973. færsla.

Ég er nú aldeilis dugleg að blogga.

Það hefur bara verið svo geðsjúkt að gera hjá mér. Það var nú aðallega vegna tveggja greina sem við Einar erum að skrifa. Aðra greinina erum við reyndar búin að fá með athugasemdum til baka sem við þurfum að lagfæra, svo að við erum nú ekki búin með hana enn þá. Hina greinina eigum við eftir að fá til baka með athugasemdum, en ég v-o-n-a að það gerist ekki fyrr en eftir áramót. Veit ekkert hver venjan er í þessu, þar sem þetta eru fyrstu fræðigreinarnar sem ég skrifa. Svo veit maður ekki einu sinni hvort seinni greinin verður samþykkt til birtingar. Þetta er sko í ráðstefnurit frá ráðstefnunni sem við héldum fyrirlestur á á Spáni í sumar. Maður býst við að þeir vilji hafa sem flesta fyrirlestrana með í ritinu, en ef greinin er ekki nógu góð fræðilega, þá gæti alltaf verið að hún yrði ekki birt. Og við erum náttúrulega bara M.A.-nemar, svo að það er spurning hvort okkur tókst að gera hana nógu fræðilega. Hehh. Þetta kemur allt í ljós:)

En nú er það bara jólaundirbúningurinn. Ég er ennþá að venjast því að þurfa að sinna honum meðfram fullri vinnu. Í fyrra vann ég 60%, þar áður var ég að kenna og kennslan var búin í byrjun des (og bara munnlegt próf), og svo hef ég alltaf bara verið í skóla,og yfirleitt lítið verið að vinna með. Í mínum draumaheimi þá væri ég alltaf í frí frá ca. 22. des og fram til svona 3. jan. Mér finnst alveg ömó að þurfa að vinna um jólin...! Maður hefur alveg nóg að gera í jólaboðum og slíku, og hvenær á maður þá að liggja uppi í rúmi og lesa og borða laufabrauð? Maður spyr sig sko. ÖMÓ.

Í dag er 3. í aðventu. Ætli ég láti það þá ekki vera verkefni dagsins að búa til aðventukrans. Mér er alveg sama þó að það sé seint, ég ÆTLA að hafa aðventukrans. Og hana nú. Er farin að gera krans.

967.færsla. Ekkert

Nú er ég allt í einu farin að blogga um ekkert. Maður verður samt eiginlega að gera það bara. Ef maður ætlar alltaf að vera að blogga um eitthvað merkilegt þá bloggar maður aldrei. Allavega er aldrei neitt merkilegt að gerast í mínu lífi:)

Núna samt sko finnst mér ég vera að blogga fyrir daufum eyrum, þar sem það les enginn blogg lengur. Það er samt eiginlega allt í lagi bara. Sérstaklega þegar maður er að blogga um ekkert.

P.S. Mér finnst eðlilegra að segja "blogga um ekki neitt" en ég skrifa samt hér "blogga um ekkert" en þá þýðir það eiginleg að umfjöllunarefni bloggsins sé "EKKERT" frekar en að ég sé ekki að blogga um neitt. Skiljiði?

966.færsla. skap

Tilfinningar mínar eru kamelljón þessa dagana. Er mjög hamingjusöm og leið til skiptis. Samt oftar glöð, sem betur fer. Núna er til dæmis megagott veður úti. Ég er að fara á happy hour með ýmsum málfræðisumarstarfsmönnum (málfræðisumarstarf? málfræðisumar? já). Hitti Ásu í hádegisspjall og Kristínu, Díönu, Einar og Anton í sólarkaffi. Er í fríi um helgina og það á að vera sól. Vonandi verður útilega um næstu helgi. Svo að lífið er gott. Sko.

Talandi um næstu helgi. Ég er með orðið "næstur" á heilanum þessa dagana, það er nefnilega svolítið mismunandi hvernig fólk notar þetta, og það veldur gjarna misskilningi. Ég, til dæmis, myndi segja að helgin sem byrjar á morgun sé "núna um helgina" eða "þessi helgi" (þó hún sé ekki komin), og helgin eftir viku sé "næsta helgi". Kannski er hitt samt "réttara", þ.e. að sú helgi sem komi næst sé "næsta helgi" (rökrétt). Þetta kemur líka oft upp þegar fólk er að vísa til vegar í bíl. "Svo beygirðu næst" (ég segi þetta oft þegar við erum alveg að koma að gatnamótum og meina þá ekki núna heldur næst).

Þetta minnir mig eitthvað á notkun orðsins "núna" í spænsku. Ég pældi svakalega mikið í þessu og var mjög lengi að meðtaka það hvernig margir Spánverjar notuðu "núna" ("ahora") þegar ég bjó í Mad. Þegar fólk sagði "ég geri það núna" þá hélt ég auðvitað að fólk færi rakleiðis að gera það (hehe), en þá gat alveg verið að fólk ætti eftir að fá sér kaffi og fara á klósettið og færi SVO að gera það (hehe). Þannig að margir notuðu "núna" eins og "rétt strax".

Mér finnst eitthvað "fyndið" (í merkingunni athyglisvert) við það að þessi orð breyti um merkingu.

963. færsla. Donostia - San Sebastián

Hér er ég í Sanse, Donostia eða hvað maður á nú helst að kalla þetta. Við Einar vorum að koma af barnum með JGJ og HÞ, þar sem við horfðum á fótbolta (já, ég líka) og drukkum unas cervezas (por favor). Þar áður borðuðum við pinchos. Spænskur matur er skrítinn, ég fer ekki ofan af því.

