923.færsla. Some like it black

Stundum er ég svo orðóheppin. Í fyrradag var ég í Bláa lóninu ásamt Ásu og Isaac hinum spænska. Við vorum að ræða ópalskot og Isaac vildi vita hvernig hvíta ópalskotið væri á bragðið. Ég sagði honum að ég hefði aldrei smakkað þetta hvíta og sagði svo þessa frábæru setningu:

White doesn't interest me, only black!

Þeim fannst þetta eitthvað fyndið, eins og ég væri að lýsa yfir áhuga mínum á svörtum mönnum svo að ég sagði, í djóki, mjög perralega "yes - I only want black men" - og uppgötvaði auðvitað sekúndubroti seinna að eini svarti maðurinn í lóninu stóð rétt fyrir aftan mig.

Óheppin.

920.færsla. Pirr

Ég var eiginlega búin að gleyma helstu gagnsemi bloggsins míns - að vera höggpúði fyrir pirring og kvart. Undarlegt hvað það hjálpar stundum að hella úr skálum pirrings síns á netið.

Ég er sum sé þreytt og pirruð! Pirringurinn er samt held ég í rénun, og ég ætla ekkert að fara nánar út í ástæður hans.

Ástæður þreytunnar eru hins vegar þær að í gærkvöldi týndi ég símanum mínum á kóræfingu. Fattaði það ekki fyrr en seinna um kvöldið. Ég, eins og ég á vanda til, setti upp svolitla dramasýningu fyrir Einar (sem reyndi að skjóta því að að KANNSKI væri það mögulegt að ég myndi finna símann aftur. Hann talaði fyrir daufum eyrum (mínum.)), stundi jafnt og þétt, með grátstafina í kverkunum og endurtók í sífellu í huganum "ó, hvað á ég að gera án síma?! Ó, ég hef ekki efni á að kaupa nýjan!!" En ákvað samt að vakna eldsnemma og freista þess að finna símann í Eirbergi áður en einhver óprúttinn og gráðugur nemandi yrði fyrri til. Svo að ég vaknaði óguðlega snemma og dreif mig út. Dauðþreytt, því að fyrrnefnt dramakast olli því að ég átti erfitt með að sofna. En viti menn, síminn beið bara þarna rólegur eftir mér, liggjandi á flygli. Húrra fyrir því!!!

Fögnuðurinn yfir því að vera ekki búin að tapa mínum elskulega móbíla síma (þrátt fyrir stælana sem eru í honum stundum) hélt mér glaðri í bragði fram eftir degi.
Þangað til pirringurinn tók við. Og þreytan. Æ. Syfj.

Annars er ég með spænskan vin (frá því forðum daga í Sala) í heimsókn. Það er fyndið. Haha. OK. Kannski ekki alveg augljóst af hverju það er fyndið. Veit ekki alveg af hverju. En já. Get ekki talað spænsku. Kannski er ég þess vegna svona þreytt. Ekki hægt að ætlast til þess að maður tali tungum svona snemma dags. Nei.

919.færsla. öðruvísi mér áður brá

Ég er einstaklega gjörn á hverfa í eigin heim. Þá veit ég voðalega takmarkað hvað er að gerast í kringum mig. Þetta getur gerst á ýmsum stöðum. Helsti gallinn við þetta er að þegar þetta gerist bregður mér oft svo svakalega. Held að málið sé að ég er svo sokkin í eigin hugsanir að ég tek ekkert eftir því ef einhver nálgast mig. Svo þegar viðkomandi er kominn hættulega nálægt þá bregður mér fáránlega, enda er það svolítið sjokkerandi að einhver geti bara svona sprottið upp úr jörðinni beint fyrir framan mig.

Þegar mér bregður öskra ég yfirleitt mjög hátt og stundum ótrúlega asnalega (svona óperusöngsöskur) og gjarnan fylgir einhver kjánaleg hreyfing með. T.d. hef ég stundum rétt hendurnar þráðbeint upp í loft og hrist fingurna (jazz hands). Ótrúlega töff og ógnandi.

Þetta er svolítið hallærislegt þegar ég geri þetta við ókunnuga eða á almannafæri. T.d. öskraði ég svona svakalega á Einar einu sinni í Krónunni. Hann ætlaði að bíða úti í bíl og ég sökkti mér svona líka ofan í pælingar um kínarúllur. Þess vegna brá mér svona rosalega þegar hann stóð allt í einu við hliðina á mér. Einar lét eins og hann vissi ekkert hver ég væri eftir þetta, þegar öll búðin horfði á mig.

Ég var líka alltaf að öskra á sambýlinginn á Tjarnargötunni. Hann mátti ekki koma inn í eldhús ef ég var þar og var farinn að nálgast mig "voða varlega" eins og hann sagði, sem gerði auðvitað illt verra.

