil er með tónleika í Norræna húsinu í kvöld. Hversu kúl er það að geta barasta séð Önnu Phil! !! Veit samt ekki klukkan hvað þeir eru. Ætla hvort eð er ekki að fara. Tek ekki áhættuna á svíneflense.

P.S. Mér finnst svínaflensa eitthvað svo fyndið nafn. Veit ekki af hverju. En það minnir mig alltaf á söguna af því þegar Addi bró og fjölsk. bjuggu í Danmörku. Besti vinur bróðursonar míns var múslimi. Einu sinni þegar hann kom í heimsókn var Helga mágkona að elda kjúkling og bauð vininum (sem var kannski 4-5 ára) að fá sér. Hann vildi greinilega hafa vaðið fyrir neðan sig og spurði þess vegna: "Er det måski svinekylling?":) Þaðan kemur titillinn á færslunni.!

894.færsla.

Ég les alltaf síðustu færslufyrirsögn sem "svefnhatari". Sem er algjört rangnefni. Ég er svefnelskari. Sem minnir mig á það að það er best að ég fari að sofa núna. Verðskuldað, hehe, er búin að vera dugleg í dag. Gerði meira að segja skattaskýrsluna. Alveg bara tveimur klukkutímum fyrir deadline. yfir. út.

Svo á maður ekki að nota "sem" svona. Mér finnst það bara töff. Töff töff töff.

oooog góða nótt.

889. þoli ekki

Hm. Ætlaði að skrifa færslu um að ég þyldi ekki eitthvað, en svo bara get ég ekki munað hvað það var. Held það hafi eitthvað tengst netinu. Svo fór ég að hugsa um Moby Dick og þá gleymdi ég hvað ég ætlaði að segja. Já, ég er sko að lesa Moby Dick. Ekki gengur það hratt. Rosalega mikill orðaflaumur. Til dæmis eru nokkrir kaflar um eina messu sem sögupersónan fer í. Einn kaflinn heitir til dæmis "predikunarstóllinn". Vá, heill kafli um predikunarstólinn. Þeir eru ekki einu sinni farnir á sjó, sögupersónan sem ég man ekki hvað heitir í svipinn og mannætan vinur hans sem ég man hins vegar að heitir Quepog, nei, peeqouqe, nei, man það greinilega ekki heldur. Já, og ég er búin að vera að lesa í nokkra daga sko. Reyndar bara smá í einu. En ég ætlaði nú alls ekki að skrifa um Móbý Dick, heldur ætlaði ég að skrifa um eitthvað sem mér finnst óþolandi. En það er stolið úr mér. Og nú ætla ég að fá mér kaffi. Mmm.

878.færsla.bragð er að

Rosalega er undarlegt bragð af eplinu mínu. Svona eitthvað kryddbragð. Nei. Nú er það farið. Rosalega hugsa ég og tala mikið um mat. Gengur ekki.

Biggest loser er uppáhaldsþátturinn minn. Horfi á hann andaktug og hleyp svo beint eftir þáttinn inn í tölvuherbergi til Einars og segi honum frá því markverðasta sem gerðist. Hef látið mig dreyma um að vera þátttakandi í þættinum en átta mig fljótt á því að þá þyrfti ég að vera svolítið mikið feitari en ég núna, og það vil ég náttúrulega ekki sko. Væri samt til í að fara í svona megrunarkeppni í svona megrunarbúðum. Þar sem allir væru feitir og það væri svona einkaþjálfari að skipa manni að hreyfa sig og borða hollt. Og þetta væri keppni. Mjög mikilvægt fyrir mig því að ég er svo mikil keppnismanneskja.

Það eina slæma við biggest lúser er samt að fólk skuli vera sent í burtu. Þarf það? Ég meina, af hverju fá ekki bara allir að vera allan tímann og sá sem léttist mest hlutfallslega eða eitthvað vinnur. Samt í síðustu seríu þá fannst mér sumir næstum því orðnir of mjóir í úrslitaþættinum. Samt bara sumir sko. Sumir höfðu fitnað frá því að þeir fóru frá búgarðinum.

Talandi um raunveruleikaþætti. Alltaf ætla ég að hætta að horfa á top model þættina en ég enda alltaf á því að horfa á þá alla. ANTM er nú í lagi en allt hitt er eitthvað svo mikið krapp. Og mér finnst allar stelpurnar í Britains nex top model svo miklar beyglur. Þær eru svo eitthvað... vitlausar sumar og leiðinlegar hinar og ekkert svo fríðar. Reyndar finnst mér oft fríðustu ekki endilega vera bestu módelin.