Borgin er yndisleg og stórfenglega falleg, það finnst mér. Æðisleg strönd, fjöll og fallegar byggingar. Sól en ekki of heitt. Hæðótt, kastali, gamla hverfið. Skútur á voginum og þegar maður kemst til þess að sjá út fyrir voginn sér maður endalaust Atlantshafið. Ótrúlega fallegt. Mig langar ekkert að fara héðan. Ef Katla ætlar á annað borð að gjósa á næstu árum, þá vil ég vinsamlegast biðja hana að byrja núna svo að ég þurfi ekkert að fara heim frá Spáni á næstunni.

Í fyrrinótt vorum við í Madríd. Það var ótrúlega súrrealískt eitthvað að vera aftur í Madríd. Mér leið pínu eins og ég væri bara í ókunnugri borg, en við og við helltust yfir mig gamalkunnar tilfinningar og skyndilega var ég fimm árum yngri og var hluti af Madríd en ekki ókunnugur ferðamaður. Ég held ég trúi því ekki enn að ég sé aftur komin til Spánar og fái að ganga um götur Madrídar. Mér finnst eins og ég sé alls ekki sama manneskjan og ég var þegar ég bjó þar.

Mér fannst líka eins og kannski kæmist ég ekkert í þessa ferð. Fyrir ferðina, þegar við Einar fengum staðfestingu á því að við kæmumst inn á ráðstefnuna, og ákváðum að vera nokkra daga í Madríd, fannst mér næstum því að þetta væri of gott til að vera satt og ég gæti varla byrjað að hlakka til strax. Þar að auki var ég náttúrulega að fara á júróvisjón á undan og sú ferð var eins og óraunverulegur draumur, ótrúlegt en satt, ég átti að upplifa júróvisjón sjálf, með eigin augum. En sú ferð fór ekki eins og ætlað var, Siggi bróðir minn dó, og mér leið virkilega eins og þetta hefði í raun verið of gott til að vera satt. Eins og ég hefði hlakkað of mikið til og þessi mikla spenna hefði snúist upp í andhverfu sína. Eftir þessi miklu vonbrigði og alla sorgina var ég á nálum yfir næstu ferð. Var í móðursýkiskasti yfir því að ég gæti mögulega fengið hlaupabólu og ekki komist í ferðina. Fékk martraðir um að einhver annar fjölskyldumeðlimur dæi. En ég komst samt sem áður og vona að ég geti leyft mér að njóta þessar ferðar og soga að mér spænska andrúmsloftið sem ég hef saknað svo mikið.

Ég var samt ekki sátt þegar ég uppgötvaði að veskinu mínu hafði verið stolið með ótrúlega miklum pening í því. Mér finnst ótrúlega ósanngjarnt af lífinu að ég skyldi ekki bara geta fengð að njóta þessarar ferðar eftir allt sem á undan er gengið. Fannst í svolitla stund eins og allt væri ónýtt, en með hjálp Einars tókst mér að muna að peningar eru bara peningar og skipta í raun og veru engu máli. Ég er samt sem áður ótrúlega heppin að vera hérna og fá að upplifa þetta allt saman. Ég myndi ekki vilja missa af því.

Á morgun byrjar ráðstefnan og verður allan daginn. Hún er haldin í einhverri höll. Hlakka til að sjá hvernig þetta verður allt saman.

Besitos

883.færsla.

Svei mér, ég blogga bara aldrei. Mér finnst ég bara aldrei hafa neitt að segja þessa dagana.

Er að stíga upp úr veikindum. Var með þriggja daga magapest. Var orðin ansi þreytt á þessu í gærkvöldi en virðist vera orðin alveg góð í dag. Sjúff, vona að það komi ekki bakslag.

Ég var að lesa grein á ensku og er að reyna að skrifa punkta upp úr henni. Kræst hvað það er stundum erfitt að orða hlutina þó að mér finnist ég skilja hvað er verið að segja. Er farin að halda að ég sé bara of léleg í ensku til að vera í þessu námi. Haha, of léleg í ensku til að vera í íslensku. Þetta fannst mér voða fyndið fyrst þegar ég byrjaði í íslenskunni en ekki lengur. Sem betur fer eru fræðin ekki það einangruð að maður geti bara verið að grúska í einhverju hér á þessu blessaða skeri án þess að pæla nokkuð í því hvað er að gerast úti í heimi. Ég held að það sem mér finnst langlanglangskemmtilegast við málfræðina er allt það tengir íslensku við önnur tungumál. Óhemju skemmtilegt að pæla í því hvað tungumál geta verið mismunandi og eiginlega ennþá skemmtilegra að pæla í því hvað þau eiga sameiginlegt. Af hverju fór ég að tala um þetta? Æ, jú, af því að mér finnst fræðigreinar á ensku stundum svo djöfulli tyrfnar. Mér finnst þær líka oft hrillilega illa skrifaðar. Langar og ruglingslegar setningar og stundum mikill orðaflaumur sem hefur litla merkingu. Blablabla. Og ég ætla ekkert að fara út í hvað mér finnst um skammstafanaáráttuna í málfræði í ensku.

Ji. Klukkan er orðin hálf fimm.

861.færsla.fallandi

Verður facebook íslenska fallkerfinu að falli?

Hversu oft er nóg að lesa "Anna langar í ís", "Anna finnst gaman í sundi".... o.s.frv. til að fara að finnast nefnifall eðlilegt með aukfallsfrumlagssögnum?

Ég held við þurfum að stofna þrýstihóp á facebook.

Við viljum geta breytt fallinu á nafninu okkar í statusnum!!

860.færsla.

Það er svo margt að segja.

