995. færsla. Mamma

Litla barnið er ekki með eigin síðu svo að ekki hægt að kenna því um það að ég skuli ekki blogga oftar hér. Það er þjóðfélaginu að kenna. Og Mark Zuckerberg líklega.

994.færsla.

Þegar ég skrifaði síðustu færslu þá datt mér ekki í hug að ég þyrfti bara að bíða í 10 daga eftir að allt færi af stað.

Reyndar er ekki alveg rétt að færsla 993. (með innihaldið "Ég hlakka svo til" - sem vísaði auðvitað í ófæddan soninn) sé síðasta færsla, því að ég var einmitt í miðjum klíðum að blogga þegar þetta gerðist allt saman. Um júróvisjón. Sem var auðvitað mjög seint í rassinn gripið, því að daginn eftir, eða 10. maí, var fyrri undankeppnin í júróvisjón.

Ég var líka nýbúin að spyrja Einar hvort við ættum ekki bara að panta pítsu því að ég nennti ekki að elda.

Ég var líka búin að eiga í dramtísku og löngu samtali við Ásu vinkonu. Það samtal hefði án efa verið hápunktur dagsins, ef allt hefði ekki farið af stað.

Ég var líka nýbún að spjalla við Eyrúnu, sem hafði verið óléttufélagi minn, en hún var sett sex vikum á undan mér, en átti svo barnið 2 vikum fyrir tímann svo að ég bjóst við því að það yrðu að minnsta kosti 8 vikur á milli barnanna okkar. Sú varð nú ekki raunin.

Þennan dag hafði ég líka farið í sund. Guði sé lof að ég fór fyrr um daginn en ekki klukkan, segjum, sex.

Ég hafði líka prjónað góða stund úti í sólinni barnateppið sem ég var nýbyrjuð á. Mér fannst þetta pínu tæpt hjá mér að byrja svona seint, en hey - ég hafði mánuð. Hélt ég.

Ég var síðan einmitt að sækja prjónadótið, klukkan um sex um kvöldið, þegar allt fór af stað. Ég beygði mig aðeins fram yfir stofuborðið - og þá gerðist það. Vatnið fór. Ég var nú svosem ekkert viss hvað væri að gerast fyrst, hélt kannski að ég væri farin að missa þvag! Mjög fljótlega varð þó ljóst hvers kyns væri, því að þetta gusaðist bara þvílíkt. Buxurnar urðu rennblautar niður í sokka og góður pollur myndaðist á baðgólfinu - þar sem ég stóð, starði á vatnið og ofandaði.

Sjitt hvað ég bjóst aldrei við þessu! Bara aldrei. Með fyrsta barn reiknar maður alltaf frekar með því að ganga fram yfir. Nema kannski ef eitthvað hefur verið óvenjulegt á meðgöngunni. En svo var nú ekki hjá mér, allt hafði gengið mjög vel, ekkert sem benti til meðgöngueitrunar eða nokkurs annars sem gæti framkallað fyrirburafæðingu. Ég held ég sé ennþá að átta mig á þessu bara. ÉG BJÓST SVO EKKI VIÐ ÞESSU. Ég sver það.

Svo að ég fékk að prófa að fara í sjúkkrabíl. Það var nokkuð gaman bara - þrátt fyrir sjokkið. Drengurinn var nefnilega ekki skorðaður og þá á maður víst bara að leggjast niður og hringja á sjúkranbíl. Sem ég gerði (lagðist meira að segja niður á baðgólfið, við hliðina á pollinum, með vigtina sem kodda, hmm hvað ætli höfuðið á mér vegi?) - en hringdi reyndar fyrst upp á fæðingardeild þar sem mér var sagt að ég mætti færa mig inn í rúm! Ferðalagið í sjúkrabílnum var nú samt ótrúlega stutt þar sem ég bý nú bara í sömu götu og spítalinn er. Ég hefði getað labbað þangað ef aðstæður hefðu verið aðrar. Fyndið samt að fara svona með sjúkrabíl. Ég var held ég berfætt og fór náttúrulega ekkert í skó, enda var mér bara vippað úr rúminu yfir á börur. Kjánalegt samt að vera fullfrískur (ófrískur reyndar) og þurfa að hegða sér eins og maður geti ekki hreyft sig.

Merkilegt líka svona þegar vatnið fer með látum. Mér fannst bara eins og óléttubumban hefði horfið á svipstundu. Greinilega mikið pláss sem vatnið tekur.

En til að gera langa og of grafíska sögu stutta, þá var drengurinn fæddur tæpum tólf tímum eftir að vatnið fór. Akkúrat 4 vikum fyrir tímann. Fæðingin gekk að mestu leyti vel. Ég fékk engar deyfingar, þó að ég hefði sko alveg kunnað að meta eitt stykki mænudeyfingu, því að þetta var sko bara ekkert þægilegt. En þá var það orðið of seint og maður varð bara að bíta á jaxlinn.

Þetta er undarleg blanda af því að vera stórmerkileg upplifun og að vera á einhvern hátt bara hversdagslegt. Bara svona: já. Eðlilegt einhvern veginn.

Sama með að vera skyndilega orðnir foreldrar: ótrúleg breyting, en samt svo sjálfsagt einhvern veginn.

Ég ætla nú ekkert að vera að dásama drenginn of mikið, en ég verð þó að segja að, mér til nokkurrar furðu, þá virðist hann vera fallegasta barn sem hefur fæðst á jörðinni.

Best að fara að gefa brjóst eða eitthvað.

