1020. færsla. Af mörgu

Það er nú ekki alveg í lagi að skrifa eina bloggfærslu á mánuði. Tala nú ekki um þegar svo margt drífur á daga manns. Ég man nú ekki allt en hér er eitthvað:

- Fyrst kom Sandy. Heyrði af því að hún væri væntanleg með nokkuð góðum fyrirvara. Hafði ekki áhyggjur þá, en fór aðeins að hugsa um hvirfilbyli, Dóróteu og Oz og fór svona að pæla hvernig maður ætti að bregðast við í svoleiðis aðstæðum. Og fór því að lesa fréttir. Og úff. Það tók mig reyndar nokkurn tíma að fatta að fellibylur er ekki hvirfilbylur, þó að fellibyljum geti fylgt hvirfilbylir eða eitthvað. Það var gert mjög mikið úr hættunni í fjölmiðlum, forsetinnn ávarpaði þjóðina og borgarstjóri Philly gerði slíkt hið sama (og væntanlega ýmsir aðrir). Skólum og opinberum stofnunm var lokað í tvo daga (ákveðið fyrirfram) sem og almenningssamgöngum. Og fólk var eindregið hvatt til þess að búa sig undir hið versta. Ég, sem á það víst til að dramatísera hlutina örlítið, fór í ham og leið eins og ég væri að búa mig undir kjarnorkuvetur. Þetta var eitthvað svo súrrealískt, ég meina, maður er nú vanur ýmsum veðrum á Íslandi, en aldrei svo ég muni til hefur maður mátt búast við margra daga rafmagnsleysi. Ég var á endanum að ærast úr stressi, alveg meira en sólarhring áður en hið versta skall á var ég alveg viðþolslaus yfir því að Einar þyrfti að "hætta" sér út úr húsi (þá var ekkert að veðrinu sko). Við keyptum eldspýtur (áttum kerti), nægan mat sem þarf hvorki að elda né geyma í ísskáp og nægt vatn. Auk þess fyllti ég hvert gallonið á eftir öðru af kranavatni og frysti, en það hefur tvíþættan tilgang: heldur því sem er í ísskápnum köldu lengur og svo getur maður nýtt vatnið ef þarf. Svo var ég heldur sein að pæla í vasaljósi, fannst eins og það væri nóg að hafa kerti, en þarna um sólarhring fyrir áætlað óveður fór ég að hafa áhyggjur af þessu. Kom að lokuðum kofanum í dollarabúðinni, bensínstöðin seldi ekki svoleiðis og í CVS-apótekinu (sem selur allan fjandann) voru öll vasaljós (og batterí í þau, og vatn) búin. Hleraði samt að það væri von á nýrri sendingu seinna um kvöldið og því tókst okkur að næla okkur í vasaljós og batterí í seinni ferðinni. Það var annars fyndin stemming þarna í apótekinu. Þvílíkar raðir, spenna í loftinu og fólk að byrgja sig upp af hinu og þessu. Svo varð þetta eiginlega ekki neitt neitt, hér í Philadelphiu. Þetta varð auðvitað svakalegt á stöðum eins og New York, og þetta hafði einhverjar afleiðingar í Philadelphi, en svo ósköp lítið að maður gat eiginlega ekki setið á sér að hlæja að öllu fárinu. Með fullri virðingu fyrir stöðum sem urðu verr úti.

- Á hæla Sandy fylgdi Halloween. Öllu gleðilegri viðburður, þó að hann eigi nú að vera ógnvekjandi líka. Ég vissi svo sem ekkert við hverju ég ætti að búast, við Einar keyptum þó einn vel stóran nammipoka til að lenda ekki í grikkjum ef litlir púkar berðu að dyrum. Við ÁG fórum í stórskemmtilega skrúðgöngu í hverfinu. Foreldrar og börn söfnuðust saman og svo var gengið hring undir fjörugum trommuslætti. Einn trommarinn var í dragi, mjög svo efnislitlu pilsi, topp og netsokkabuxum. Engu öðru, og það var sko skítakuldi. Hann hlýtur að hafa lamið fast í trommuna. Reyndar fannst mér sum börnin heldur illa klædd miðað við veður. Það var nú ekki hægt að segja um hann Árna Gunnar minn, en ég hafði einhvern veginn misskilið veðrið og hélt það myndi rigna, svo að hann var í stígvélum og regnfötum, ehemm, í mjög þurru veðri. En hann var með prjónuð kisueyru sem ég saumaði á húfuna hans, svo að þetta var í lagi. Gangan endaði svo í lítilli götu. Í henni miðri var stórum borðum raðað í hring, og á þeim var alls kyns (ókeypis!) góðgæti. Kökur, möffins, kökupinnar, ís og eplacider. Í boði fyrirtækja i nágrenninu. Íbúar götunnar og nærliggjandi gatna voru svo margir hverjir úti á palli í grímubúning að gefa nammi. Mér sýnist sem sagt reglan vera sú (allavega í svona stórborg) að ef fólk vill taka þátt í trick or treatinginu þá fer það út á pall með nammiskálina, en krakkar eru ekkert að banka upp á ef enginn er úti. Við fórum ekkert út á pall og því þurftum við ekkert að gefa úr nammipokanum. Næst ætla ég samt alveg pottþétt að gera það, allavega ef við verðum í húsnæði sem býður upp á slíkt.