Smá stresstörn er lokið. Síðustu vikuna í nóvember var mikið að gera í kennslunni sem endaði með munnlegu prófi á föstudeginum. Það fannst mér örugglega álíka stressandi og nemendunum. Svo fór ég á fund með mastersnefndinni og þaðan beint á koffíhás að hitta stelpurnar. Við hittumst allt of sjaldan. Á laugardeginum var síðan laufabrauðsmaraþonið, en ég held við höfum skorið út og steikt 160 kökur. Ég sat án gríns í tæpa fimm tíma og skar eins og ég ætti lífið að leysa. Mér finnst þetta samt svo ógjó gaman að ég kvarta ekki undan því. Á sunnudeginum fór ég síðan á yndislega útgáfutónleika hjá Nýja kvartettinum, en Addi elsti bróðir minn spilar í honum. Mæli alveg með þessari plötu. Og svo bjó ég til aðventukrans. Fyrsta aðventuhelgin var sem sagt mjög jólaleg og góð.

Svo tók við seinni hluti stressins, en við Einar höfðum ákveðið að halda saman fyrirlestur á stórri ráðstefnu sem var núna um helgina. Samvinnan gekk asskoti vel, sem kom mér eiginlega á óvart því að það er ekki alltaf auðvelt að vinna með fólki sem er svona náið manni. En þetta endaði auðvitað í heljarinnar stressi, sérstaklega daginn fyrir ráðstefnuna þegar allt sem við höfðum gert gufaði upp fyrir klaufaskap. Til allrar hamingju gat reiknistofnun fundið skjalið (reyndar eldri gerð) sveimandi á veraldarvefnum, eða eitthvað. Svo um kvöldið fékk ég allt í einu þá tilfinningu að við værum algjörlega að klúðra hugtökunum og fannst ég ekki skilja NEITT í þessu. Fékk smá svona taugaáfall en það reddaðist:) Svo hélt ég fyrirlesturinn eftir mjög lítinn svefn, og var frekar illa undirbúin fyrir flutninginn, sem stressar smá þegar maður þarf að halda þetta á útl-ensku. En svo gekk þetta bara vel:) Allavega fengum við hrós frá frægum útlenskum málfræðingi og það er ekki leiðinlegt. Svo erum við Einar, samkvæmt ráðstefnubæklingnum, doktorsnemar sem hlýtur að þýða það að ég þurfi ekkert að vera að gera þessa mastersritgerð fyrst ég er þegar komin í doktorinn:) eða hvað.

Sem sagt: mikill léttir að vera búin að þessu.

Í gær hittumst við mæðgur og bökuðum á fullu heima hjá Önnu sys. Já og pabbi líka og Garðar Þorri en þeir fengu ekkert að baka, sá fyrrnefndi passaði þann síðarnefnda svo við fengjum frið til bakstursins. Magga litla var rosa dugleg að baka, það var bara heilmikil hjálp í henni þó að hún sé ekki einu sinni orðin fjögurra.

Já og nú á ég bara eftir að redda 4000 jólagjöfum eða svo. Einhverjar þeirra eru í vinnslu, en það tekur skrambi langan tíma. Ég hef ekki einu sinni hugmynd um hvað ég ætla að kaupa handa neinum. Jæja þetta reddast. Fyrst jólin 2002 redduðust þá reddast allt. Þá var ég í prófi til 21.des, mætti, ósofin og taugatrekkt, beint eftir prófið í laufabrauðsmaraþonsskurðinn, og síðan um kvöldið var próflokafagn með vinkonunum. Vaknaði þunn og þreytt þann 22., og átti þá eftir að kaupa ALLAR jólagjafirnar, hringdi í bankann og komst að því að ég átti bara tæpar 2000 krónur inni á reikningnum. En það reddaðist: svo það reddast allt.

Og ég hlakka ýkt til.

822.færsla.aflifun

Ég lifði þetta af! Gekk bara ágætlega held ég bara. Þó ég hafi ekki sagt sumt sem ég ætlaði að segja og svona.

Mér líður ekkert rosalega vel í augnablikinu. Þetta leystist upp í heljarinnar fyllerí í gær með rauðvínsþambi, söng og "ég hef aldrei". Fólk er frekar rislágt núna. Svo er það 4 tíma lestarferð og svo Strikið. Úff. En þetta var helvíti gaman.

815.færsla.

úff ég er svo stressuð.

Ástæða stressins er sú að eftir viku fer ég til Danmerkur á ráðstefnu þar sem ég þarf sjálf að halda fyrirlestur. Á útlensku. Ensku reyndar, en ekki dönsku (annars yrði þetta mjög fyndinn fyrirlestur). Og ég á eftir að gera svo mikið. SJITT. Mig langar svo innilega ekki að standa þarna og gera mig að fífli. Mín versta martröð væri að fá erfiða spurningu sem ég myndi ekki skilja eða alls ekki geta svarað á ensku og fara að grenja fyrir framan alla úr frústrasjón.

Það væri samt svolítið fyndið, reyndar:)

Neinei. Ég ætla ekki að fara að grenja. Anda inn, anda út.

Í vor talaði ég um að þetta yrði aðskilnaðar sumarið mikla. Í byrjun leit út fyrir að Einar myndi fara þrisvar til útlanda (ef við teljum ferð í apríl með;)) án mín og ég einu sinni án hans. Síðan reyndar ákváðum við að ég færi með í eina ferðina, svo aðskilnaðurinn átti að minnka aðeins. En svo bættist við ein utanlandsferð (þ.e. á ráðstefnuna fyrrnefndu)fyrir mig og því höfum við Einar farið samtals í sex utanlandsferðir frá því í apríl. Ansi mikið. En því miður höfum við í staðinn ekki mátt vera að því að ferðast neitt um Ísland. Fyrir utan það að við skruppum í sumarbústað á Snæfellsnesi. Í fyrrasumar fórum við hins vegar "bara" tvisvar til útlanda en ferðuðust líka svolítið mikið um Ísland: Fórum á Vestfirðina, í Mývatnssveit, Þórsmörk og í bústað á Bifröst.