970. færsla

Ég veit ekki hvort ég á að hafa áhyggjur af því að það sé eitthvað að mér í heilanum eða eitthvað, en í dag hafa ýmsir feisbúkkarar og fréttamiðlar skrifað orðið "þjóðhátíð" (undarlegt?), og í hvert einasta skipti hef ég lesið orðið sem "þjóðLAGAhátíð". Í alvöru, er þetta eðlilegt? OK, kannski einu sinni eða tvisvar, en ekki hundrað sinnum eins og ég.

Annars er þetta góður dagur. Einarinn minn eini á afmæli í dag. Morgunveisla í morgun og svo förum við út að borða í kvöld. NJUMM.

Já og ég fékk mér hamborgarann í gær. Það var ekki annað hægt sko. ALLIR í Hámu voru með hamborgara, ég gat ekki verið ein öðruvísi sko. Svo í þokkabót var hamborgari í kvöldmatinn.

931.færsla. skyldublogg

Oh, ég verð að blogga til að kúkafærslan sé ekki alltaf efst. OH- dem it: strax búin að nefna kúk í þessari færslu. Er alveg hissa á því að ég hafi ekki búið til labelinn "kúkur" því að ég er alltaf að blogga um kúk. Verð að hætta þessu. Þetta er mjög mjög óhuggulegt.

Ég er rosa syfjuð. Á samt oft í erfiðleikum með að sofna á kvöldin. Eða sofna og hálfvakna og fer að leita að Einari ef hann er ekki uppi í rúmi. Fyrir nokkrum dögum rumska ég og sé að Einar er ekki uppi í rúmi (hann fer sem sagt oft seinna að sofa en ég), svo að ég virðist hafa ákveðið að hringja í hann (alla leiðina inn í stofu). Nema ég var eiginlega sofandi, og svona hálfrankaði við mér þegar hann svaraði í símann. Og hvað sagði ég í símann, við Einar í næsta herbergi? Jú: "Ég er bara að grínast, ég er ekki sofandi".

Ég sumsé reiknaði með því að Einar héldi að ég væri sofandi fyrst ég væri að hringja í hann. Ætti hann ekki einmitt að reikna með því að ég væri EKKI sofandi fyrst ég hringdi? En ég var það nú samt.

Skiljiði mig? Mér finnst þetta hálf ruglingslegt hjá mér. Kannski er ég bara sofandi núna, hvað veit maður.

929.færsla. Samfarastjóri

Sko Útsvar er uppáhalds sjónvarpsþátturinn minn en mér finnst rosalega erfitt að horfa á leikinn. Vorkenni alltaf svo fólkinu sem er að leika og fólkinu sem er að giska. Öskra svolítið leiðbeiningar til fólksins, í von um að það bæti frammistöðu sína "farðu á fjóra fætur, maður", "hrærðu, hrærðu", "leiktu sleif!!" Yfirleitt heyrir fólkið lítið í mér, eða lætur sem það heyri ekki. Ég veit samt að það er eiginlega mikilvægara að fólk sé gott að giska heldur en það hvernig leikarinn stendur sig. Hef sjálf oft reynt það á eigin skinni. T.d. þegar ég lék listavel "að kæfa í fæðingu" og eina giskið sem hópurinn minn gat stunið upp var "kæfifæðing"- Kæfifæðing ... hvað er það? Ég skal þó viðurkenna að ég lék þetta kannski full vel og var víst ansi grafísk og fólkið mátti ekki mæla fyrir hlátri, skilst mér.

Þegar ég hugsa um þetta þá hefði ég klárlega átt að verða grínleikari. Ég er ekkert endilega góð í að koma fólki í skilning um það hvað ég er að leika, en fólk hlær allavega nógu mikið, stundum. Held ég hafi t.d. næstum því drepið samfararstjórana mína (hahahahahahaha. Var að hugsa um "fararstjóra" og "sam-" eins og í "samnemendur" og þetta varð útkoman) í Hollandi þegar ég lék flugnaspaða. Mér datt ekki í hug að láta eins og ég væri að drepa flugur með flugnaspaða (það hefði verið of auðvelt), heldur þóttist ég sjálf vera flugnaspaði, stóð pinnstíf, og lét mig svo skyndilega detta hratt á dýnur hér og þar. Þurfti að detta ansi oft áður en samfararstjórarmínir gátu stunið upp úr sér réttu svari. En þau hlógu að minnsta kosti. Verð að viðurkenna að ég var líklega ekki langt frá því að nefbrjóta mig í eitt skiptið þegar ég lét mig detta á andlitið.Ég held að þetta hafi orðið til þess að ég þótti "the funny one" meðal fararstjóranna þó að ég sé nú annars ekki svo fyndin. Það er reyndar lygi. Ég er ógeðslega fyndin. Fólk veit bara oftast ekki að ég er að grínast. Og ég hlæ inni í mér. Hehe.

p.s. ég hef það sterklega á tilfinningunni að ég hafi bloggað áður um bæði kæfifæðinguna og flugnaspaðann, en ég get náttúrulega ekki fundið neitt á þessu bloggi. Ætlaði alls ekkert að tala um þetta, var að tala um útsvar. Þetta kom bara svona.

927.færsla. En þeir eru voða lítið heima á nóttunni

Guð, ég verð að segja ykkur í hverju við Einar lentum í gær. Það var svo fyndið. OMG.

Fyrst að því ófyndna. Við erum aftur að leita okkur að húsnæði. Leigusalinn gerði sér lítið fyrir og seldi íbúðina mánuði eftir að við fluttum inn. Ég þarf ekki að taka það fram að við erum brjáluð! Fokill. En hvað um það, við þurfum sem sagt að finna okkur íbúð, aftur.