Ég er svona að velta því fyrir mér hvort Íslendinga vanti ekki svona hausthátíð eins og Halloween er. Tekur aðeins pressuna af jólunum. Fólk getur aðeins skreytt og dúllast, jafnvel sett upp seríu, fyrir Halloween, en það þarf ekki að vera eins extreme og á jólunum. Og þá er fólk kannski ekki eins æst í að byrja að jólast (að mínu mati) allt of snemma.

- Einhver tímann fór ég á Please Touch Museum (endilega snertið-safnið). Það er mikill dásemdarstaður fyrir börn. Fyrst hélt ég að þetta væri barnvænt listasafn þar sem börn mættu snerta listaverkin. Það væri mikill snilldarstaður, en þetta er nú ekki svoleiðis. Eiginlega finnst mér safn ekki vera réttnefni á honum. Húsið er reyndar frekar safnalegt. Stórt og íburðarmikið, svona með glerkúpli í miðju þakinu. Skemmtilegt að svona hús sé lagt undir eitthvað fyrir börn. En þetta er eins konar stórt leiksvæði. Þarna er til dæmis alvöru strætó (eða framhluti hans), sem börnin mega klifra upp í, setjast í bílstjórasætið og ýta á alla takkana. Þarna er líka lítil verslun, með litlum búðarkerrum, leikfangamat og tómum matarílátum, svo að börnin geta verslað og farið svo á kassana, ýmist leikið sér sjálf á kössunum, eða sett matinn upp á borðið og látið starfsfólkið "skanna" hann inn. Og ýmislegt annað. Stórsniðugt.

- Um síðustu helgi fórum við í for-þakkargjörðarmáltíð hjá skólafélaga Einars. Við vorum um tuttugu manns þar, úr hinum og þessum heimshlutanum og lögðum öll eitthvað í púkkið á matarborðið. Þetta var því mjög fjölrétta og fjölbreytilegt matarboð. Mjög skemmtilegt og bragðgott. Það var samt pínu skrítið að smakka sumt af bandaríska matnum. Ég hélt nú að maður þekkti alveg turkey dinner (það var samt ekki kalkúnn, heldur bara kjúlli og fylling), en fyllingin var einhvern veginn allt öðruvísi en þær fyllingar sem ég hef smakkað heima á Íslandi. Sósan var einhvern veginn líka öðruvísi. Við bökuðum lakkrístoppa - án lakkrís, því að almennilegur lakkrís er víst ekki á hverju strái hérna (meira um það síðar). Ég reddaði þessu þó með því að setja í staðinn anísdropa. Það kom furðu vel út. Anísbragðið gerði það að verkum að manni fannst næstum eins og það væru lakkrísbitar í þessu þó að það væru bara súkkulaðibitar. Kökurnar féllu mjög vel í kramið þó að fólki þætti mjög framandi að hafa anísbragð af þessu.

- Skömmu áður fórum við Árni Gunnar líka í alþjóðlegansamskeytahádegismat með "alþjóðlegum mökum". Það er sem sagt félag í Penn (háskólinn) sem er fyrir alþjóðlega maka nemenda, hahaha, pínu sérhæft félag en mér finnst það mjög þarft og er ánægð með þetta framtak, verandi heimavinnandi alþjóðlegur maki. Maður átti að koma með eitthvað þjóðlegt og ég var í stökustu vandræðum með að láta mér detta eitthvað í hug. Allt sem mér finnst íslenskt (og gott) er eitthvað sem er ekki svo auðvelt að verða sér úti um hér. T.d. lakkrís, eða eitthvað með lakkrís í. Svo er svo margt sem manni finnst þjóðlegt en er samt til á svo mörgum stöðum. Mömmuhópurinn minn á netinu vildi endilega að ég steikti kleinur, en ég lagði ekki í það á endanum (hafði sko svo lítinn tíma sko). Auk þess sem það fást ekki kardimommudropar hér, held ég. Þannig að ég gerði lakkrístoppa án lakkríss! Bakaði sem sagt lakkrístoppa án lakkríss, en með anísbragði, tvisvar á mjög skömmum tíma. Þetta var áhugaverður hádegismatur fyrir bragðlaukana. Sumt var venjulegt en gott og svo var sumt sem var frekar óvenjulegt, og jah, kannski kunna bragðlaukarnir mínir bara ekki á þá. Við vorum ekki mörg, kannski um 10, og þar af nokkrar frá Rússlandi eða nágrenni ... og í öllum réttunum þaðan var hvítkál! Það fannst mér alveg rosalega hlægilegt. Veit ekki af hverju.