Eftir ráðstefnuna fæ ég svo einn og hálfan sólarhring, eða svo, í kóngsins Köben þar sem ég fæ að njóta gestrisni Ástu og Halls í nýju íbúðinni þeirra. Andsk. hvað gengið er óhagstætt, annars hefði ég byrgt mig upp af vetrarfötum í H&M. Fyrir utan það að pyngjan er eins létt og anorexíusjúklingur (ólíkt eigandanum).

Svo, þegar ég kem heim frá DK, þá tekur ekki minna stress við því að þá byrja ég að kenna í Íslensku fyrir erlenda stúdenta. Kenni tveimur hópum tal og framburð. Ég verð að játa að þó að ég sé stressuð fyrir þessu, þá hlakka ég líka svolítið til. Þetta verður athyglisvert. Ekki amalegt heldur að vera bara orðinn háskólakennari. Hoho.

813.niðurstaða

Skyndilega rann það upp fyrir mér að málfræði er þrælerfið.
Ég hef blekkt sjálfa mig til þess að halda hið gagnstæða í mörg ár. Þó að ég hafi án mikillar fyrirhafnar fengið háar einkunnir í flestum málfræðikúrsum (a.m.k. í B.A.-náminu) þá þýðir það ekki að þetta sé auðvelt fag... ;)

Áður en ég held lengra þarf ég að reyna að úskýra hvað málfræði er. Það er ósegjanlega þreytandi að nánast allir, sem í kurteisisspjalli spyrja mann út í námið, virðast halda að ég hafi ákveðið að sérhæfa mig í grunnskólamálfræði. Grunnskólamálfræði er líklega ekki viðurkennt hugtak :)... ég nota það bara hér til þess að fólk skilji hvað ég á við: málfræði sem segir manni hvernig maður á að tala: „Það á að segja MIG langar en ekki MÉR langar“. Eða málfræði svipuð og sú sem birtist í málfræðibókum um önnur tungumál: sögnin „segja“ beygist svona í nútíð germyndar í latínu: AMO-AMAS-AMAT-AMAMUS-AMATIS-AMANT.

Og svo spyr fólk um hvað M.A.-ritgerðin mín fjallar. Ég geifla mig (því ég veit hvaða viðbrögð ég fæ) og segi svo varfærnislega „... þolmynd ...“ og þá verður fólk ÓTRÚLEGA hissa... enda heldur það að ég ætli að teygja eftirfarandi klausu í 100 blaðsíður og skilur ekki hvernig HUGSANLEGA er hægt að skrifa HEILA RITGERÐ um þolmynd:

„Þolmynd er mynduð með hjálparsögninni vera og lýsingarhætti þátíðar af aðalsögninni. Áherslan er á þolandanum en ekki gerandanum.“

Dæmi: Jón var laminn= þolmynd. Einhver lamdi Jón = germynd.

Og þetta er svolítið frústrerandi. Að fólk skuli halda að þetta sé allt og sumt. En faktískt séð væri alveg hægt að skrifa mjög langa ritgerð með þessar tvær setningar (sem eru engan vegin nánda nærri því að lýsa þolmynd til hlýtar) sem útgangspunkt.

Maður ímyndar sér bara að maður sé svolítill heim-mál-spekingur og spyr sig: Af hverju höfum við þörf fyrir þolmynd? Af hverju notum við ekki bara germynd? Út frá því má velta því fyrir sér, og skoða, í hvaða umhverfi þolmynd er notuð. Við hvaða aðstæður er hún notuð? Nota hana allir? Er hún frekar notuð í formlegu tali en óformlegu?

Svo má spyrja sig af hverju þolmynd er mynduð svona. Er hún mynduð eins í öðrum tungumálum? Og þá: er til þolmynd í öllum tungumálum heimsins? Ef svo er: af hverju? Ef svo er ekki: af hverju ekki? Ef þolmynd er til í sumum málum en öðrum ekki, hvað veldur því þá? Hver eru einkenni þolmyndar í öðrum tungumálum? Er hún notuð eins alls staðar? Hvernig varð þolmynd til í íslensku? Af hverju er hjálparsögnin vera/verða notuð en ekki einhver önnur? Er þetta örugglega hjálparsögn?...Hvaða sagnir geta staðið í þolmynd? Allar sagnir íslenskunnar eða bara sumar? Eru svipaðar sagnir útilokaðar í þolmynd í öðrum tungumálum? Eiga sagnirnar sem geta, eða geta ekki, staðið í þolmynd eitthvað sameiginlegt? Hafa þær svipaða merkingu? Eða taka þær sömu föll með sér?

Ég held þið sjáið hvað ég er að meina. Það er hægt að halda endalaust svona áfram. Og þá er ég ekki einu sinni búin að snerta á setningafræði eða hljóðfræði til dæmis.

Ef maður ætlaði að svara spurningunum hérna fyrir ofan væri hægt að skrifa mjög margar M.A.-ritgerðir. Vandamálið felst sem sagt ekki í því að ná að gera þetta nógu langt, heldur að afmarka efnið vel. Og það er ótrúlega mörgum spurningum ósvarað. Eða búið að giska á svarið en ekki athuga nógu vel hvort það á við rök að styðjast.