Í gær fengum við að skoða íbúð á Klapparstígnum. Mér þótti lýsingin hljóma nokkuð vel bara:
70 fm. þriggja herbergja íbúð (jafnstór og við erum í núna). 90.000 kr. á mánuði og hiti og rafmagn innifalið (ódýrara en við erum í núna). Og lýsingin á íbúðinni: "Íbúðin er mjög hlýleg og vel með farin á besta stað í hjarta borgarinnar. Stutt í alla þjónustu."

Þetta er svo súrrealískt að ég get varla sagt frá þessu.

Við komum að húsinu og höfðum strax efasemdir. Þetta er nefnilega eldgamalt lítið hús sem ber það með sér að hafa verið eitthvað annað en íbúðarhús, og er í frekar mikilli niðurníðslu. Við hliðina á því hafði greinilega verið hús sem var búið að rífa.

Eeeeen við fórum inn. Þar var gaurinn sem er að sýna íbúðina. Ungur vatnsgreiddur gaur. Og nokkrar 101-rottur í sömu erindagjörðum og við Einar. Og þar sá maður "hlýlegu og vel með förnu íbúðina" - NOT - Verr útlítandi íbúð hef ég ALDREI séð. Held að þar hafi skipt mestu að á einum veggnum, ég tek það fram: INNI Í ÍBÚÐINNI, var ógeðslegt veggjakrot. Ekki ímynda ykkur að þetta hafi verið einhver artí mynd: nei, þetta var bara krot. Ekki einu sinni stafir. Ég endurtek: þetta var inni í íbúðinni. Veggir og gólf ógeðslegt. Þar fyrir utan var ekkert í íbúðinni. Engir veggir, bara eitt rými (þar af leiðandi augljóslega ekki þrjú herbergi). Og einhverjir hrörlegir beddar út um allt. Þegar við komum inn var stelpa sem var að skoða íbúðina í frekar æstu samtali við leigusalann.

Hún: "Bíddu, fyrirgefðu, HVAÐ ERTU AÐ MEINA?"
Hann: "Já, ég skal bara útskýra þetta AFTUR!"
Hann: "Þetta er sem sagt hugsað fyrir þriggja manna fjölskyldu. Þetta er hugsað sem leiga á þremur rúmum, sem sagt, 30.000 kall á mann. Samtals 90.000"

[Beddarnir sem lágu hist og her = 30.000 kr. rúm!!! (ég gleymdi að nefna að húsgögn áttu að vera innifalin. Fyrir utan beddana var ekkert)]

Hann heldur áfram: "Já, fyrir í íbúðinni eru fjórir kínverjar [hahahahahaha], en það er mjög þægilegt að þeir vinna á nóttunni og eru þess vegna voða lítið heima á nóttunni!!!"

Hún: "ERTU AÐ SEGJA AÐ MAÐUR EIGI AÐ DEILA "ÍBÚÐINNI" MEÐ FJÓRUM KÍNVERJUM!!! FYRIR 90.000 KR. Á MÁNUÐI??? ER EKKI Í LAGI MEÐ ÞIG!!!!!!!"

Hann: "Vertu nú alveg róleg, þessi íbúð hefur ýmsa kosti, það er til dæmis rosalega góð eldunaraðstaða þarna í horninu!"

Hún [horfir í hornið]: "Þetta!? E ÞETTA eldhúsið???" [ísskápur og eldavél upp við vegg, engin innrétting, ekkert]

Hún: Er ekki einu sinni VASKUR?"

Hann [frekar hneykslaður á heimsku hennar, að því er virtist]: "Nei, það er nú svolítið erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í húsinu!!"

[ahahahahahahahahaha. DÖHH. Fjórir Kínverjar, gamlir beddar, OG EKKERT RENNANDI VATN. Rosalega fín eldunaraðstaða]

Hún [sífellt reiðari]: Er ekki vatn?????? Hvað gera Kínverjarnir? Þetta er ekki löglegt ...

Hann: "Jah, fólk hefur nú nýtt sér sundlaugarnar hérna í nágrenninu!"

Við og 101-rotturnar horfumst í augu og göngum út.

Ég er ekki að grínast .... Ég kemst ekki yfir þetta. Ég bíð eftir því að einhver segi mér að þetta hafi verið falin myndavél. Ósvífnin í gaurnum. "Hlýleg og vel með farin íbúð".

Ég get ekki hætt að hlæja inni í mér. "Það er nú erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í íbúðinni!" Hahahahahaha.

923.færsla. Some like it black

Stundum er ég svo orðóheppin. Í fyrradag var ég í Bláa lóninu ásamt Ásu og Isaac hinum spænska. Við vorum að ræða ópalskot og Isaac vildi vita hvernig hvíta ópalskotið væri á bragðið. Ég sagði honum að ég hefði aldrei smakkað þetta hvíta og sagði svo þessa frábæru setningu:

White doesn't interest me, only black!

Þeim fannst þetta eitthvað fyndið, eins og ég væri að lýsa yfir áhuga mínum á svörtum mönnum svo að ég sagði, í djóki, mjög perralega "yes - I only want black men" - og uppgötvaði auðvitað sekúndubroti seinna að eini svarti maðurinn í lóninu stóð rétt fyrir aftan mig.

Óheppin.