- Á fimmtudaginn er svo alvöru þakkargjörðahátíðin. Maður hefur náttúrulega engar taugar til þessa hátíðisdags, en manni finnst samt ekki hægt annað en að gera sér einhvern dagamun. Það er líka frí í skólanum hjá Einari og daginn eftir. Bandaríkjamennirnir fara vænti ég flestir heim til sín eða til annarra vina eða ættingja, en við höfum boðið eftirlegukindunum að koma í mat til okkar. Veit ekki hversu mörg við verðum, það á eftir að koma í ljós. Við eigum samt ekki sófa og afar fáa stóla svo að það verður spennandi að sjá hvernig rætist úr þessu:)

Litli kútur er veikur. Ég hef komist að því að það á ekki við mig að vera mamma veiks barns. Ég fer öll í kerfi og hef áhyggjur og vorkenni barninu svakalega. Samt er hann nú líklega ekki mjög veikur. Vonandi fer þetta að ganga yfir. Litla angatetrið mitt.

Annars er hann hress þegar hann er ekki veikur. Er farinn að hoppa, elskar tónlist og dansar mikið. Borðar vel. Klifrar sjálfur upp í tripp trapp stólinn sinn, svo að við urðum að taka ungbarnainnleggið úr svo að hann færi sér ekki að voða, sækir sjálfur mjólk í ísskápinn og er lítill prakkari. En er voða feimminn og forvitinn í senn um ókunnugt fólk. Stendur oft í "öruggri" fjarlægð (ekkert mjög örugg samt) og staaaaaarir á fólk á leikvellinum. Ég verð stundum bara vandræðalega yfir því hversu mjög hann starir.

Ég reyni að láta ekki líða eins langt á milli blogga næst. Ég hef sko örugglega gleymt helmingnum af því sem hefur gerst síðan ég skrifaði síðast.

Bless

999.færsla (flott tala!) Hin fyrstu jól

Ég hlakka svooo til að halda jól með litla kútnum mínum. Hann sem hefur ekkert vit á þessu :)

976. færsla. Ekki pirruð

Bara svo að það sé alveg á hreinu, þá er ég ekki pirruð lengur. Í augnablikinu að minnsta kosti. Það voru þarna nokkrir dagar í síðustu viku sem ég var að brjálast úr pirringi, mér fannst fólk alveg afskaplega pirrandi og íhugaði að flytja til Kanarí eða eitthvað. Það er náttúrulega fólk líka á Kanarí, en ég þekki það bara ekki.

En nú er ég ekki pirruð lengur. Og bara, fólk er gott, OK. Pínu stressuð samt. En þó, þetta mun allt saman reddast sko. Ég er voðalega dugleg. Já.

Jóla jóla. Jóla jóla. Jóla jóla, jóla jól. (Sungið við jólalag að eigin vali).

[En úff, ég nenni sko ekki að vera að vinna þessa viku. Sofa, og jólaundirbúa, það er það sem ég vil gera!]

975. færsla. Pirruð

Er bara svo pirruð. En jólalög og pirringur fara ekki mjög vel saman.

Fólk er pirrandi!

OK. Hugsa bara jákvætt. Eða eitthvað.

Vildi að það væri hægt að tappa af manni pirringi og nýta hann til að lýsa upp hús eða eitthvað.

974. færsla. Aðventukrans

Jæja, gerði loks aðventu"krans". Hann er megasætur, finnst mér. Voðalega einfaldur:)

973. færsla.

Ég er nú aldeilis dugleg að blogga.

Það hefur bara verið svo geðsjúkt að gera hjá mér. Það var nú aðallega vegna tveggja greina sem við Einar erum að skrifa. Aðra greinina erum við reyndar búin að fá með athugasemdum til baka sem við þurfum að lagfæra, svo að við erum nú ekki búin með hana enn þá. Hina greinina eigum við eftir að fá til baka með athugasemdum, en ég v-o-n-a að það gerist ekki fyrr en eftir áramót. Veit ekkert hver venjan er í þessu, þar sem þetta eru fyrstu fræðigreinarnar sem ég skrifa. Svo veit maður ekki einu sinni hvort seinni greinin verður samþykkt til birtingar. Þetta er sko í ráðstefnurit frá ráðstefnunni sem við héldum fyrirlestur á á Spáni í sumar. Maður býst við að þeir vilji hafa sem flesta fyrirlestrana með í ritinu, en ef greinin er ekki nógu góð fræðilega, þá gæti alltaf verið að hún yrði ekki birt. Og við erum náttúrulega bara M.A.-nemar, svo að það er spurning hvort okkur tókst að gera hana nógu fræðilega. Hehh. Þetta kemur allt í ljós:)

En nú er það bara jólaundirbúningurinn. Ég er ennþá að venjast því að þurfa að sinna honum meðfram fullri vinnu. Í fyrra vann ég 60%, þar áður var ég að kenna og kennslan var búin í byrjun des (og bara munnlegt próf), og svo hef ég alltaf bara verið í skóla,og yfirleitt lítið verið að vinna með. Í mínum draumaheimi þá væri ég alltaf í frí frá ca. 22. des og fram til svona 3. jan. Mér finnst alveg ömó að þurfa að vinna um jólin...! Maður hefur alveg nóg að gera í jólaboðum og slíku, og hvenær á maður þá að liggja uppi í rúmi og lesa og borða laufabrauð? Maður spyr sig sko. ÖMÓ.