Svo hefur fólk líka nýtt sér þetta ... bekkjarbróðir á fyrsta eða öðru ári í MR uppgötvaði þennan "hæfileika" minn og brá mér u.þ.b. 10 sinnum á dag. Ég var farin að verða vör um mig, en eins og í tilviki Tjarnargötusambýlingsins, þá gerði það bara illt verra því ég var enn þá hvefsnari og var farin að öskra yfir ólíklegustu hlutum. Ég man þetta nú bara af því að a.m.k. þrjú komment í árbókinni minni þetta árið snérust um þessi öskur mín. Þá hlýtur þetta að hafa verið í 3. bekk, ekki satt?

En þá er spurningin: get ég ekki breytt þessu í hæfileika? Gert gott úr illu? Og nýtt mér þetta? Við vorum nefnilega nokkur að ræða í gær hvað það er merkilegt hvað einhverfir geta verið miklir snillingar á ákveðnum sviðum. Við fórum að pæla í því hvort þetta stafaði af því að þeir gætu sökkt sér niður í eitt viðfangsefni en látið önnur algjörlega sitja á hakanum. Við „venjulega fólkið“ erum hins vegar alltaf að hugsa um svo margt í einu og náum aldrei fullkominni einbeitingu. Ég ætti þess vegna að nýta mér þennan hæfileika minn að útiloka allt nema hugsanir mínar til þess að ná ákveðinni snilligáfu, segjum til dæmis í því að skrifa eins og eitt stykki M.A.-ritgerð.

En því miður virðist ég geta sökkt mér niður í HVAÐ SEM ER annað en lærdóminn. Blogg - feisbúkk - smáauglýsingar - sjónvarpsþáttur (hver sem er) - þrif - verð á kínarúllum - ... - en ekki lærdóm.

Sorglegt.

903.færsla. Konan sem gekk á hurðir

Ég er orðin voða þreytt á klaufaskapnum í mér. Hversu lélegur í að greina fjarlægðir er hægt að vera?

Í gærkvöldi ætlaði ég að hlaupa inn á bað að sækja mér tannþráð en ætlaði á leiðinni að henda tannstöngli í ruslið. Eins furðulegt og það hljómar var ég að flýta mér rosa því að ég vildi ekki missa af eðalþættinum „The GAME“. Ég beygði mig greinilega fram til að henda í ruslið og hljóp af stað áður en ég var almennilega upp risin, og af því að ég er ég, þá misreiknaði ég fjarlægðina frá ruslinu að dyrakarminum allverulega sem olli því að ég slengdi andlitinu á mér af öllu afli í dyrakarminn Sjæt. Ég fékk þvílíkt sjokk. Var mjög hissa á því að gleraugun skyldu ekki brotna. Fór að grenja. Leit síðan í spegil og sá að það hafði komið blóð svo að ég fór að grenja aðeins meira.

Hér er mynd sem ég tók til að sýna krambúleringuna. Verð samt að segja að innbyggða tölvumyndavélin gerir þessu alls ekki góð skil. Sýnir til dæmis nær ekkert neðstu rispuna, né heldur marið sem mótar fyrir á enninu. (Sorgin sést hins vegar vel)


Hér er ég að hugsa „Ó guð minn, af hverju ég, af hverju?!!!“:


Og hér er ég flóttaleg að athuga hvort nokkur hér í Gimli taki eftir því sem ég er að gera:

888. færsla. árshátíðin

Það var mega gaman í gær. Maturinn fínn (sérstaklega forréttirnir... naamm, aðlaréttirnir... ekki svo góðir) og skemmtiatriðin mjög góð. Heiðursgesturinn hélt sérstaklega fyndna ræðu með ýmsum aukahlutum. Æ, bara ógjó vel heppnað allt saman. Svo var ball með ýmsum öðrum deildum. Til dæmis var Lora frænka þarna. Og díos mio hvað ég skemmti mér vel á dansgólfinu. Ég dansaði eins og hálfviti. Í alvörunni. Hreyfði alla skanka eins og ég fengi borgað fyrir það og var alveg sama hvernig ég leit út. Ég er að tala um að ég tók aktúally afró á dansgólfinu. Þetta var kannski ekki eina skiptið sem ég missti kúlið. Til dæmis byrjaði ég á því að hella yfir allt borðið okkar fordrykknum. Síðan lenti ég, mjög óheppilega, TVISVAR í því að rennilásinn á kjólnum mínum (sem nær niður eftir öllu bakinu) gliðnaði í sundur. Kjóllinn gapti því opinn í bakið og ég gat mig hvergi hrært. Sigrún var bjargvættur kvöldsins og náði í fyrra skiptið að laga rennilásinn, en í seinna skiptið sat allt pikkfast. Ég neyddist því til að fara heim og skipta! um kjól á miðri árshátíð (Sigrún kom mér aftur til bjargar og skutlaði mér heim (sem var reyndar mjög stutt, bara svona 7 mínútna gangur:)). Fæstir tóku eftir því að við Sigrún hyrfum þarna í 20 mín og urðu frekar hissa þegar ég var á undraverðan hátt skyndilega komin í annan kjól. Þetta var reyndar bara alveg ágætt, ég er nokkuð viss um að ég hefði ekki getað dansað afró í fyrri kjólnum. Sá seinni var nefnilega mun lausari og veitti mér miklu meira frelsi.