Málfræði er hrikalega abstract. Maður er alltaf að pæla í einhverju sem er ekki hægt að snerta. Og það eru til hrikalega flóknar kenningar um það hvernig maður myndar einföldustu setningar. Í fyrstu hugsar maður bara: þetta getur ekki verið svona flókið. Ef þetta væri svona flókið þá gæti enginn lært að tala. Allir þyrftu að hugsa í klukkutíma áður en þeir gætu sagt einföldustu setningar. En það furðulega er að þessar flóknu kenningar hafa eitthvað sem styður þær. Það eru til ótrúlegustu reglur sem málnotendur fara eftir án þess að vita þær. Málfræðingar reyna að grafa upp þessar ómeðvituðu reglur... og ætli þeir séu ekki bara búnir að átta sig á toppnum af ísjakanum. Ef maður lendir í því að kenna útlendingum eitthvað um íslensku þá áttar maður sig á því hvað maður veit lítið. Af hverju á maður t.d. að segja „Ég lamdi Guðmund“ en ekki „Ég lamdi Guðmundur“ eða „Ég lamdi Guðmundi“?... við vitum þetta bara. En það er ekki svo að við lærum bara utan að hvaða fall maður á að nota hverju sinni. Tungumál eru svo ótrúlega regluleg... og undantekningarnar eru örugglega bara undirreglur undir aðalreglunni.

Mér finnst oft eins og málfræði snúist um frummyndakenningu Platóns. Við erum á einhvern hátt að leita að frummyndinni fyrir öllum raunverulegum setningum. Eða, réttara sagt, reglunum sem við vitum ekki að við kunnum en valda því að við segjum „Ég lamdi Jón" en ekki „Mér lamdi Jón“ (hvers eiga Jón og Guðmundur að gjalda að vera lamdir svona hérna). Og oft langar mig bara að hætta þessu rugli og fara að gera eitthvað sem gefur af sér einhverja afurð. Mig langar bara að prjóna eða smíða og sjá það sem ég er að gera verða að einhverju. Eða vera læknir og gera eitthvað alvöru gagn. Ég veit ekki til þess að málfræði hafi bjargað lífi einhvers... en maður getur alveg ímyndað sér að einhver fari yfir um af of miklum málfræðipælingum.
Finnst það einhvern vegin ekki svo ólíklegt í augnablikinu.

Svo er nú það að skrifa málfræðitexta. Gæti trúað að málfræðiritgerð líkist einna helst stærfræðiritgerð. Sýna dæmi, setja upp formúlu. Útskýringar sem leiða mann að næsta dæmi eða formúlu o.s.frv. þangað til niðurstaðan er fengin. Ekkert óþarfa kjaftæði. Sýna bara á einfaldan hátt að það sem maður heldur fram stenst. A+B=C. Eða þannig.

Vildi stundum að ég hefði hallast að bókmenntum frekar en málfræði innan íslenskunnar. Eeen þegar ég hugsa um það, þá er bókmenntafræðin ekkert minna abstract. Æ, nú er ég orðin alveg klikkuð hérna. Af hverju var ég eiginlega að fara í háskóla? Jú, ég hef áhuga á þessu. Annars væri ég líklega löngu farin að gera eitthvað annað. En þetta er erfitt. Og ég ætla aldrei aftur að halda öðru fram.

En auðvitað er ekki við vesalings fólkið að sakast sem heldur að málfræðin sem ég er að læra sé sú sama og sú málfræði sem það hefur kynnst um ævina (hvað Á að segja). Eðlilega. En það er samt þreytandi að finna það að fólk haldi að maður sé að læra eitthvað ótrúlega ómerkilegt.

Vá útvarpið las hugsanir mínar og spilaði akkúrat lagið sem ég vildi heyra. ótrúlegt.

Ég á örugglega eftir að sjá eftir þessari færslu á morgun og taka hana út.

800.færsla. kúkur og piss

Hvort segið þið „pissa í sig “ eða „pissa á sig“?

Eða „skeina e-m“ eða „skeina e-n“?

Áhugavert?

791.færsla. mi casa es mi casa

Ég er komin heim. Ótrúlega skrítið samt að ég er að fara aftur til útlanda á þriðjudaginn. Það hefur aldrei liðið svona stutt milli ferða hjá mér áður. Við kærastinn ákváðum að bæta aðeins aðskilnaðarsumarið mikla með því að ég færi með í næstu ferð (sem sagt á setningafræðiráðstefnu í Edinborg) og þannig verða þetta bara þrjár ósameiginlegar ferðir og ein sameiginleg í sumar. Ég hef samt engan vegin efni á þessu né heldur tíma Ma-ritgerðarlega séð, en seinni rökin leystust einhvern vegin upp þegar leiðbeinandinn hvatti mig til að fara í ferðina. Nú, ég get þá alltaf sagt að þetta sé honum að kenna ef allt fer á versta veg. Því miður þá missi ég á meðan af 55 ára afmæli pabba míns og 80 afmæli afa míns (þeir feðgar eiga afmæli dag eftir dag)... en það þykir mér mjög miður. Ég hafði bara ekki áttað mig á því að ferðin næði yfir þessar dagsetningar (kenni talnablindunni um. Mér finnst að ríkið ætti að veita mér fjárstuðning út af þessum kvilla mínum. Hann hefur ótrúlega mikil áhrif á líf mitt. Ég er reyndar bara með sjálfsgreiningu en ég tel mig fullbæra um að greina mig sjálf). Og svo í gær rann mér kalt vatn milli skinns og hörunds þegar ég átaði mig á því að ég væri að fara í ferð til Bretlandseyja með fjórum karlmönnum á fótboltatímabili!! Hélt í vonina um að kannski myndu þeir ekkert ætla að eltast við þetta en sú von varð að martröð þegar ég sá á skrifborði leiðbeinandans (sem er einn þeirra sem fer í ferðina) útprentaða dagskrá mótsins. Nú kem ég upp um vanþekkingu mína en ég veit ekki hvenær sólarhringsins leikirnir eru sýndir. Ef þeir eru um dag er þetta vitaskuld ekkert vandamál þar sem til er einfallt ráð við hvers kyns leiðindum í útlöndum: fatabúðir, þrátt fyrir glymjandi tómarúm í fjárhirslum Hlífar (því eins og sagt er glymur hæst í tómri tunnu)