Í dag er 3. í aðventu. Ætli ég láti það þá ekki vera verkefni dagsins að búa til aðventukrans. Mér er alveg sama þó að það sé seint, ég ÆTLA að hafa aðventukrans. Og hana nú. Er farin að gera krans.

864.færsla. Jólin

Oj. Ég lá andvaka í alla nótt út af magaverki. Djöfs. Hlýtur að vera eitthvað að þessum bölv maga mínum. Fór til sérfræðings í sumar en hann virtist ekki taka þessu neitt alvarlega. Lá og bylti mér milli þess sem ég fór fram á bað til að athuga hvort ég þyrfti nokkuð að æla þangað til kl. 8 í morgun þegar ég gafst upp og vakti kærastann til að láta hann vorkenna mér. Það þrælvirkaði. Um leið og hann fór að vorkenna mér steinsofnaði ég og vaknaði verkjalaus tveimur tímum seinna þegar ég þurfti að vakna. Er ekki hress í dag þó að ég hafi getað sofnað aftur.

En jahá. Nú er víst farið að síga í seinni hlutann á jólunum. Svei mér góð jól segi ég nú bara. Um þessi jól hef ég:

- farið í mat til flestra systkina minna

- farið í mat til Kef

- fengið foreldra í mat og ömmu og siggabró´

- fengið frænkur í heimsókn

- spilað heima hjá Önnu sys

- farið í 3 partý

- farið í eina skírn

- farið í eitt stórfjölskyldujólaboð (annað á morgun)

- farið í fuglabjargsjólaboð

- lesið tvær bækur (gæti nú verið meira)

- knúsað fullt af litlum börnum

- farið á kaffihús

- snúið sólarhringnum of mikið við

Og slappað hellings af. Mjög góð jól.

863.færsla.j-ÓÓ-laundirbúningur

sjeett. Var í verslunarmiðstöðvum frá því klukkan 12 til rúmlega hálf sjö í dag. Fyrst í eigin erindagjörðum og svo að hjálpa elskulegustu móður minni. Árangurinn var góður. En það er samt gjörsamlega allur vindur úr mér. Og margar gjafir sem ég ætlaði að búa til ekki tilbúnar. Og ég er ekki búin að skrifa jólakortin sem ég er búin að föndra. Er farin að efast um að ég geri það, þó að mig langi. Jæja. Svona er lífið. Maður getur ekki alltaf gert allt og ég hef sko ekkert verið að slóra. Er bara á fullu sko eiginlega. Oh. það er svo mikið drasl hérna. Svo mikið af fötum út um allt. Svo mikið af pokum með jóleríi í.

Verð samt að segja að ég er búin að kaupa flest það sem ég þarf að kaupa. Svo verður bara að koma í ljós hvort ég næ að búa til allt það sem ég ætlaði að búa til, annars verð ég bara að fara í búðir á síðustu stundu og kaupa þær gjafir sem ekki verða tilbúnar. Jæja. Nú ætla ég að gera lista og borða kvöldmat.

P.s sá Pál Óskar í dag.

860.færsla.

Það er svo margt að segja.

Smá stresstörn er lokið. Síðustu vikuna í nóvember var mikið að gera í kennslunni sem endaði með munnlegu prófi á föstudeginum. Það fannst mér örugglega álíka stressandi og nemendunum. Svo fór ég á fund með mastersnefndinni og þaðan beint á koffíhás að hitta stelpurnar. Við hittumst allt of sjaldan. Á laugardeginum var síðan laufabrauðsmaraþonið, en ég held við höfum skorið út og steikt 160 kökur. Ég sat án gríns í tæpa fimm tíma og skar eins og ég ætti lífið að leysa. Mér finnst þetta samt svo ógjó gaman að ég kvarta ekki undan því. Á sunnudeginum fór ég síðan á yndislega útgáfutónleika hjá Nýja kvartettinum, en Addi elsti bróðir minn spilar í honum. Mæli alveg með þessari plötu. Og svo bjó ég til aðventukrans. Fyrsta aðventuhelgin var sem sagt mjög jólaleg og góð.

Svo tók við seinni hluti stressins, en við Einar höfðum ákveðið að halda saman fyrirlestur á stórri ráðstefnu sem var núna um helgina. Samvinnan gekk asskoti vel, sem kom mér eiginlega á óvart því að það er ekki alltaf auðvelt að vinna með fólki sem er svona náið manni. En þetta endaði auðvitað í heljarinnar stressi, sérstaklega daginn fyrir ráðstefnuna þegar allt sem við höfðum gert gufaði upp fyrir klaufaskap. Til allrar hamingju gat reiknistofnun fundið skjalið (reyndar eldri gerð) sveimandi á veraldarvefnum, eða eitthvað. Svo um kvöldið fékk ég allt í einu þá tilfinningu að við værum algjörlega að klúðra hugtökunum og fannst ég ekki skilja NEITT í þessu. Fékk smá svona taugaáfall en það reddaðist:) Svo hélt ég fyrirlesturinn eftir mjög lítinn svefn, og var frekar illa undirbúin fyrir flutninginn, sem stressar smá þegar maður þarf að halda þetta á útl-ensku. En svo gekk þetta bara vel:) Allavega fengum við hrós frá frægum útlenskum málfræðingi og það er ekki leiðinlegt. Svo erum við Einar, samkvæmt ráðstefnubæklingnum, doktorsnemar sem hlýtur að þýða það að ég þurfi ekkert að vera að gera þessa mastersritgerð fyrst ég er þegar komin í doktorinn:) eða hvað.