Fyrr um kvöldið hélt fólk líka, held ég, að ég væri ekki alveg með fulle femm. Ég var nefnilega ein af nokkrum árshátíðargestum sem fengu leynihlutverk. Mitt var að ég átti alltaf að vera að spyrja fólk út í hljómsveitina á ballinu, og átti alltaf að vera að ruglast á hljómsveitarnafninu (en hún heitir Hitakútur). Mér gekk ágætlega að koma mér í karakter og þráspurði fólk um þetta, en í leiðinni þá hljómaði ég náttúrulega eins og ég væri haugadrukkin. Æ, þetta var fyndið. Betra heldur en þegar ég fékk, í afmæli hjá Ástu, það hlutverk að vera alltaf að syngja hátt og falskt... þá tók enginn eftir því að ég væri neitt öðruvísi en vanalega:)

Já. Þetta var bara rooosa gaman. Þó að ég hafi kannski, hm, dansað of ansalega. Svona þegar ég fer að hugsa um það. Og ekki verið neitt sérstaklega pen. Enda er ég bara ekkert pen. Aldrei.

Nú er ég hætt.

885.fleyta kerlingar

Mér er illt í rassinum. Svipar til harðsperra en það er ekki svo gott. Nei. Eymslin eru eftir það að ég missti fótanna í stiga og hlunkaðist á rassinum niður margar tröppur. Hélt ég myndi aldrei stoppa. Er í raun og veru fegin að ég skildi ná að beita fyrir mig mýksta líkamshlutanum því að ég hélt fyrst um sinn að ég myndi fara þetta á andlitinu. Furðulegt nokk þá virðist rófubeinið hafa sloppið. Hm. Ég er að spá. Kannski eru þetta eftir allt harðsperrur. Kannski spennti ég þjóhnappana svona svakalega í fallinu til að verja rófubeinið meiðslum. Kæmi mér ekki á óvart, líkaminn hlýtur að vera farinn að læra hvernig rétt sé að bregðast við þegar ég dett niður stiga. Enda hef ég gert það oftar en góðu hófu gegnir. Og meðal annars slasað á mér rófubeinið. Eins og allir muna. Enda er ég alltaf að tala um það.

877.færsla. Oh nei

Oh nei. Ég gleymdi nestinu mínu heima! Ég sem er svo fátæk að ég hef tæplega efni á að vera að kaupa mér mat hér. Oooooo.

850. færsla. prjón

Ég er með prjón á heilanum!
Mig langar heim að prjóna. Hugsa ekki um neitt annað. Er ekki mjög góð að prjóna samt. Langar að prjóna peysu eða eitthvað svoleiðis. Kannski prófa ég eitthvað svoleiðis eftir jól.

Þegar ég prjóna vettlinga með sokkaprjónum þá eru prjónarnir sem ég er ekki að prjóna með alltaf að detta niður. Og þá verð ég alltaf rosalega pirruð. En ég er búin að finna lausnina: Maka smá kóki á prjónana, þá verða þeir svo stamir. Held samt ég verði bara að fara að fjárfesta í bambusprjónum. Mig grunar að þeir hrynji ekki svona auðveldlega.

Og svo er ég líka með jólin á heilanum. Held það sé kreppuflótti. Hlakka svo til!

845.færsla.sorglegt

Var að reka hausinn í skáphurð (sem ég hafði skilið eftir opna. Skil alltaf skáphurðir eftir opnar. Óþolandi skussaháttur). Og er virkilega sorgmædd yfir því.

844.færsla.

ég er svo ógeðslega þreytt í dag. Langar í kók. Veit ekki hvort ég á að fara í ræktina sökum slappleika. óyfirstíganlega erfið ákvörðun.

Ég held ég hafi kennt tvöfaldan tíma í gær með opna buxnaklauf á pilsinu mínu.

Reif líka gat á pilsið. Flækti það horninu á hillunni undir töflunni svo það rifnaði þegar ég gekk framhjá.

Syfjuð.

Skemmtilegur hádegismatur í hámu.

841. færsla. að vega og meta

Vigtin hegðaði sér með eindæmum vel í dag, þvert á allar spár. Ég hef samt varann á, þetta er svoddan ólíkindatól og gæti allt eins farið í fýlu þegar síst skyldi.