En jæja, margt athyglisvert gerðist í Espánarferðinni.
- stal að mér sjálfri óafvitandi einum skó úr búð. Skilaði honum samt þegar ég uppgötvaði ránið (um klst. síðar) en búðarkonurnar áttuðu sig hvorki á þjófnaðinum né endurheimtingu skósins.

- Brann a.m.k. þrisvar á litlum blettum sem höfðu einhvern vegin orðið útundan í annars verulega samviskusömum sólarvarnaráburði.

- Var bitin af ósvífnum moskítóflugum á mjög svo ósmekklegan hátt. Einhver bölvuð flugudrusla beit mig í andlitið, ekki einu sinni, heldur fjórum sinnum. Tvö bitanna voru sem betur fer frekar smá en hin tvö voru stór, eldrauð og bólgin. Hvort á sínu kinnbeininu, en flugufjandinn gat ekki verið svo tillitsamur að gera þetta symmetrískt, svo ég leit út eins og ósymmetrískur trúður síðasta sólarhringinn.

- Var tvisvar spurð til vegar sama daginn. Fyrst á ensku, um staðsetningu næsta stórmarkaðar (lít ég út fyrir að búa þarna?) og svo á frönsku, af gömlum hjónum, um staðsetningu herbergis þeirra. Þeim svaraði ég á blöndu af spænsku, ensku og handapati og við skildum hvert annað fullkomlega.

- Borðaði á versta buffeti lífs míns og besta. Hið fyrrnefnda var á hótelinu og var vægast sagt óspennandi (þó ekki viðbjóður) og hitt var á asískum veitingastað rétt hjá hótelinu. Fullt fullt af hráefni sem maður valdi sér sjálfur á disk og horfði síðan á kokkana grilla það fyrir mann. Þetta var fullkomið: ég gat smakka rosalega margt og sleppt öllu þessu vonda og hljóp um eins og óð manneskja af kæti.

- Smakkaði, að ég held, froskalappir í fyrsta skipti á fyrrnefndum veitingastað.

- Tók tvisvar þátt, við mikla kæti sjálfrar mín, í Mini-diskói, niðri í hótelgarðinum um kvöld, en þetta var skemmtidagskrá fyrir börn en ég fór í fylgd litlu 3 ára frænku sem var allt of feimin til að taka þátt ein. Mér sýndist ég skemmta mér best af öllum börnunum þarna.

- Hlutstaði endalaust á stórskemmtilegt orðabrengl þeirrar litlu. Dæmi: Bíkíkín = bikiní, París= tennis, skónana=skóna, frukka= þvo/bleyta. Auk margra síendurtekinna setninga, eins og : „Núna mátt þú ekki koma í afmælið mitt“ (þ.e. þegar einhver gerði eitthvað sem féll í grýttan jarðveg hjá henni (hún á by the way afmæli í febrúar)), „Ég sé hótelihúsið okkar!" (alltaf þegar við nálguðumst hótelið), „Það er komin nótt“ (á hverju kvöldi, barnið virtist furða sig á því að mega vera úti eftir sólsetur).

- Drakk óhemju mikið áfengi í litlum skömmtum. Næsti farmiði sem mútta og syz gefa mér verður líklega ekki til útlanda heldur í meðferð.

- Fékk að heyra það að ég væri besservisser. What? Þó ég þættist stundum sérfræðingur í brjóstagjöf og svefnháttum ungbarna (4 mánaða sonur syz var með í för)! Ég get ekki að því gert hvað ég veit mikið og er vel gefin!

- Komst að því að það er ekki auðvelt að ferðast á milli landa með 2 öðrum fullorðnum, tveimur litlum börnum, öllum farangrinum + einum vagni + einni kerru (samtals 12 hlutir sem voru stimplaðir inn í flugvél, ofan á það bættist náttúrulega handfarangurinn)

- Fór í dýragarð. Á ströndina. Í vatnsrennibrautagarð (rosalega óþjált orð).

- Sá nokkurnvegin tilsýndar þar sem við bjuggum í Torre um árið. Held ég hafi líka séð götuhornið þar sem ég vann í viku, en var ekki hundraðprósent viss. Hefði viljað rölta í rólegheitum um Torre, en gafst ekki tóm til þess.

- Gerði kostakaup í H&M og keypti 3 buxur, 1 pils, 2 blússur, 2 boli, 4 hlýraboli, íþróttabuxur, 5 nærbuxur, 5 sokka, 2 leggings, hálsmen, tösku, náttkjól, teygjur, armbönd, hárbönd, 2 boli á Einar, 1 peysu á Einar og kannski eitthvað meira. Kostaði 30.000 kr.

- Eyddi meiri pening í einni verslun en ég hef nokkurn tíman gert áður

- Keypti mér nýja, stóra ferðatösku úti. Á einhvern undarlegan hátt var hún, og taskan sem ég kom með í ferðina, báðar fullar.