919.færsla. öðruvísi mér áður brá

Ég er einstaklega gjörn á hverfa í eigin heim. Þá veit ég voðalega takmarkað hvað er að gerast í kringum mig. Þetta getur gerst á ýmsum stöðum. Helsti gallinn við þetta er að þegar þetta gerist bregður mér oft svo svakalega. Held að málið sé að ég er svo sokkin í eigin hugsanir að ég tek ekkert eftir því ef einhver nálgast mig. Svo þegar viðkomandi er kominn hættulega nálægt þá bregður mér fáránlega, enda er það svolítið sjokkerandi að einhver geti bara svona sprottið upp úr jörðinni beint fyrir framan mig.

Þegar mér bregður öskra ég yfirleitt mjög hátt og stundum ótrúlega asnalega (svona óperusöngsöskur) og gjarnan fylgir einhver kjánaleg hreyfing með. T.d. hef ég stundum rétt hendurnar þráðbeint upp í loft og hrist fingurna (jazz hands). Ótrúlega töff og ógnandi.

Þetta er svolítið hallærislegt þegar ég geri þetta við ókunnuga eða á almannafæri. T.d. öskraði ég svona svakalega á Einar einu sinni í Krónunni. Hann ætlaði að bíða úti í bíl og ég sökkti mér svona líka ofan í pælingar um kínarúllur. Þess vegna brá mér svona rosalega þegar hann stóð allt í einu við hliðina á mér. Einar lét eins og hann vissi ekkert hver ég væri eftir þetta, þegar öll búðin horfði á mig.

Ég var líka alltaf að öskra á sambýlinginn á Tjarnargötunni. Hann mátti ekki koma inn í eldhús ef ég var þar og var farinn að nálgast mig "voða varlega" eins og hann sagði, sem gerði auðvitað illt verra.

Svo hefur fólk líka nýtt sér þetta ... bekkjarbróðir á fyrsta eða öðru ári í MR uppgötvaði þennan "hæfileika" minn og brá mér u.þ.b. 10 sinnum á dag. Ég var farin að verða vör um mig, en eins og í tilviki Tjarnargötusambýlingsins, þá gerði það bara illt verra því ég var enn þá hvefsnari og var farin að öskra yfir ólíklegustu hlutum. Ég man þetta nú bara af því að a.m.k. þrjú komment í árbókinni minni þetta árið snérust um þessi öskur mín. Þá hlýtur þetta að hafa verið í 3. bekk, ekki satt?

En þá er spurningin: get ég ekki breytt þessu í hæfileika? Gert gott úr illu? Og nýtt mér þetta? Við vorum nefnilega nokkur að ræða í gær hvað það er merkilegt hvað einhverfir geta verið miklir snillingar á ákveðnum sviðum. Við fórum að pæla í því hvort þetta stafaði af því að þeir gætu sökkt sér niður í eitt viðfangsefni en látið önnur algjörlega sitja á hakanum. Við „venjulega fólkið“ erum hins vegar alltaf að hugsa um svo margt í einu og náum aldrei fullkominni einbeitingu. Ég ætti þess vegna að nýta mér þennan hæfileika minn að útiloka allt nema hugsanir mínar til þess að ná ákveðinni snilligáfu, segjum til dæmis í því að skrifa eins og eitt stykki M.A.-ritgerð.

En því miður virðist ég geta sökkt mér niður í HVAÐ SEM ER annað en lærdóminn. Blogg - feisbúkk - smáauglýsingar - sjónvarpsþáttur (hver sem er) - þrif - verð á kínarúllum - ... - en ekki lærdóm.

Sorglegt.

913.færsla. Sól

Haldið þið ekki að mér hafi tekist að brenna á þessu brölti mínu með tölvuna úti á svölum í gær? Jú. Ég sem var svo stutt... en raunar sat ég líka stund úti í hádeginu og labbaði á kóræfingu, en mér er alveg sama, ég trúi ekki að ég hafi brunnið! Þess vegna bar ég á mig sólarvörn áður en ég fór af stað í morgun. Og líður þess vegna rosavel, því að það er eins og ég sé í útlöndum. Mmmm. Útlandalykt. Sjett hvað mig langar til útlanda. Jafnvel þó að veðrið sé gott hér núna. Þó ekki eins mikil sól og í gær.

903.færsla. Konan sem gekk á hurðir

Ég er orðin voða þreytt á klaufaskapnum í mér. Hversu lélegur í að greina fjarlægðir er hægt að vera?

Í gærkvöldi ætlaði ég að hlaupa inn á bað að sækja mér tannþráð en ætlaði á leiðinni að henda tannstöngli í ruslið. Eins furðulegt og það hljómar var ég að flýta mér rosa því að ég vildi ekki missa af eðalþættinum „The GAME“. Ég beygði mig greinilega fram til að henda í ruslið og hljóp af stað áður en ég var almennilega upp risin, og af því að ég er ég, þá misreiknaði ég fjarlægðina frá ruslinu að dyrakarminum allverulega sem olli því að ég slengdi andlitinu á mér af öllu afli í dyrakarminn Sjæt. Ég fékk þvílíkt sjokk. Var mjög hissa á því að gleraugun skyldu ekki brotna. Fór að grenja. Leit síðan í spegil og sá að það hafði komið blóð svo að ég fór að grenja aðeins meira.