Talnablindan rifjaði upp gamla takta í dag og lét mig mæta á kolvitlausum tíma í ræktina. Þegar ég var í tónlistarskólanum var ég „alltaf“ að mæta annað hvort klukkutíma of seint eða of snemma, þ.e. að segja þau ár sem tíminn minn byrjaði hálf eitthvað. Sama gerðist í dag. Ætlaði í tíma klukkan 17:20 sem einhvern vegin breyttist í hálf fimm í mínum huga. Áttaði mig á vitleysunni þegar einhver kona í búningsklefanum spurði mig hvort ég væri að fara í Body Balance. Hún horfði undarlega á mig þegar ég stundi lengi lengi „Oohhhhhhhhhh, hún er hálf fimm, er það ekki? Hún er hálf fimm? Oh, nei, ég trúi þessu ekki“ og hallaði hausnum á mér um leið upp að skáphurðinni eins og vitleysisgangurinn í sjálfri mér væri mér um megn.

En ég fór þá bara í body balance. Það var fyndið. Vantar nefninlega allt jafnvægi í mig. Þannig að ég gat engan vegin staðið á einum fæti, bein og elegant, heldur hristist ég og skal í allar áttir á milli þess sem ég notaði alla hina skankana til að styðja mig. Hnerraði síðan hátt (og ég hnerra sko hátt) í miðri slökuninni. Þetta var samt gott sko. Var allavega mjög slök eftir slökunina.

Veitir ekki af.

840.færsla. ást

Ást á sjálfum sér getur orðið til vandræða. Þessu komst ég að um daginn. Ég stóð inni á baði og var að drekka vatn úr flösku og horfði á sjálfa mig í speglinum. Með flöskuna á vörunum og dáleidd af eigin spegilmynd gekk ég út úr herberginu. Og gekk á dyrastafinn. Þannig að flaskan, sem var við varir mínar, sprengdi vörina á mér. Ég fékk sár á innanverða efrivörina, á tveimur stöðum.

Varið ykkur á eigin spegilmynd. Þó að hún sé heillandi þarf maður samt að horfa fram fyrir sig þegar maður gengur.

Kjánaleg meiðsli punktur is.

825.færsla. Virðuleg kennslukona

hahahahaha. hahaaha

Jæja, nú er ég orðin kennari. Búin að kenna fyrsta tímann. Gekk bara ágætlega, lýst bara vel á þetta allt saman.

Hafði hugsað pínu út í það hvernig ég ætti að fara klædd. Fór loks í nýjar gallabuxur sem ég hafði aldrei notað áður og nýja peysu sömuleiðis. Og var við í síðu kennslukonuvetrarpeysunni minni. Fannst mér þetta nokkuð viðurðulegra en hettupeysu-casúal-átfittið sem ég er annars í öllum stundum, (þrátt fyrir gallabuxurnar ... það er ekki eins og ég geti mætt í DRAGT eða eitthvað).

Þangað til ég kom úr sturtunni áðan og ætlaði aftur í buxurnar. Sá eitthvað skærappelsínugult. Kom í ljós að aftan á miðju lærinu var STÓR APPELSÍNUGULUR miði sem sýndi snið og tegund buxnanna. Og þetta gekk ég með um allt, og þóttist vera virðuleg kennslukona. AHAHAHAHA.

Hver annar en ég gerir svona lagað?

814. felublogg

Best að blogga bara strax aftur til þess að fela hina færsluna.

Hjólið mitt er bilað. Það er slæmt. Mig sem dreymdi um að þessi fjólublái fákur, sem ég keypti á 12000 (fermingarpeninar) þegar ég var fjórtán, myndi endast mér út ævina. Hann hefur reyndar aðeins slasað sig í gegnum árin, en er samt í furðu góðu formi. Lýsti sjúkdómseinkennum fyrir pabba og hann segir að þetta sé alvarlegt. Obbs.

Þarf ég þá að fara að labba í vinnuna?

Slysaðist til að horfa á Patch Adams. Fannst hún nokkuð góð bara. Þó var mér nokkuð órótt, því allan tímann var ég að reyna að muna hvort ég hefði séð þessa mynd áður. Hef það sterklega á tilfinningunni. Samt man ég engan veginn eftir því, og hélt alls ekki að ég hefði séð hana þegar ég heyrði dagskrárkynninguna. Óttast æ meir að ég sé með einhverja heilabilun í minnisstöðvunum. Þetta getur ekki verið eðlilegt. Ég meina: sá ég myndina eða ekki? Ég hef ekki hugmynd um það. Finnst þetta alveg 50-50.