Á meðan ég var úti gerðist það að Aubban mín útskrifaðist og líka Nanna frænka og Kjartan „frænka“. Næstelsta barn sysktkina minna varð 13 ára (ég trúi ekki að litla krúttið mitt sé orðinn táningur), elsta barn systkina minna náði aldeilis stórglæsilegum árangri í samræmdu (9.3, svo ég monti mig af honum;) (og það sem enn betra er er að hann ku hafa séð ljósið og er hættur við að fara í versló en hefur þess í stað ákveðið að fara í MR!! Eða það var allavegar staðan fyrir 3 vikum (ég öskraði YESS yfir skírnarveisluna sem ég var í þegar mamma hans sagði mér fréttirnar). Núna hef ég smávegis áhyggjur af því að hann verði ekki ánægður í MR og þá finnst mér það vera mér að kenna. Hef samt ekki beitt hann miklum þrýstingi, hef meira talað um þetta á blogginu en við hann sjálfan (held ekki að hann lesi bloggið, en maður veit aldrei!), þannig að ég held ekki að þetta sé vegna áhrifa frá mér, þó mér fyndist auðvitað að börnin sjö (þ.e. börn systkina minna) ættu að verða fyrir miklum áhrifum frá stórufrænku sinni og feta í fótspor mín. Og verða málfræðingar. Sjáum nú til).

Nú er ég hætt! Það sagði ég reyndar líka áðan, en strokaði það út og skrifaði heila romsu í viðbót. Nú er ég hætt. Núna.

787.færsla. punktar

- ritgerðin
- Spánn á fimmtudag
- ekki búin að klára það sem ég ætlaði að vera búin að klára áður en ég fer út
- er ekki nálægt því að klára það sem ég ætlaði að vera búin að klára áður en ég fer út
- er að fara að grenja yfir því að vera ekki búin að klára það sem ég ætlaði að klára áður en ég fer út
- síðasti punktur var ýktur, en bara smá
- sé bara svona 200.000 hluti sem ég gæti skoðað og mér finnst vanta í þennan litla kafla sem ég er að reyna að skrifa í ritgerðinni
- á eftir að redda nokkrum hlutum áður en ég fer út
- má ekki hugsa um peninga því að þá verð ég þunglynd
- finnst það heil eilífð að fara frá kærastanum í tvær vikur
- er allt of feit til að sprikla um á bikiníi
- búin að sannfæra sjálfa mig um að brúnkukrem feli fitu
- búin að sauma mér bikinítopp og sundbolaefnis-umsveipunar-pils til þess að sveipa um mig á ströndinni til að fela verstu fitublettina
- þessir punktar áttu ekki að snúast um holdafar
- búin að skrifa tvisvar "púnktar" og leiðrétta í þessari færslu
- ekki búin að setja mig neitt inn í eurovision því að ég veit ekki hvort ég mun horfa á það
- einhvern tíman verður allt fyrst (sbr. næsti punktur fyrir ofan)
- er ekki lengur viss um að maður eigi að skrifa "punktur" en ekki "púnktur"
- af hverju er til svona andskoti mikið lesefni um fj.þolmynd?

753.færsla. Pirahã

Sem ég wikipediaði eitthvað hugtak lenti ég á grein um Pirahã, og varð aðeins að kíkja á hana (það var sko fyrirlestur um þetta tungumál á ráðstefnunni sem ég fór á í London síðasta haust, en ég mætti víst ekki (eða var sofandi á fyrirlestrinum)), og ómg. hvað þetta er skrítið tungumál!

(talað af um 150 manns, sem þó eru eintyngdir, í Brasilíu)

Til dæmis er sama orðið notað yfir mömmu og pabba. Ætli þetta sé mjög jafnrétt þjóðfélag? Ætli kynhlutverkin séu það svipuð að mamma og pabbi sé nákvæmlega það sama? Kannski ekki, en þetta myndi örugglega hjálpa til við að jafnrétta þjóðfélög. Og kæmi sér líka vel í nútíma kjarnafjölskyldum þar sem sumir eiga eina mömmu og einn pabba, sumir tvær mömmur, aðrir tvö pabba, eða bara annað hvort, eða 3-4 stykki af mömmu/pabba. Samt. Sökkar það ekki að geta ekki aðgreint hvert af foreldrunum maður á við?

Annað skrítið en skemmtilegt við þetta tungumál er að það hefur víst engin töluorð! Það eru aðeins til 3 orð sem gefa nokkurn vegin til kynna fjölda (margir, nokkrir, fáir)... Sagan segir að fólkið hafi beðið málfræðinginn sem rannsakaði tungumálið að kenna því að telja svo það yrði ekki hlunnfarið í viðskiptum, en eftir langa mæðu gafst það upp og gat ekki einu sinni lært að leggja saman 1+1.

Svo eiga þau engin litarorð. Bara orð sem lýsa ljósu eða dökku!

Og þetta eru bara nokkrir hlutir. Þið getið lesið meira á wikipediu

Mér finnst alveg óumræðanlega skemmtilegt að fræðast um svona skrítin tungumál sem fara algjörlega á skjön við það sem okkur finnst sjálfsagt að gildi um öll tungumál. Ég meina, hverjum hefði dottið í hug að tungumál ætti engin litarorð eða töluorð?

Ef einhver veit um eitthvað prójekt sem vill senda mig á einhvern framandi stað til þess að rannsaka eitthvað lítt rannsakað frumbyggjamál þá er ég til!!