Sem sagt: mikill léttir að vera búin að þessu.

Í gær hittumst við mæðgur og bökuðum á fullu heima hjá Önnu sys. Já og pabbi líka og Garðar Þorri en þeir fengu ekkert að baka, sá fyrrnefndi passaði þann síðarnefnda svo við fengjum frið til bakstursins. Magga litla var rosa dugleg að baka, það var bara heilmikil hjálp í henni þó að hún sé ekki einu sinni orðin fjögurra.

Já og nú á ég bara eftir að redda 4000 jólagjöfum eða svo. Einhverjar þeirra eru í vinnslu, en það tekur skrambi langan tíma. Ég hef ekki einu sinni hugmynd um hvað ég ætla að kaupa handa neinum. Jæja þetta reddast. Fyrst jólin 2002 redduðust þá reddast allt. Þá var ég í prófi til 21.des, mætti, ósofin og taugatrekkt, beint eftir prófið í laufabrauðsmaraþonsskurðinn, og síðan um kvöldið var próflokafagn með vinkonunum. Vaknaði þunn og þreytt þann 22., og átti þá eftir að kaupa ALLAR jólagjafirnar, hringdi í bankann og komst að því að ég átti bara tæpar 2000 krónur inni á reikningnum. En það reddaðist: svo það reddast allt.

Og ég hlakka ýkt til.

859.færsla.

Ég blogga allt of sjaldan.

Mikið að gera.

Fyrirlestur ásamt kæró á laugardaginn.

Eftir það: varpa öndinni. Stress verður þá búið í bili.

Hlakka til jóla. Of stutt samt þangað til miðað við það sem ég á helst eftir að gera.

kyss

857.færsla. birgðakönnun

Stalst til að jólast smá í dag. Ólíkt svo mörgum sem segjast með stolti vera búnir að kaupa allar jólagjafirnar þá er ég að REYNA að klára þetta ekki allt strax. Tími því ekki sko, mér finnst svo gaman að jólast, og ég vil að það sé svona stígandi í þessu... ósköp lítið fyrst og svo alltof mikið rétt í endann. En sumsé. Er rosalega spennt fyrir þessi jól og ákvað að búa smá til jólakort í dag. Hætti við að hætta að senda jólakort, en ég ég ætlaði að hætta vegna þess að ég fæ aldrei nein kort. Jú, fékk held ég þrjú eða eitthvað í fyrra, (ok. kannski 7 eða eitthvað), flest frá fólki sem ég sendi ekki kort sjálf. úbbs. En já, varð svo móðguð yfir því að fá svona miklu færri kort en ég sendi sjálf að ég ætlaði að hætta. Þangað til að ég mundi að ég er ekki að gera þetta til að fá kort til baka, heldur af því að MIG langar að senda fólki kveðju, og mér finnst gaman að þessu stússi. Já, gott að muna þetta:)

En anyhow, þá ákvað ég sem sagt aðeins að athuga stöðuna á jólapappír, merkimiðum og pakkaböndum. Ég er nefnilega búin að vera að halda aftur af mér að kaupa svona dót vegna þess að í fyrra gekk ég alveg hreint af göflunum í innkaupum á jólainnpökkunardóti. Held ég hafi í fyrra talið 20 jólapappírsrúllur... sem er yfirdrifið í ljósi þess að ég gef bara sirka 20 gjafir.

En í ár sko, er ég bara búin að kaupa svona tvær rúllur eða eitthvað og sá að ég gæti jafnvel leyft mér að kaupa eins og eina í viðbót ... þó að ég eigi slatta. Mér sýndist ég líka eiga feikinóg af borðum og slaufum ... en svo ákvað ég að telja merkimiðana ... og komst að því að ég á hvorki meira né minna en 130 STYKKI af merkimiðum. HUNDRAÐ OG ÞRJÁTÍU. Það þýðir að þó að ég kaupi ekki svo mikið sem einn merkimiða í viðbót þá á ég nóg fyrir næstu 6 jólin.

Ég á nóg af merkimiðum þangað til ég verð þrjátíu og tveggja.

Pæliði í því.

852.færsla.