Svo finnst mér líka Top Design rosa skemmtó. Minnir mann slightly á Project Runway, sem ég sakna ennþá. Æ ég væri til í að vera einhvers konar hönnuður. Mér finnst fólkið í þessum þáttum oft svo ótrúlega sniðugt. Þó að stundum geri það eitthvað fáránlega ljótt. Skil stundum ekki litaval annars fólks. Í mínum huga er það alveg klárt hvaða litir passa saman en annað fólk er greinilega ekki sammála mér.

Boðskapur dagsins: Horfa minna á raunveruleikasjónvarp. Samt ekki Biggest Loser. Ætla alltaf að horfa á það.

826.færsla. þreytt

Ég er svo þreytt.
Ég þarf að klára svolítið fyrir föstudaginn en ég sé ekki að það sé mögulega að fara að gerast. Þetta er svolítið svona „allt eða ekkert“ dagsetning. Ég myndi vaka og vaka og vinna og vinna fram á föstudaginn, en ég get það ekki út af kennslunni. Verð að vera sæmilega sofin og svona. Og svo þarf ég náttúrulega að undirbúa kennsluna. Og þar sem ég er ný í þessum geira (þrátt fyrir að hafa aðeins þreyfað á þessu í aðstoðarkennslu og afleysingum) þá verð ég, geðheilsu minnar vegna, að vera sæmilega undirbúin. Þetta er samt mjög vel viðráðanlegt námskeið, þarf ekki að undirbúa mig marga marga klukkutíma á dag eins og raunin var þegar ég kenndi bókmenntir einn mánuð í MR. En eníhú. Er svolítið taugatrekkt yfir þessu og þessu fyrir föstudaginn. Get ekki einbeitt mér að fleiru en einu í einu. Svo bý ég náttúrulega með manni sem er að gera nákvæmlega það sama og ég (nema ég kenni tveimur hópum en hann einum) og hann virðist alltaf vera svo miklu duglegri en ég. Kannski bara af því að hann stressar sig ekki jafnmikið og ég. Er samt alltaf að reyna að vera ekki svona stressuð. Og ég er það ekkert alltaf. T.d. finnst mér ég höndla þessa kennslu með miklu jafnaðargeði núna. Hef ekkert þurft að hringja grenjandi í mömmu og pabba, so far. En hvað um það, var að fá borð á framhaldsnema lessvæði í Gimli. Ahhh... fínasti lúxús get ég sagt ykkur, stórt borð, glænýr og massífur skrifborðstóll, læstar hirslur og bókahillur. Kæró er líka búinn að fá borð þarna (við sitjum samt ekki hlið við hlið;)) og nú held ég að málið sé bara að flytja allar skólabækur þangað, sitja þar sveitt fullan vinnudag eða rúmlega það, og vera svo bara í fríi inn á milli. Líta bara á þetta sem vinnu. Það mun líka létta heilmikið andrúmsloftið í litlu íbúðinni okkar að losna við slatta af bókum:) Já. Held þetta sé málið. Sjitt hvað ég er þreytt.

813.niðurstaða

Skyndilega rann það upp fyrir mér að málfræði er þrælerfið.
Ég hef blekkt sjálfa mig til þess að halda hið gagnstæða í mörg ár. Þó að ég hafi án mikillar fyrirhafnar fengið háar einkunnir í flestum málfræðikúrsum (a.m.k. í B.A.-náminu) þá þýðir það ekki að þetta sé auðvelt fag... ;)

Áður en ég held lengra þarf ég að reyna að úskýra hvað málfræði er. Það er ósegjanlega þreytandi að nánast allir, sem í kurteisisspjalli spyrja mann út í námið, virðast halda að ég hafi ákveðið að sérhæfa mig í grunnskólamálfræði. Grunnskólamálfræði er líklega ekki viðurkennt hugtak :)... ég nota það bara hér til þess að fólk skilji hvað ég á við: málfræði sem segir manni hvernig maður á að tala: „Það á að segja MIG langar en ekki MÉR langar“. Eða málfræði svipuð og sú sem birtist í málfræðibókum um önnur tungumál: sögnin „segja“ beygist svona í nútíð germyndar í latínu: AMO-AMAS-AMAT-AMAMUS-AMATIS-AMANT.

Og svo spyr fólk um hvað M.A.-ritgerðin mín fjallar. Ég geifla mig (því ég veit hvaða viðbrögð ég fæ) og segi svo varfærnislega „... þolmynd ...“ og þá verður fólk ÓTRÚLEGA hissa... enda heldur það að ég ætli að teygja eftirfarandi klausu í 100 blaðsíður og skilur ekki hvernig HUGSANLEGA er hægt að skrifa HEILA RITGERÐ um þolmynd:

„Þolmynd er mynduð með hjálparsögninni vera og lýsingarhætti þátíðar af aðalsögninni. Áherslan er á þolandanum en ekki gerandanum.“

Dæmi: Jón var laminn= þolmynd. Einhver lamdi Jón = germynd.