Hér er mynd sem ég tók til að sýna krambúleringuna. Verð samt að segja að innbyggða tölvumyndavélin gerir þessu alls ekki góð skil. Sýnir til dæmis nær ekkert neðstu rispuna, né heldur marið sem mótar fyrir á enninu. (Sorgin sést hins vegar vel)


Hér er ég að hugsa „Ó guð minn, af hverju ég, af hverju?!!!“:


Og hér er ég flóttaleg að athuga hvort nokkur hér í Gimli taki eftir því sem ég er að gera:

888. færsla. árshátíðin

Það var mega gaman í gær. Maturinn fínn (sérstaklega forréttirnir... naamm, aðlaréttirnir... ekki svo góðir) og skemmtiatriðin mjög góð. Heiðursgesturinn hélt sérstaklega fyndna ræðu með ýmsum aukahlutum. Æ, bara ógjó vel heppnað allt saman. Svo var ball með ýmsum öðrum deildum. Til dæmis var Lora frænka þarna. Og díos mio hvað ég skemmti mér vel á dansgólfinu. Ég dansaði eins og hálfviti. Í alvörunni. Hreyfði alla skanka eins og ég fengi borgað fyrir það og var alveg sama hvernig ég leit út. Ég er að tala um að ég tók aktúally afró á dansgólfinu. Þetta var kannski ekki eina skiptið sem ég missti kúlið. Til dæmis byrjaði ég á því að hella yfir allt borðið okkar fordrykknum. Síðan lenti ég, mjög óheppilega, TVISVAR í því að rennilásinn á kjólnum mínum (sem nær niður eftir öllu bakinu) gliðnaði í sundur. Kjóllinn gapti því opinn í bakið og ég gat mig hvergi hrært. Sigrún var bjargvættur kvöldsins og náði í fyrra skiptið að laga rennilásinn, en í seinna skiptið sat allt pikkfast. Ég neyddist því til að fara heim og skipta! um kjól á miðri árshátíð (Sigrún kom mér aftur til bjargar og skutlaði mér heim (sem var reyndar mjög stutt, bara svona 7 mínútna gangur:)). Fæstir tóku eftir því að við Sigrún hyrfum þarna í 20 mín og urðu frekar hissa þegar ég var á undraverðan hátt skyndilega komin í annan kjól. Þetta var reyndar bara alveg ágætt, ég er nokkuð viss um að ég hefði ekki getað dansað afró í fyrri kjólnum. Sá seinni var nefnilega mun lausari og veitti mér miklu meira frelsi.

Fyrr um kvöldið hélt fólk líka, held ég, að ég væri ekki alveg með fulle femm. Ég var nefnilega ein af nokkrum árshátíðargestum sem fengu leynihlutverk. Mitt var að ég átti alltaf að vera að spyrja fólk út í hljómsveitina á ballinu, og átti alltaf að vera að ruglast á hljómsveitarnafninu (en hún heitir Hitakútur). Mér gekk ágætlega að koma mér í karakter og þráspurði fólk um þetta, en í leiðinni þá hljómaði ég náttúrulega eins og ég væri haugadrukkin. Æ, þetta var fyndið. Betra heldur en þegar ég fékk, í afmæli hjá Ástu, það hlutverk að vera alltaf að syngja hátt og falskt... þá tók enginn eftir því að ég væri neitt öðruvísi en vanalega:)

Já. Þetta var bara rooosa gaman. Þó að ég hafi kannski, hm, dansað of ansalega. Svona þegar ég fer að hugsa um það. Og ekki verið neitt sérstaklega pen. Enda er ég bara ekkert pen. Aldrei.

Nú er ég hætt.

885.fleyta kerlingar

Mér er illt í rassinum. Svipar til harðsperra en það er ekki svo gott. Nei. Eymslin eru eftir það að ég missti fótanna í stiga og hlunkaðist á rassinum niður margar tröppur. Hélt ég myndi aldrei stoppa. Er í raun og veru fegin að ég skildi ná að beita fyrir mig mýksta líkamshlutanum því að ég hélt fyrst um sinn að ég myndi fara þetta á andlitinu. Furðulegt nokk þá virðist rófubeinið hafa sloppið. Hm. Ég er að spá. Kannski eru þetta eftir allt harðsperrur. Kannski spennti ég þjóhnappana svona svakalega í fallinu til að verja rófubeinið meiðslum. Kæmi mér ekki á óvart, líkaminn hlýtur að vera farinn að læra hvernig rétt sé að bregðast við þegar ég dett niður stiga. Enda hef ég gert það oftar en góðu hófu gegnir. Og meðal annars slasað á mér rófubeinið. Eins og allir muna. Enda er ég alltaf að tala um það.

870. færsla. ekki fordæma:)

Ég ætla að skrifa pirringsfærslu. Þið þurfið ekki að lesa þetta frekar en að þið viljið. Auk þess er ég með mígreni og ætla því að skrifa stutt [innsk. tókst ekki]. Djöfulsins helvítins andskotans helvíti mígreni.

Núna ætla ég að leyfa mér að vera pirruð út í feisbúkk grúppu sem heitir "fordæmum mótmælendur sem beita ofbeldi og óhefðbundnum aðgerðum".

Í fyrsta lagi verð ég svo sorgmædd þegar fólk sér sig knúið til þess að fordæma mótmælendur eins og staðan er í dag. Hvernig er hægt annað en að mótmæla ástandinu og því að fólkið sem leyfði þessu að gerast sitji áfram við stjórnvölin? Það er algjörleg óásættanlegt. Þeir sem eru í þessari grúppu eru sjálfsagt ekki að fordæma alla mótmælendur, heldur bara þá sem beita ofbeldi og óhefðbundum aðgerðum, en með því að gera það finnst mér það vera að fordæma alla mótmælendur. Við erum öll þátttakendur í þessum mótmælum og það er erfitt að aðskilja þessa þrjá (eða eitthvað) sem hafa kastað steinum (eða eitthvað) og öll hin þúsundin sem eru friðsamleg.