Hef líka mjög miklar áhyggjur af heyrninni í mér. Mér er alltaf að misheyrast þessa dagana. T.d. um daginn þá vorum við að tala um danska sjónvarpsþáttinn Önnu Phil, og Díana sagðist hafa séð stutt brot úr honum um daginn en var bara "Er þetta klám?.. nei, þetta er ekki klám, eða jú, þetta er klám". Ég hélt að Díana væri einhver ótrúlegur siðapostuli og sæi klám í hverju horni, því ekki man ég til þess að Anna Phil sé vitundarögn klámfengin. Loksins áttaði ég mig á því að í öll þau skipti sem ég hélt að Díana hefði sagt "klám" þá sagði hún í raun og veru "Klovn". Döhhh

809.færsla.

Ef einhver starði á mig í Bónus í gær þá var það örugglega út af beltinu sem ég var með um mittið, óspennt, svo það hékk laust niður á hné hjá mér. Þetta uppgötvaði ég þegar ég setti pokana í bílinn. Ég er svo mikill klaufi.

Einhverra hluta vegna svaf ég á Einars hluta af rúminu í nótt. Ég skil ekki af hverju því að ég fór að sofa mín megin, man ég. Mig rámar bara í að hafa spurt Einar hvort honum væri ekki sama þegar hann kom upp í, en svo fengið bakþanka nokkrum sekúndum seinna og hugsað að við yrðum líklega allt of rugluð þegar við vöknuðum svona vitleysu megin. Svaf nú samt bara áfram og var ekkert ruglaðari en venjulega þegar ég vaknaði.

Einstaka sinnum hef ég vaknað öfugu megin í rúminu: með hausinn til fóta. Það finnst mér alltaf jafn skrítið. Nema einu sinni, þá var svo mikil skítafýla haus megin að ég sneri hausnum fótamegin til að geta sofið, enda kom í ljós að einhver [hálfviti] hafði skitið á gluggann minn. OJJJJJ. Úff, fegin að búa ekki lengur í kjallara. Það getur enginn skitið á gluggann minn núna, nema fuglinn fljúgandi. Oh af hverju var ég að rifja þessa ógeðslega viðbjóðslegu skítasögu upp núna?

801.færsla.þvott

Ég þvoði fimm þvottavélar á föstudaginn. Ekki vélarnar sjálfar heldur fullar vélar af þvotti skilru.

læsti mig úti á aðfararnótt laugardagsins. Það var óheppni í óheppninni að Einar var í kef með hina lyklana. Það var samt heppni í óheppninni að ég var með lykla heima hjá mö og pa... af hverju var ég með þá en ekki mína lykla? Maður spyr sig sko. Og heppnin í óheppninni hélt áfram því ég var sko líka með aukatannburstann minn í töskunni svo ég gat tannburstað mig og allt. Mamma var himinlifandi yfir því að "fá mig í heimsókn" um miðja nótt og endurtók í sífellu "gaman að sjá þig" á meðan hún breiddi yfir mig sængina. Rosa notalegt að koma svona heim af djamminu á gamalsaldri.

Svo næsta dag bauð ma okkur systrum á Jómfrúna í smörrebröd og djasstóna. Það var huggó. Ég voða bjartsýn ætlaði þá að fara heim til að undarbúa mig fyrir fyrirframplanaðan "ég hef aldrei"-leik (já og matarboð... en það var aukaatriði, leikurinn var aðalatriði) en var ekki alveg búin að átta mig á því að ég var ekki með lykla og Eins í kef. En upp ljúkast dyr um síðir... er Eini tókst að vakna og keyra "suður". "ég hef aldrei" leikurinn mikli var svo mjög skemmtilegur en sem betur fer virðumst við vinnufélögurnar muna álíka lítið eftir honum hehehe. Það flaut allt í bjór, bókstaflega, ég hellti t.d. bjór ofan í kerti og matarskál og Díana hellti bjór undir sófa. Kláruðum allt okkar og fórum síðan í birgðirnar hennar Díönu sem var alveg viss um að hún væri ekki búin að drekka svona mikið og hélt að kærastan hefði komið heim og tekið frá henni bjór. Ó mæ lord. Þetta var skrautlegt. En skemmtilegt.... ég man a.m.k. ekki eftir neinu sem ég þarf að skammast mín fyrir ...

Gærdagurinn var því þynnkudagur dauðans. Einar stakk upp á því að við færum í hjólatúr... þvílíkt brjáluð hugdetta þar sem ég gat ekki einu sinni setið, hvað þá staðið upprétt. Kannski ekki skrítið að maður væri svolítið þreyttur eftir þriggja daga útstáelsi, þrátt fyrir að ég hafi nú verið úberróleg á föstudaginn, verandi kona á mínum aldri. Sjitt, við það að skrifa þetta fór mér að líða geðveikt illa í maganum, ég held að ég hafi endurvakið þynnkuna. Ó nei! Hjálp!