Sjett. Ég held að tíminn hafi aldrei flogið eins hratt og á þessari önn. Bara þrjár kennsluvikur eftir. Þetta er alveg hreint fáránlegt. Ég er bara að kenna eitt námskeið (tveimur bekkjum reyndar)en hef að öðru leyti frjálsar hendur (sem áttu að vera að skrifa ritgerð, en hafa ekki gert handtak) og þetta námskeið endar á munnlegu prófi sem verður síðasta kennsludag. Í lok nóvember sem sagt. Og munnleg próf eru þess eðlis að maður verður bara að gefa einkunn strax, getur ekkert verið að draga það að fara yfir prófið og þar af leiðandi er maður laus við þetta strax. Þannig að í desember mun ég hafa aalveg frjálsar hendur til að vinna í ritgerðinni. Það er nú gott. Þá get ég kannski náð alveg fullum vinnudegi eða því sem næst og svo jólastússast með góðri samvisku eftir það. Flott bara.

Jólajólajólajólajólajólajólajól jól. Ég hlakka svo til þeirra. Ég ætla aldrei að hætta að vera jólabarn. Oh ég hlakka svo til að pakka inn!

850. færsla. prjón

Ég er með prjón á heilanum!
Mig langar heim að prjóna. Hugsa ekki um neitt annað. Er ekki mjög góð að prjóna samt. Langar að prjóna peysu eða eitthvað svoleiðis. Kannski prófa ég eitthvað svoleiðis eftir jól.

Þegar ég prjóna vettlinga með sokkaprjónum þá eru prjónarnir sem ég er ekki að prjóna með alltaf að detta niður. Og þá verð ég alltaf rosalega pirruð. En ég er búin að finna lausnina: Maka smá kóki á prjónana, þá verða þeir svo stamir. Held samt ég verði bara að fara að fjárfesta í bambusprjónum. Mig grunar að þeir hrynji ekki svona auðveldlega.

Og svo er ég líka með jólin á heilanum. Held það sé kreppuflótti. Hlakka svo til!

715.færsla. meiri snjó meiri snjó

Er asskoti ánægð með þennan fullkomna jólasnjó. Fór í göngutúr áðan, vel búin í regnbuxum og alles. Hoppaði niður bratta brekku rétt við stóra umferðargötu. Fólkið sem átti leið hjá horfði á mig eins og ég væri skrítin. Svo fann ég mér rólu og rólaði mig máttlausa. Mér finnst fátt skemmtilegra en að róla. Svo gekk ég heim aftur og var þá svo heppin að fimm ára strákur sem býr á efri hæðinni var úti að leika. Svo ég gat leikið mér smá með honum. Rennt mér niður brekku, búið til engil og velt mér um í snjónum. Vaya, vaya vamos a la playa hvað þetta var skemmtilegt. Fyrir utan snjóinn sem tókst að troða sér inn á mig í gegnum öll þessi lög af fötum sem ég var í. En það tilheyrir bara. Ekki man ég til þess að maður hafi látið smá kulda á sig fá þegar maður var lítill. Maður fór fyrst inn þegar maður var orðinn svo krókloppinn á fingrunum að maður fór að gráta þegar það komst hiti aftur í þá. Ég ætla aldrei að hætta að leika mér, róla mér og renna mér. Jólin eru búin að vera sérdeilis hugguleg. Við vorum tilbúin með allt frekar snemma svo aðfangadagur var aldrei þessu vant svo að segja stresslaus. Við héldum samt í gamlar hefðir og komum of seint í messuna, þar sem systir mín, kasólétta húsmóðirin, var ekki jafnsnemma tilbúin og við mamma. Barnið hennar (það fædda, ekki það í bumbunni) sofnaði hins vegar á leiðinni í messuna og steinsvaf yfir henni allri, svo ég hélt á sofandi engli í messunni. Það var bara yndislegt ... Rjúpurnar brögðuðust stórvel. MMM. ohh. Og pakkarnir voru æðislegir. Takk fyrir mig! Nú er ég ný kona, með ný gleraugu, í nýjum stígvélum og nýrri kápu. Er sem sagt ekki eins og umrenningur lengur. Jóladagur var ekki síður skemmtilegur en þá er hefð að öll systkini mín, makar þeirra og börn komi til mömmu. Það er alltaf stuð þegar við 16 komum saman og við höfum gert það að hefð að fara í kúluspilskeppni og ég get með stollti tilkynnt ykkur að ég varð í öðru sæti! Alveg eins og í fyrra og Tómas Orri litli 5 ára frænda varð í fyrsta sæti, alveg eins og í fyrra. Svo fórum við líka í æsispennandi útsláttarkeppni í alvöru fússballspilinu sem mamma á. Ég komst næstum því upp í aðra umferð, en ég var eitt af þremur stigahæstu tapliðunum og eitt þeirra komst upp í aðra umferð. Svo dönsuðum við í kringum jólatréð við gítarundirleik Adda bróður og lékum okkur að því að syngja sum lögin í djassaðri útgáfu eða rokkútgáfu, fyrir utan náttúrlega að syngja flest lögin í a.m.k. tveimur röddum. Ég elska fjölskylduna mína!! Svo er dagurinn í dag bara algjört afslappelsi... bara búin að liggja og lesa, horfa á fílamynd í sjónvarpinu og náttúrulega leika mér úti í snjónum. Svona á lífið að vera:)

714. færsla.