Og þetta er svolítið frústrerandi. Að fólk skuli halda að þetta sé allt og sumt. En faktískt séð væri alveg hægt að skrifa mjög langa ritgerð með þessar tvær setningar (sem eru engan vegin nánda nærri því að lýsa þolmynd til hlýtar) sem útgangspunkt.

Maður ímyndar sér bara að maður sé svolítill heim-mál-spekingur og spyr sig: Af hverju höfum við þörf fyrir þolmynd? Af hverju notum við ekki bara germynd? Út frá því má velta því fyrir sér, og skoða, í hvaða umhverfi þolmynd er notuð. Við hvaða aðstæður er hún notuð? Nota hana allir? Er hún frekar notuð í formlegu tali en óformlegu?

Svo má spyrja sig af hverju þolmynd er mynduð svona. Er hún mynduð eins í öðrum tungumálum? Og þá: er til þolmynd í öllum tungumálum heimsins? Ef svo er: af hverju? Ef svo er ekki: af hverju ekki? Ef þolmynd er til í sumum málum en öðrum ekki, hvað veldur því þá? Hver eru einkenni þolmyndar í öðrum tungumálum? Er hún notuð eins alls staðar? Hvernig varð þolmynd til í íslensku? Af hverju er hjálparsögnin vera/verða notuð en ekki einhver önnur? Er þetta örugglega hjálparsögn?...Hvaða sagnir geta staðið í þolmynd? Allar sagnir íslenskunnar eða bara sumar? Eru svipaðar sagnir útilokaðar í þolmynd í öðrum tungumálum? Eiga sagnirnar sem geta, eða geta ekki, staðið í þolmynd eitthvað sameiginlegt? Hafa þær svipaða merkingu? Eða taka þær sömu föll með sér?

Ég held þið sjáið hvað ég er að meina. Það er hægt að halda endalaust svona áfram. Og þá er ég ekki einu sinni búin að snerta á setningafræði eða hljóðfræði til dæmis.

Ef maður ætlaði að svara spurningunum hérna fyrir ofan væri hægt að skrifa mjög margar M.A.-ritgerðir. Vandamálið felst sem sagt ekki í því að ná að gera þetta nógu langt, heldur að afmarka efnið vel. Og það er ótrúlega mörgum spurningum ósvarað. Eða búið að giska á svarið en ekki athuga nógu vel hvort það á við rök að styðjast.

Málfræði er hrikalega abstract. Maður er alltaf að pæla í einhverju sem er ekki hægt að snerta. Og það eru til hrikalega flóknar kenningar um það hvernig maður myndar einföldustu setningar. Í fyrstu hugsar maður bara: þetta getur ekki verið svona flókið. Ef þetta væri svona flókið þá gæti enginn lært að tala. Allir þyrftu að hugsa í klukkutíma áður en þeir gætu sagt einföldustu setningar. En það furðulega er að þessar flóknu kenningar hafa eitthvað sem styður þær. Það eru til ótrúlegustu reglur sem málnotendur fara eftir án þess að vita þær. Málfræðingar reyna að grafa upp þessar ómeðvituðu reglur... og ætli þeir séu ekki bara búnir að átta sig á toppnum af ísjakanum. Ef maður lendir í því að kenna útlendingum eitthvað um íslensku þá áttar maður sig á því hvað maður veit lítið. Af hverju á maður t.d. að segja „Ég lamdi Guðmund“ en ekki „Ég lamdi Guðmundur“ eða „Ég lamdi Guðmundi“?... við vitum þetta bara. En það er ekki svo að við lærum bara utan að hvaða fall maður á að nota hverju sinni. Tungumál eru svo ótrúlega regluleg... og undantekningarnar eru örugglega bara undirreglur undir aðalreglunni.

Mér finnst oft eins og málfræði snúist um frummyndakenningu Platóns. Við erum á einhvern hátt að leita að frummyndinni fyrir öllum raunverulegum setningum. Eða, réttara sagt, reglunum sem við vitum ekki að við kunnum en valda því að við segjum „Ég lamdi Jón" en ekki „Mér lamdi Jón“ (hvers eiga Jón og Guðmundur að gjalda að vera lamdir svona hérna). Og oft langar mig bara að hætta þessu rugli og fara að gera eitthvað sem gefur af sér einhverja afurð. Mig langar bara að prjóna eða smíða og sjá það sem ég er að gera verða að einhverju. Eða vera læknir og gera eitthvað alvöru gagn. Ég veit ekki til þess að málfræði hafi bjargað lífi einhvers... en maður getur alveg ímyndað sér að einhver fari yfir um af of miklum málfræðipælingum.
Finnst það einhvern vegin ekki svo ólíklegt í augnablikinu.