Æ. Ég ætlaði ekkert að skrifa svona mikið. Ætlaði bara að skrifa stikkorð. Ojj hvað mér er óglatt.

798.færsla. afmæli

Ég átti afmæli í gær...!!! 5 ára bloggafmæli. Sjett. Pæliði í því, 5 ár síðan ég byrjaði að blogga.

Ég er reyndar ekki alveg viss um að ég hafi byrjað að blogga í 7. júlí 2003. Færslan heitir nefninlega 7. júní, en skv. blogger er hún skrifuð 7. júlí. Ef ég á að segja alveg eins og er þá finnst mér eiginlega líklegra að rugludallurinn ég hafi ruglast á mánuðum heldur en að blogger hafi gert það. Þannig að hér eftir verður afmælisdagur míns svokallaða lífs 7. júlí. Gott að hafa þetta á hreinu. En pirrandi að mér skuli aldrei takast að muna eftir afmælinu á réttum degi.

796.færsla.gefin fyrir drama þessi dama

Ég er svo svo syfjuð, svo syfjuð. Ég er í vinnunni. Kærastinn yfirgaf mig í gær. Til að kveðjustundin yrði örugglega a.m.k. pínu dramatísk tosaði ég óvart í snúruna á glerlampa sem var í gluggakistunni yfir rúminu. Hann lenti á rúmgaflinum og brotnaði í mél yfir rúminu. Og ég skar mig. Þó ekki eins mikið og einu sinni, þegar Einar þurfti að fara með mig á slysó og láta SAUMA mig. Ég íhugaði það hvort þetta væru nógu mikil meiðsli til þess að hann yrði að hætta við að fara út, en komst að því að svo væri ekki. En fyrir ykkur, þá mæli ég ekki með því að brjóta eitthvað í rúmi. Sérdeilis leiðinlegt að reyna að losna við möguleg glerbrot í öllum sængurfötunum. Sérstaklega þegar maður á ekki ryksugu.
Þessa vikuna ætla ég að vanda mig mjög mikið við að vera ánægð með að vera ekki í tjaldi. Þegar maður er dauðþreyttur á kvöldin þá er einstaklega gott að leggjast í þurrt og hlýtt rúm, á þurran kodda og undir hreina dúnmjúka sæng í algjörri þögn. Geta svo labbað nokkur skref og vera þá kominn í hlýja einkasturtu. Já, djöfulli langar mig ekki að vera á Hróarskeldu.

791.færsla. mi casa es mi casa

Ég er komin heim. Ótrúlega skrítið samt að ég er að fara aftur til útlanda á þriðjudaginn. Það hefur aldrei liðið svona stutt milli ferða hjá mér áður. Við kærastinn ákváðum að bæta aðeins aðskilnaðarsumarið mikla með því að ég færi með í næstu ferð (sem sagt á setningafræðiráðstefnu í Edinborg) og þannig verða þetta bara þrjár ósameiginlegar ferðir og ein sameiginleg í sumar. Ég hef samt engan vegin efni á þessu né heldur tíma Ma-ritgerðarlega séð, en seinni rökin leystust einhvern vegin upp þegar leiðbeinandinn hvatti mig til að fara í ferðina. Nú, ég get þá alltaf sagt að þetta sé honum að kenna ef allt fer á versta veg. Því miður þá missi ég á meðan af 55 ára afmæli pabba míns og 80 afmæli afa míns (þeir feðgar eiga afmæli dag eftir dag)... en það þykir mér mjög miður. Ég hafði bara ekki áttað mig á því að ferðin næði yfir þessar dagsetningar (kenni talnablindunni um. Mér finnst að ríkið ætti að veita mér fjárstuðning út af þessum kvilla mínum. Hann hefur ótrúlega mikil áhrif á líf mitt. Ég er reyndar bara með sjálfsgreiningu en ég tel mig fullbæra um að greina mig sjálf). Og svo í gær rann mér kalt vatn milli skinns og hörunds þegar ég átaði mig á því að ég væri að fara í ferð til Bretlandseyja með fjórum karlmönnum á fótboltatímabili!! Hélt í vonina um að kannski myndu þeir ekkert ætla að eltast við þetta en sú von varð að martröð þegar ég sá á skrifborði leiðbeinandans (sem er einn þeirra sem fer í ferðina) útprentaða dagskrá mótsins. Nú kem ég upp um vanþekkingu mína en ég veit ekki hvenær sólarhringsins leikirnir eru sýndir. Ef þeir eru um dag er þetta vitaskuld ekkert vandamál þar sem til er einfallt ráð við hvers kyns leiðindum í útlöndum: fatabúðir, þrátt fyrir glymjandi tómarúm í fjárhirslum Hlífar (því eins og sagt er glymur hæst í tómri tunnu)

En jæja, margt athyglisvert gerðist í Espánarferðinni.
- stal að mér sjálfri óafvitandi einum skó úr búð. Skilaði honum samt þegar ég uppgötvaði ránið (um klst. síðar) en búðarkonurnar áttuðu sig hvorki á þjófnaðinum né endurheimtingu skósins.