Í öðru lagi þá átta ég mig ekki alveg á því hverjir hafa verið að beita ofbeldi. Öll þau mótmæli sem hef mætt á hafa verið afskaplega friðsamleg. Ég veit samt að það hefur soðið upp úr, en mér finnst það ekki skrítið. Einhverjar erjur milli áköfustu mótmælendanna og lögreglu finnst mér ekki beint vera hægt að flokka sem að mótmælendur séu að beita ofbeldi! Og hvers konar mótmæli eru það ef fólk stendur ekki fast á sínu!ARg. Hópurinn fordæmir líka það að það sé verið að skemma hluti. Þetta blessaða kryddsíldardæmi virðist snúast um eina snúru, og í gær var víst EIN RÚÐA brotin. Ég tel matarskvettur EKKI MEÐ SEM SKEMMDARVERK, kommon, það er mjög auðvelt að þrífa það. Ekki misskilja mig, ég er alls ekki hlynnt því að fólk sé að kasta grjóti og ég vil hafa mótmælin friðsamleg. Hins vegar skil ég mjög vel að fólk geri eitthvað svona. Mér finnst ekkert af þessu alvarlegt, og mjög langt því frá að vera svo alvarlegt að ég trúi því að fólk vilji hópa sig saman til að fordæma þetta.
Í gær, á meðan ég var niðri á Austurvelli, sem var nú svosem ekki lengi, þá gerðu mótmælendur þetta: höfðu bál. Trommuðu á trommur og hvað sem býr til hljóð og sungu. Vá: ógnandi. Það eina sem var skemmt var það eina sem bókstaflega enginn tapaði á því að væri skemmt, þ.e.a.s. Oslóartréð. Ég sé ekki hvað var svakalegt við bálið á meðan það fór ekki úr böndunum.


Í þriðja lagi: af hverju að fordæma fólk sem beitir óhefðbundum aðferðum við mótmæli? Skil það ekki alveg.

Í fjórða lagi er ég alveg ótrúlega hissa á því hvað mótmælendur hafa verið rólegir. Í stórum hópi þar sem fólk er reitt þarf ekki mikið til þess að hópurinn tryllist. Það hefur ekki gerst, þrátt fyrir að það hafi gefist tilefni til þess. Til dæmis þegar lögreglan beitir kylfum svo fólk er með blæðandi sár. Þegar piparúða er sprautað beint framan í friðsama mótmælendur og ljósmyndara. Þegar börn eru handtekin og foreldrarnir fá ekkert að vita um þau. Æ, þegar löggan þrengir að mótmælendum, skref fyrir skref, þrátt fyrir að engin ástæða hafi virst vera til þess. Það er mjög ögrandi.

Ég veit ekki hvort ég næ að koma því á framfæri sem ég er að hugsa. Ég vil heldur ekki ofbeldi eða eignatjón, en það hefur bara verið svo lítið að það er ekki tilefni til þess að fordæma mótmælendur. Og með því að gera það skipar fólk sér í "hitt liðið".

[Uppfærsla: Kannski hljóp ég aðeins á mig með þessari færslu. Fólk má vera á móti ofbeli. Mér finnst bara mótmælendur ekki beint hafa verið ofbeldisfullir. Og mér finnst við virkilega EIGA að mótmæla.]

862.færsla. uns sekt er sönnuð

Ég fékk fyrstu stöðumælasekt ævi minnar í dag.

Rosalega sorglegt, sérstaklega þar sem ég setti í stöðumælinn, alveg heilan tíkall. Það var skammgóður vermir.

Það kann greinilega ekki góðri lukku að stýra að leggja í stöðumæli númer 666 ...

Og ég sem hefði getað lagt ókeypis í stjörnutorgi alla fimmtudaga í desember eins og auglýst er og það er einmitt desember. Og fimmtudagur.

En ég sá við þeim og borgaði innan þriggja dag svo greiðslan lækkaði um 550 kall. Hehe. Sá hlær best sem síðast hlær. Hehh.

857.færsla. birgðakönnun

Stalst til að jólast smá í dag. Ólíkt svo mörgum sem segjast með stolti vera búnir að kaupa allar jólagjafirnar þá er ég að REYNA að klára þetta ekki allt strax. Tími því ekki sko, mér finnst svo gaman að jólast, og ég vil að það sé svona stígandi í þessu... ósköp lítið fyrst og svo alltof mikið rétt í endann. En sumsé. Er rosalega spennt fyrir þessi jól og ákvað að búa smá til jólakort í dag. Hætti við að hætta að senda jólakort, en ég ég ætlaði að hætta vegna þess að ég fæ aldrei nein kort. Jú, fékk held ég þrjú eða eitthvað í fyrra, (ok. kannski 7 eða eitthvað), flest frá fólki sem ég sendi ekki kort sjálf. úbbs. En já, varð svo móðguð yfir því að fá svona miklu færri kort en ég sendi sjálf að ég ætlaði að hætta. Þangað til að ég mundi að ég er ekki að gera þetta til að fá kort til baka, heldur af því að MIG langar að senda fólki kveðju, og mér finnst gaman að þessu stússi. Já, gott að muna þetta:)

En anyhow, þá ákvað ég sem sagt aðeins að athuga stöðuna á jólapappír, merkimiðum og pakkaböndum. Ég er nefnilega búin að vera að halda aftur af mér að kaupa svona dót vegna þess að í fyrra gekk ég alveg hreint af göflunum í innkaupum á jólainnpökkunardóti. Held ég hafi í fyrra talið 20 jólapappírsrúllur... sem er yfirdrifið í ljósi þess að ég gef bara sirka 20 gjafir.