Svo er nú það að skrifa málfræðitexta. Gæti trúað að málfræðiritgerð líkist einna helst stærfræðiritgerð. Sýna dæmi, setja upp formúlu. Útskýringar sem leiða mann að næsta dæmi eða formúlu o.s.frv. þangað til niðurstaðan er fengin. Ekkert óþarfa kjaftæði. Sýna bara á einfaldan hátt að það sem maður heldur fram stenst. A+B=C. Eða þannig.

Vildi stundum að ég hefði hallast að bókmenntum frekar en málfræði innan íslenskunnar. Eeen þegar ég hugsa um það, þá er bókmenntafræðin ekkert minna abstract. Æ, nú er ég orðin alveg klikkuð hérna. Af hverju var ég eiginlega að fara í háskóla? Jú, ég hef áhuga á þessu. Annars væri ég líklega löngu farin að gera eitthvað annað. En þetta er erfitt. Og ég ætla aldrei aftur að halda öðru fram.

En auðvitað er ekki við vesalings fólkið að sakast sem heldur að málfræðin sem ég er að læra sé sú sama og sú málfræði sem það hefur kynnst um ævina (hvað Á að segja). Eðlilega. En það er samt þreytandi að finna það að fólk haldi að maður sé að læra eitthvað ótrúlega ómerkilegt.

Vá útvarpið las hugsanir mínar og spilaði akkúrat lagið sem ég vildi heyra. ótrúlegt.

Ég á örugglega eftir að sjá eftir þessari færslu á morgun og taka hana út.

808.færsla. pá

Stjörnuspá dagsins á mbl.is er lygi:

Vatnsberi: Venus hefur blessað þig með góðum smekk. Ef þú passar þig ekki, getur fólk flokkað þig sem snobbara! Næmi þitt fyrir fagurfræði laðar að ást, vini, peninga og völd.

Mig vantar sérstaklega þetta næst síðasta. Ha, og hvenær hef ég haft einhver völd í þessu lífi?

Ég treysti því að spáin rætist ekki seinna en í dag. Peninga og völd, takk, strax.

779. ekki alltaf tekið út með sældinni að reyna að verða MA-mma

Æi.

Eins og þið kannski vitið á ég að vera að skrifa meistararitgerð. Og þið vitið kannski líka að ritgerðarskrif eru ekki í uppáhaldi hjá mér í augnablikinu.
Sérstaklega ekki þær ritgerðir sem kallast einhvers konar lokaritgerðir.
Einu sinni þótti mér bara ágætt að skrifa ritgerðir. Fannst ég frekar góð í því.
Svo kom BA-rnið ógurlega, en eins og glöggir lesendur muna kannski var meðgangan óþægileg og fæðingin verri. Og BA-rnið kripplað. Og svo bara, er manni hent beint út í operation MA-mma, og maður verður barasta að skrifa STRAX AÐRA ritgerð sem er á við tvíbura- eða fjölburafæðingu. Ok-ok- ég skal viðurkenna það, tók mér alveg heilt auka ár í operation MA-mma til að reyna að losna við BA-rnsfæðingarþunglyndið, svo ég ætti ekki að vera að kvarta yfir því að maður þurfi STRAX að fara að skrifa aðra stór ritgerð. Og nú verð ég að viðurkenna að ég man ekkert hver tilgangurinn með þessu bloggi var, eða hvort það var yfir höfuð nokkur tilgangur. E.t.v. var tilgangurinn bara að losna undan oki operation MA-mma. Ans ans. Ég er samt voðalega mikið dugleg að reyna að vera ekki eins svartsýn og ég var á fyrri meðgöngunni. Þá var ég alltaf að skamma mig fyrir að vera ekki duglegri, en varð ekkert duglegri þrátt fyrir eigin skammir. Núna er ég bara fljótandi um á stóísku æðruleysisskýi og segi bara come what may skiluru. Ég skila bara þegar ég skila. Ef ég hef ekki einbeitingu þá hef ég ekki einbeitingu. En samt, öllu má nú ofgera. HVAR ER FOKKINGS MILLIVEGURINN. Ekki halda að ég sé reið þó ég hafi sagt fokkings. Ég er bara hrifin af blóti. Sérstaklega fokk. Og fokkings fokk.