- Brann a.m.k. þrisvar á litlum blettum sem höfðu einhvern vegin orðið útundan í annars verulega samviskusömum sólarvarnaráburði.

- Var bitin af ósvífnum moskítóflugum á mjög svo ósmekklegan hátt. Einhver bölvuð flugudrusla beit mig í andlitið, ekki einu sinni, heldur fjórum sinnum. Tvö bitanna voru sem betur fer frekar smá en hin tvö voru stór, eldrauð og bólgin. Hvort á sínu kinnbeininu, en flugufjandinn gat ekki verið svo tillitsamur að gera þetta symmetrískt, svo ég leit út eins og ósymmetrískur trúður síðasta sólarhringinn.

- Var tvisvar spurð til vegar sama daginn. Fyrst á ensku, um staðsetningu næsta stórmarkaðar (lít ég út fyrir að búa þarna?) og svo á frönsku, af gömlum hjónum, um staðsetningu herbergis þeirra. Þeim svaraði ég á blöndu af spænsku, ensku og handapati og við skildum hvert annað fullkomlega.

- Borðaði á versta buffeti lífs míns og besta. Hið fyrrnefnda var á hótelinu og var vægast sagt óspennandi (þó ekki viðbjóður) og hitt var á asískum veitingastað rétt hjá hótelinu. Fullt fullt af hráefni sem maður valdi sér sjálfur á disk og horfði síðan á kokkana grilla það fyrir mann. Þetta var fullkomið: ég gat smakka rosalega margt og sleppt öllu þessu vonda og hljóp um eins og óð manneskja af kæti.

- Smakkaði, að ég held, froskalappir í fyrsta skipti á fyrrnefndum veitingastað.

- Tók tvisvar þátt, við mikla kæti sjálfrar mín, í Mini-diskói, niðri í hótelgarðinum um kvöld, en þetta var skemmtidagskrá fyrir börn en ég fór í fylgd litlu 3 ára frænku sem var allt of feimin til að taka þátt ein. Mér sýndist ég skemmta mér best af öllum börnunum þarna.

- Hlutstaði endalaust á stórskemmtilegt orðabrengl þeirrar litlu. Dæmi: Bíkíkín = bikiní, París= tennis, skónana=skóna, frukka= þvo/bleyta. Auk margra síendurtekinna setninga, eins og : „Núna mátt þú ekki koma í afmælið mitt“ (þ.e. þegar einhver gerði eitthvað sem féll í grýttan jarðveg hjá henni (hún á by the way afmæli í febrúar)), „Ég sé hótelihúsið okkar!" (alltaf þegar við nálguðumst hótelið), „Það er komin nótt“ (á hverju kvöldi, barnið virtist furða sig á því að mega vera úti eftir sólsetur).

- Drakk óhemju mikið áfengi í litlum skömmtum. Næsti farmiði sem mútta og syz gefa mér verður líklega ekki til útlanda heldur í meðferð.

- Fékk að heyra það að ég væri besservisser. What? Þó ég þættist stundum sérfræðingur í brjóstagjöf og svefnháttum ungbarna (4 mánaða sonur syz var með í för)! Ég get ekki að því gert hvað ég veit mikið og er vel gefin!

- Komst að því að það er ekki auðvelt að ferðast á milli landa með 2 öðrum fullorðnum, tveimur litlum börnum, öllum farangrinum + einum vagni + einni kerru (samtals 12 hlutir sem voru stimplaðir inn í flugvél, ofan á það bættist náttúrulega handfarangurinn)

- Fór í dýragarð. Á ströndina. Í vatnsrennibrautagarð (rosalega óþjált orð).

- Sá nokkurnvegin tilsýndar þar sem við bjuggum í Torre um árið. Held ég hafi líka séð götuhornið þar sem ég vann í viku, en var ekki hundraðprósent viss. Hefði viljað rölta í rólegheitum um Torre, en gafst ekki tóm til þess.

- Gerði kostakaup í H&M og keypti 3 buxur, 1 pils, 2 blússur, 2 boli, 4 hlýraboli, íþróttabuxur, 5 nærbuxur, 5 sokka, 2 leggings, hálsmen, tösku, náttkjól, teygjur, armbönd, hárbönd, 2 boli á Einar, 1 peysu á Einar og kannski eitthvað meira. Kostaði 30.000 kr.

- Eyddi meiri pening í einni verslun en ég hef nokkurn tíman gert áður

- Keypti mér nýja, stóra ferðatösku úti. Á einhvern undarlegan hátt var hún, og taskan sem ég kom með í ferðina, báðar fullar.