En í ár sko, er ég bara búin að kaupa svona tvær rúllur eða eitthvað og sá að ég gæti jafnvel leyft mér að kaupa eins og eina í viðbót ... þó að ég eigi slatta. Mér sýndist ég líka eiga feikinóg af borðum og slaufum ... en svo ákvað ég að telja merkimiðana ... og komst að því að ég á hvorki meira né minna en 130 STYKKI af merkimiðum. HUNDRAÐ OG ÞRJÁTÍU. Það þýðir að þó að ég kaupi ekki svo mikið sem einn merkimiða í viðbót þá á ég nóg fyrir næstu 6 jólin.

Ég á nóg af merkimiðum þangað til ég verð þrjátíu og tveggja.

Pæliði í því.

840.færsla. ást

Ást á sjálfum sér getur orðið til vandræða. Þessu komst ég að um daginn. Ég stóð inni á baði og var að drekka vatn úr flösku og horfði á sjálfa mig í speglinum. Með flöskuna á vörunum og dáleidd af eigin spegilmynd gekk ég út úr herberginu. Og gekk á dyrastafinn. Þannig að flaskan, sem var við varir mínar, sprengdi vörina á mér. Ég fékk sár á innanverða efrivörina, á tveimur stöðum.

Varið ykkur á eigin spegilmynd. Þó að hún sé heillandi þarf maður samt að horfa fram fyrir sig þegar maður gengur.

Kjánaleg meiðsli punktur is.

814. felublogg

Best að blogga bara strax aftur til þess að fela hina færsluna.

Hjólið mitt er bilað. Það er slæmt. Mig sem dreymdi um að þessi fjólublái fákur, sem ég keypti á 12000 (fermingarpeninar) þegar ég var fjórtán, myndi endast mér út ævina. Hann hefur reyndar aðeins slasað sig í gegnum árin, en er samt í furðu góðu formi. Lýsti sjúkdómseinkennum fyrir pabba og hann segir að þetta sé alvarlegt. Obbs.

Þarf ég þá að fara að labba í vinnuna?

Slysaðist til að horfa á Patch Adams. Fannst hún nokkuð góð bara. Þó var mér nokkuð órótt, því allan tímann var ég að reyna að muna hvort ég hefði séð þessa mynd áður. Hef það sterklega á tilfinningunni. Samt man ég engan veginn eftir því, og hélt alls ekki að ég hefði séð hana þegar ég heyrði dagskrárkynninguna. Óttast æ meir að ég sé með einhverja heilabilun í minnisstöðvunum. Þetta getur ekki verið eðlilegt. Ég meina: sá ég myndina eða ekki? Ég hef ekki hugmynd um það. Finnst þetta alveg 50-50.

Hef líka mjög miklar áhyggjur af heyrninni í mér. Mér er alltaf að misheyrast þessa dagana. T.d. um daginn þá vorum við að tala um danska sjónvarpsþáttinn Önnu Phil, og Díana sagðist hafa séð stutt brot úr honum um daginn en var bara "Er þetta klám?.. nei, þetta er ekki klám, eða jú, þetta er klám". Ég hélt að Díana væri einhver ótrúlegur siðapostuli og sæi klám í hverju horni, því ekki man ég til þess að Anna Phil sé vitundarögn klámfengin. Loksins áttaði ég mig á því að í öll þau skipti sem ég hélt að Díana hefði sagt "klám" þá sagði hún í raun og veru "Klovn". Döhhh

811.færsla.dimma

Það er svo furðulegt að búa á þessu brjálaða landi sem fer öfganna á milli eilífrar nætur og eilífs dags. Og það er svo skrítið að ég verð alltaf jafn hissa á vorin þegar fer að birta almennilega, og fyllist bjartsýni og trú á mannkynið. Svo verð ég alveg jafn hissa á haustin (eða sumrin eiginlega) þegar byrjar að dimma á kvöldin. Sem betur fer fyllir myrkrið mig ekki svartsýni í sama mæli og birtan fyllir mig bjartsýni, en samt sem áður verð ég alltaf svolítið myrkfælin. Og kvíðin. Undarlegt hvað þetta hefur mikil áhrif á mann. Mér finnst sérstaklega óþægilegt að koma á nýja staði í myrkri. Til dæmis þegar ég flutti til Madridar, þá kom ég um kvöld, og mér leist ekkert á þetta allt saman. Gatan var lítil og þröng og beint á móti húsinu mínu var hús í hálfgerri niðurníðslu með neglt fyrir gluggana. Og íbúðin fannst mér stórundarleg. Er viss um að þetta hefði litið allt öðruvísi út í dagsbirtu.

Í kvöld tók ég í fyrsta skipti eftir því hvað það er orðið ógeðslega dimmt. Var búin að vera að horfa á vídjó hjá Auði og fannst mjög drungalegt að labba (alla leiðina) að bílnum:) Og auðvitað vill svo óheppilega til að ég er grasekkja. Kveikti öll, hvert eitt og einasta, ljós í íbúðinni þegar ég kom heim:)Svolítið leiðinlegt að vera svona myrkfælin. Ég veit samt ekki almennilega við hvað ég er hrædd... misindismenn sem gætu stokkið á mann? Veit ekki.