Mjög þreytt en ánægð Regnhlíf sendir lesendum öllum hugheilar jóla og nýjárskveðjur. Regnhlífin er á þessari stundu ákaflega væmin í huga og langar hana bara að knúsa allan heiminn... og vola smá, af því að slíkri væmni fylgir ávallt mikill straumur tára. Ég ætla samt að reyna að halda aftur af tárunum því fólk í kringum mann skilur oft ekki að maður er bara væminn... og með ofvirka tárakirtla. En gleðileg jól. Rúsínubollurnar mínar til sjávar og sveita, hvort sem ég þekki ykkur eða ekki (held enn í vonina um leynda aðdáendur). Ég hlakka til að borða rjúpur. Borða laufabrauð. Borða konfekt. Drekka malt og appelsín. Og kók og appelsín í litlum glerflöskum. Og lesa bækurnar sem ég vona að leynist í einhverjum pökkum. Sofa. Slappa af. Vera í faðmi fjölskyldu og vina. Vantar bara einn faðm sem þarf endilega að vera í Keflavík!! Gleðileg jól.

713. færsla. jólastress, loftin fyllir

Today was dramatic, now is OK.

Er ekki betra að lenda í dramstresskasti dauðans daginn fyrir Þoddlák, heldur en á Þoddlák sjálfan, ja eða barasta aðfangadag? Jú, svei mér alla daga. Ég ætla bara að vera ánægð með dramastresskastið sem ég fékk í dag, fyrst það var svo almennilegt að koma á svona góðum tíma.

Stresskastið orsakaðist af: þynnku, vakna með mígreni, eiga eftir að þrífa eitt heimili og skreyta, skreyta annað og hjálpa til á því þriðja.

Ég verð að segja að það er mjög svo óökonómískt að eiga heima á tveimur stöðum í einu, ef maður þarf [lesist: VILL] skreyta þá báða, sérstaklega í ljósi þess að ég ætla líklegast aðallega að vera á heimili foreldra minna, sem er einmitt þriðja heimilið sem ég ætla að skreyta. En svo hringdi ég heim og pabbi sagði að allt væri samkvæmt áætlun og mamma sagði að það væri alveg nóg að ég kæmi þangað á morgun til að skreyta. Og í raun og vera ætti ég alls ekkert að vera stressuð þar sem ég er búin að kaupa allar jólagjafir og pakka þeim inn, búin að senda jólakort (hef samt örugglega gleymt að senda einhverjum...úbss), þarf ekki að skrifa ritgerð um jólin (nema náttlega ma-ritgerðina) og það er ekki einu sinni þorláksmessa. Og nú á ég bara eftiir að skreyta litla herbergið mitt á Tjarnargötunni og það getur ekki tekið langan tíma þar sem það er bara 6 fermetrar. Þannig að oftustresskastið held ég að hafi bara orsakast af mígreni-þynnkukokteilnum. En það góða er að mígrenitöflurnar sem læknirinn lét mig hafa í fyrradag virðast virka vel á mig.


Já. Þetta er allt ljómandi. Ljómandi jólaljós. Ljósadýrð loftin fyllir.

712.færsla. út af engu

núna langar mig fjári mikið í klippingu. Ég er mygluð, grá og illa útlítandi. En ég hafði útilokað klippingu í desember sakir fjárskorts (ekki hárskorts) og núna er kannski fullmikil bjartsýni að ég fái tíma. Auk þess sem ég veit ekki hvort það er innistæða á reikningnum mínum. Kannski ég klippi mig bara sjálf á eftir. Eini gallinn er bara sá að ég hef áður prófað það og niðurstaðan varð ekkert sérstök. En það er af nægu að taka, ef ég klippi mig ljótt, þá get ég bara farið í klipp seinna og látið laga það:)

Ji. Núna rétt áðan fann ég fyrir miklum þrýstingi í öxlina, alveg eins og einhver potaði með einum putta í mig. Sem var skrítið því að ég er ein heima.

Ég er mjög ánægð með jólasveinana þessa dagana. Ég er búin að fá tvisvar í skóinn! :) Það er gaman! Gaman gaman gaman!

711.færsla. með jólagleði og gjafirnar

Heyrðu. Þetta skotgengur. Á bara tvær gjafir eftir! Ótrúlegur árangur. Hins vegar gengur mér bölvanlega að finna á mig gleraugu. Ef gleraugnaframleiðendur gætu asnast til þess að hafa EKKI eitthvað asnalegt skraut á örmunum þá væri líf mitt mun auðveldara. Svo á ég líka eftir að finna mér flík í jólgjöf frá ma&pa. Er að hugsa um sparilega kápu af því að ég á enga spariyfirhöfn. Dó næstum því úr skömm yfir útganginum á mér þegar ég fór í jarðarför um daginn og þurfti að vera í hálfdruslulegum hversdagsjakka. Og svo þarf ég mj. líklega að finna mér jólaföt, þó ég gæti vel hugsað mér að vera í pilsinu sem ég keypti í fyrra en ég efast um að ég komist í það lengur. Dem itt. Fitusog í pakkann minn!!