Á meðan ég var úti gerðist það að Aubban mín útskrifaðist og líka Nanna frænka og Kjartan „frænka“. Næstelsta barn sysktkina minna varð 13 ára (ég trúi ekki að litla krúttið mitt sé orðinn táningur), elsta barn systkina minna náði aldeilis stórglæsilegum árangri í samræmdu (9.3, svo ég monti mig af honum;) (og það sem enn betra er er að hann ku hafa séð ljósið og er hættur við að fara í versló en hefur þess í stað ákveðið að fara í MR!! Eða það var allavegar staðan fyrir 3 vikum (ég öskraði YESS yfir skírnarveisluna sem ég var í þegar mamma hans sagði mér fréttirnar). Núna hef ég smávegis áhyggjur af því að hann verði ekki ánægður í MR og þá finnst mér það vera mér að kenna. Hef samt ekki beitt hann miklum þrýstingi, hef meira talað um þetta á blogginu en við hann sjálfan (held ekki að hann lesi bloggið, en maður veit aldrei!), þannig að ég held ekki að þetta sé vegna áhrifa frá mér, þó mér fyndist auðvitað að börnin sjö (þ.e. börn systkina minna) ættu að verða fyrir miklum áhrifum frá stórufrænku sinni og feta í fótspor mín. Og verða málfræðingar. Sjáum nú til).

Nú er ég hætt! Það sagði ég reyndar líka áðan, en strokaði það út og skrifaði heila romsu í viðbót. Nú er ég hætt. Núna.

720.færsla. ekki af mér skafið

Áðan lenti ég í því að festa bíllinn nokkuð vel þegar ég var að keyra út úr innkeyrslunni hjá systur minni. Ég settist svosem ekkert niður í snjóinn og fór að gráta, heldur fór ég bara út og reyndi að losa snjóinn frá dekkjunum. Það gekk svona... sæmilega... og ég náði að mjaka mér hægt og rólega áfram, þangað til ég sat alveg föst og komst hvorki lönd né strönd. Þetta basl mitt entist í drjúga stund og á meðan keyrði slatti af bílum fram hjá mér. Í öllum bílunum sá ég að karlmaður sat við stýrið. En enginn stoppaði, þó þeir sæju þarna stelpu sem var ein og augljóslega í vandræðum (ekki gat ég farið inn og fengið hjálp frá kasóléttri systur minni, sem átti samkvæmt áætlun að eiga barn í DAG). Fyrr en einhver kona, sem var líka ein í bíl, stoppaði og hjálpaði mér að ýta. Þessi kona var alls enginn kraftajötunn, komin yfir miðjan aldur (vona ég móðgi hana ekki), en hún stoppaði og vildi hjálpa. Það er eitthvað týpískt við þetta... allir karlarnir sem keyrðu fram hjá hefðu örugglega ekki átt í neinum vandræðum með að ýta aðeins á bílinn, en sú sem stoppaði var sú sem átti örugglega erfiðast með það, en gerði það samt. Og í sameiningu tókst þetta hjá okkur:)

En ég vil nú ekki vera leiðinleg og láta eins og ég sé að dæma alla karlþjóðina! Mér er það minnisstætt þegar ég sat algjörlega fáránlega pikkföst á bílastæðinu við árnagarð... þangað til að einhver gaur kom mér til hjálpar... og bjargaði mér algjörlega. Vá hvað ég elskaði hann á þeirri stundum. Næstum jafnmikið og gaurinn sem togaði mig upp úr þvögunni þegar ég tróðst undir á 17. júní þegar ég var 15 ára og Damien Albarn kom óvænt á sviðið og allt varð brjálað og fólk tróðst undir og handleggsbrotnaði og eitthvað. Ekki ég samt því eins og fyrr sagði kom einhver strákur mér til bjargar. Hefði gifst þesum tveimur bjargvættum á stundinni ef þeir hefðu viljað. Held samt ekki að ég hefði gifst konunni áðan, enda var ég ekki orðin jafn örvæntingarfull og í hin umrædd skipti.


Ég vil líka koma því á framfæri að mér finnst ég hafa bara staðið mig vel í snjóakstri hingað til. Ég festi mig bara vegna þess að það hafði verið skafið fyrir innkeyrsluna á meðan ég var hjá systur minni, en ég tók ekki eftir því í myrkrinu og bakkaði bara af stað, beint í þéttan snjóbinginn. Efast um að það hefði verið möguleiki fyrir mig að komast í gegnum þetta án þess að festast. Nema kannski ef ég hefði gefið vel í áður en að þessu kom, en ég sá þetta bara ekki fyrir.

Mín vegna má þessi snjór alveg fara að minnka, þó ég sé almennt hrifin af snjó. Maður er bara ekki vanur þessu!