Ég var oft sjúklega myrkfælin í herberginu mínu heima. Ástæðan er sú að herbergið opnaðist út á svalir, en þar sem íbúðin er á jarðhæð, er ekkert grindverk fyrir svölunum, heldur bara hægt að labba upp á þær af jörðinni. Þannig að faktískt séð hefði hver sem er getað verið á svölunum fyrir utan gluggann sem ég svaf við. Í þokkabót var alltaf ýmislegt dót geymt á svölunum, dósapoki, bali og eitthvað slíkt, og í hvassviðri fuku þessir hlutir til og hávaðinn magnaðist einhvern veginn upp á svölunum. Fyrir manneskju með fjörugt ímyndunarafl eins og mig var þetta hálfgert stórslys. Ein fjúkandi dós gat á einhvern undarlegan hátt hljómað nákvæmlega eins og misindismaður að labba að glugganum mínum. Oft var ég algjörlega sannfærð um að einhver stæði fyrir utan gluggann, fannst ég meira að segja heyra andardráttinn í einhverjum sem starði á mig.

Einu sinni heyrði ég samt greinilegra en nokkru sinni áður fótatak á svölunum um nótt. Það nálgaðist gluggann minn og síðan var bankað á hann. Ég fraus af hræðslu og lá alveg stíf með augun uppglennt. Hugsunin var sú að ef ég væri alveg kyrr væri möguleiki á því að misindismaðurinn sæi ekki að það lægi einhver þarna. Þorði líklega ekki að anda fyrr en ég heyrði fótatakið fjarlægjast aftur. Greip andann á lofti af feiginleika. Sú tilfinning entist ekki lengi. Fótatakið nálgaðist aftur og aftur var bankað. Ég stífnaði aftur upp og allir vöðvar líkamans herptust af ótta. Hef örugglega verið nálægt því að missa vitið af hræðslu þegar heyrðist hvíslað: „Hlíf, vaknaðu, þetta er Auður“.

Hahaha, það var nefnilega nokkuð hentugt á unglingsárunum að hafa auka inngang að herberginu mínu ef vinum datt í hug að kíkja í heimsókn á óguðlegum tímum. Og það gerðist nú alltaf af og til, en það breytti því ekki að í hvert skipti hélt ég að bandóður axarmorðingi væri á svölunum kominn til þess að drepa mig. Þetta var auðvitað fyrir tíma gsm-símanna (eða allavega útbreiðslu) þeirra... svo fólk droppaði bara óvænt í heimsókn. Mikið var þetta nú samt gaman. Fyrir utan þessa gríðarlegu hræðslu, kannski.

810.færsla. hryllingur

Ég vaknaði. Staulaðist svefndrukking og óklædd inn á klósett. Settist og byrjaði að pissa. Bzzz. Bzzz. Mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds. Leit hægt við og horfði í augun á versta ótta mínum: feitum geitungi sem sveimaði ögrandi um, beint fyrir aftan mig þar sem ég sat nakin og varnarlaus. Hætti að pissa, sturtaði, stökk út og lokaði dyrunum á vandamálið.

Þetta var mjög ógnvænlegt.

Hélt að þetta ætti að vera óvenju geitungalítið sumar. Síðustu daga hafa þrír geitungar stolist inn til okkars Einars. Einn veiddi ég og kramdi milli tveggja plastglasa. Annan veiddi Einar og sleppti út í frelsið (góðhjartaðri en ég). Og sá þriðji er annað hvort í svaka stuði inni á baði eða hefur verið svo almennilegur að flúga út sömu leið og hann kom.

Einn geitungur gerðist óboðinn gestur í matarboði hjá Adda bró um daginn. Stóru bræður mínir, Addi og Eyfi, létu báðir eins og geitungurinn væri enn einn bróðirinn, leyfðu honum að setjast á fingurinn á sér og gerðu sig ekki líklega til þess að GERA EITTHVAÐ í málunum. Svo færði geitungurinn sig upp á skaftið og fór að sveima í kringum minnsta barnið í familíunni og þá hóf kvennakór fjölskyldunnar upp mótmælasöng. Eyfi varð nú bara hálf fúll eitthvað og sagði "þetta er bara fluga!"
og við allar bara "Nei, þetta er GEITUNGUR!" og hann bara "Það er samt bara fluga":)

I hate those bastards. Þeir eru svo ósvífnir. Stinga bara ef þeim sýnist.

809.færsla.

Ef einhver starði á mig í Bónus í gær þá var það örugglega út af beltinu sem ég var með um mittið, óspennt, svo það hékk laust niður á hné hjá mér. Þetta uppgötvaði ég þegar ég setti pokana í bílinn. Ég er svo mikill klaufi.

Einhverra hluta vegna svaf ég á Einars hluta af rúminu í nótt. Ég skil ekki af hverju því að ég fór að sofa mín megin, man ég. Mig rámar bara í að hafa spurt Einar hvort honum væri ekki sama þegar hann kom upp í, en svo fengið bakþanka nokkrum sekúndum seinna og hugsað að við yrðum líklega allt of rugluð þegar við vöknuðum svona vitleysu megin. Svaf nú samt bara áfram og var ekkert ruglaðari en venjulega þegar ég vaknaði.

Einstaka sinnum hef ég vaknað öfugu megin í rúminu: með hausinn til fóta. Það finnst mér alltaf jafn skrítið. Nema einu sinni, þá var svo mikil skítafýla haus megin að ég sneri hausnum fótamegin til að geta sofið, enda kom í ljós að einhver [hálfviti] hafði skitið á gluggann minn. OJJJJJ. Úff, fegin að búa ekki lengur í kjallara. Það getur enginn skitið á gluggann minn núna, nema fuglinn fljúgandi. Oh af hverju var ég að rifja þessa ógeðslega viðbjóðslegu skítasögu upp núna?