Já og svo þarf ég náttúruleg að gera ritgerð. Mér finnst mér bara ganga þokkalega, en það er illur fyrirboði. Yfirleitt fæ ég því hærri einkunn þeim mun verr sem mér gengur.

710.færsla. jólahvað?

Ég er alveg að springa úr jólatilhlökkun. Ég gæti auðveldlega fyllt alla daga með jólastússeríi. Ef ég mætti ráða þá væri ég að því alla daga. En maður er nú námsmaður og desember er víst versti tíminn til að slugsa. Þannig að ég reyni að þolmyndast allan daginn og jólast svo á kvöldin. Ég held ég sé bara í góðum málum. Á bara eftir að kaupa 8 jólagjafir, held ég. Og velja gleraugu handa sjálfri mér. Og kannski einhverja flík svo ég fari nú ekki í jólaköttinn.

Ég held að allir sem þekkja mig viti að ég er algjört jólabarn. Elska allt í sambandi við jólin. Mér finnst gaman að föndra jóladót, kaupa jólagjafir, pakka þeim inn (uppáhaldið mitt), fægja silfur, búa til músastiga, þurrka af, keyra út pakkana og gera allt sem jólaundirbúningnum fylgir. En ég lít svo á að jólin eigi ekki að halda hátíðleg fyrr en 24 desember, nánar tiltekið eftir klukkan 6. Ég skil ekki af hverju allir á Íslandi, fyrir utan stöku sérvitringa eins og mig, virðast líta á aðventuna sem hátíð! Aðventan er ekki hátíð. Sögnin advento í latínu þýðir að koma nær, nálgast. Ég vil að jólin séu jól, en ekki allur desembermánuður. Þess vegna skreyti ég ekki fyrr en rétt fyrir jól og forðast að borða smákökur, drekka jólaöl, hlusta á jólalög nema í undantekningartilvikum á aðventunni. Allt þetta má gera ef maður er að jólast. Það kveikir líka svo vel upp í tilhlökkuninna að fá smá sýnishorn af jólunum. Ég er hins vegar hrædd um að allt þetta verði bara dauðleiðinlegt loksins þegar jólin koma ef maður er búin að vera með þetta allt út allan desember. Mig langar að kunna að meta jólaskreytingarnar, smákökurnar og allt það á jólunum. Ég vil ekki að þetta allt sé orðið hversdagslegt á aðfangadag. Ég elska jólin.

Ég skýli mér á bak við regluna um að maður megi vera leiðinlegur á sínu eigin bloggi, ef manni sýnist svo. Veit að ýmsir eru mér ekki sammála og gætu farið í vont skap við að lesa þessa færslu, og margir hafa þurft að hlusta á þennan söng í mér á hverju ári. Það var náttúrulega ekki meiningin að koma fólki í vont skap ... það er nú ekki jólalegt:) En it´s my blog and I cry if I want to.

701. færsla. Í það minnsta kert'og spil

Ég er fjársvelt kona. Mjög fjársvelt kona. Af þeim sökum svitna ég og kólna á víxl þegar ég hugsa um jólagjafir. Það er nefninlega svo miklu auðveldara að kaupa gjafir ef maður á svolítinn pening. Núna er ég búin að vera að reyna að láta mér detta í hug sniðugar en hófsamar gjafir án nokkurs árangurs. Því leita ég hérmeð til blogglesenda um hugmyndir.

Hér fylgir listi þeirra sem ég kaupi gjafir handa prívat og persónulega (það eru nefninlega nokkrar gjafir í viðbót sem ég vanalega fæ að borga í og skrifa nafnið mitt á þó ég kaupi þær ekki). Raðað í aldursröð:

Móðir. 66 ára. (Hún kemur vonandi samt með hugmynd sjálf)
Faðir. 54 ára. (Móðir kemur sennilega með hugmynd)
Bróðir. 45 ára
Bróðir. 44 ára
Mágkona. 40 ára
Mágkona. 38 ára
Bróðir. 34 ára
Mágur. 34 ára
Systir. 33 ára
Frænka. 26 ára
Vinkona. 26 ára
Vinkona. 26 ára
Vinkona. 26 ára
Vinkona. 26 ára (fyrir pakkaleik, ódýrt)
Kærasti. 25 ára
Bróðursonur. 15 ára
Bróðursonur. 12 ára
Bróðurdóttir. 9 ára
Bróðurdóttir. 7 ára
Bróðursonur. 5 ára
Systurdóttir. 2 ára

Möguleiki er að grúppa saman í tvö pör bræður og mágkonur og jafnvel einnig systur og mág.
Vona að ég sé ekki að gleyma einhverjum.

Nánustu fjölskyldumeðlimir virast ekki vera ákafir lesendur bloggsins, svo ykkur er óhætt að koma með hugmyndir í kommentum.
Vinkonur og kærasti og frænka hins vegar lesa bloggið a.m.k. af og til og því væri betra að koma með hugmyndir í pósti (lakkgris hjá hotmail.com). Þið megið líka koma með hugmyndir fyrir ykkur sjálf ef þið eruð á listanum!:)

Með von um góð viðbrögð,
Regnhlíf