739.færsla. andlag

Jæja. Ég komst lífs af frá fyrirlestrinum. Gekk ágætlega. Fyrir utan það að ég mismælti mig í sífellu. Sagði andlag í staðinn fyrir rökliður, sagði andlag í staðinn fyrir þolfall... þegar ég hugsa um það þá var andlag örugglega algengasta orð fyrirlestrarins, þó að hann hafi alls ekki fjallað um andlög

En skemmtilegar umræður og svona. já.

738.færsla. sokkar

Á einhver við það vandamál að stríða að haldast ekki í sokkum? Þetta er ótrúlegt. Ég er alltaf búin að klæða mig úr sokkum, algjörlega óafvitandi, u.þ.b. fimm mínútum eftir að ég klæddi mig í þá. Svo ranka ég við mér þegar tærnar eru farnar að kólna, en ég er einmitt frekar fótköld, alveg hissa á því að ég sé berfætt og skil ekkert í því hvað hefur orðið um sokkana. Svo eru sokkar á víð og dreif um íbúðina. Sérstaklega undir skrifborðinu og öðrum borðum. Greinilega gott að klæða sig úr sokkum undir borðum.

Þaðan af síður helst ég í inniskóm. Þeir eru foknir eftir mínútu.

Mamma mín og systir skilja mig ekki. Þær eru alltaf í inniskóm sjálfar og reyna mjög mikið, af einskærri góðmennsku, að troða mér í inniskó þegar ég er í þeirra húsum.

Þetta er eiginlega hvimleitt, vegna þess hve ég er fótköld. Þyrfti að flytja til heitari landa þar sem það gengur upp að ganga um berfættur alla dag.

Annars er það af mér að frétta að ég er að basa við að gera fyrirlestur sem ég ætla að halda á Mímisþingi á morgun. Ýkt cool. Get samt ekki sagt að hann sé tilbúinn eða mjög nálægt því að vera tilbúinn. Get ekki sagt að ég myndi ekki vilja vera búin að þessu. En þúst. Skiluru.

697.færsla.

Ég vil benda á það að ég hljóðritaði hvert orð eins og það væri borið fram stakt. Ég pældi ekki í því hvort hljóð í bakstöðu áherslulausra orða falli brott eða renni saman við næsta orð. Sum önghljóð í enda orða hefðu líka pottþétt átt að afraddast, en ég nennti ekki heldur að pæla í því.

Svörtu ferningarnir þýða ekki neitt, þeir eru bara þar sem ég gerði villur:)

Einar segir að þetta sé sönnun fyrir því að ég sé meira nörd en hann (við rífumst stundum um það) en ég er ekki sammála.

680. þjáningar aðstoðarkennara

Ó mæ god skiluru þúst.
Nýnemar eru allt of duglegir að skila verkefnum. Bara á þremur vikum er ég búin að þurfa að fara yfir nákvæmlega 220 verkefni. Þúst bara heví mikið.

Ok. Ekki meira kvart í bili

Æ jú. Mér finnst fólk ekki blogga nóg. Koma svo

672.færsla. Londres

London í punktum

• þriðjudagsmorgunn til sunnudagskvölds


• ráðstefna frá fimmtudegi til sunnudags


• málfræði frá morgni til kvölds með "nokkrum" stoppum á barnum


• þriðjudagur og miðvikudagur verslað. Ég:föt. Einar: málfræðibækur. Ef flugvallarvigtarnar eru réttar þá bættust við 17 kíló.


• spænskt tapas. kínverskur. indverskur. ráðstefnumatur


• barinn


• fr. slæmt hótel. eða: mj. slæmt hótel. En ódýrt.


• múmíur. Handrit.


• Þreyta

Já. Núna þarf ég að hrista eina M.A.-ritgerð fram úr erminni. Vinna smá. Fara yfir verkefni. Mæta í einn tíma. Fara í megrun.

668.færsla.Mývatn

Ég vil byrja á því að koma því á framfæri við alla þá sem reyndu að tala við mig á msn síðustu daga að ég var í raun og veru ekki online. Þaðan af síður var ég lasin, en það voru eldgömul skilaboð.

Neineineinei, þvert á móti var ég í góðu yfirlæti á fjögurra stjörnu hóteli á Mývatni. Svei mér þá, þetta var bara stórskemmtilegt. Þarna voru 59 málfræðingar, aðallega frá norðurlöndunum en líka nokkrir frá Bandaríkjunum, Bretlandi, Ítalíu og Grikklandi. Dagskráin var stíf. Fyrirlestrar frá 9-7 þrjá daga og svo var líka farið í smá útsýnisferðir. Ja, eina smá og aðra ekkert smá. Sú seinni var semsagt ferð að Öskju í glampandi sól á sunnudeginum. Aldeilis magnað svæði og frábært tækifæri að fá að fara þangað... maður á víst ekki leið þarna framhjá á hverjum degi. Reyndar vildi svo leiðinlega til að það var slys þarna á svæðinu, kona hafði slasast rétt áður en við komum og rétt eftir að við fórum var hún sótt með þyrlu. Þetta leit ekki vel út en hún ku vera á batavegi eftir því sem mbl. segir.

Svo var líka ball við undirspil hljómsveitar eins málfræðingsins og undirsöng annars. Og söngkepni norðurlandaþjóða. Ítalarnir voru líka neyddir upp á svið til að syngja en þá vildi ekki betur til en ítölsk túristakona tróð sér inn í hópinn og ákvað að syngja óperuaríu á meðan hinir ítalarnir stóðu ráðviltir fyrir aftan hana. Það er greinilegt að túristum finnst málfræðingar töff, ekki nóg með að þessi ítalska vildi ólm syngja fyrir okkur, heldur vildi einhver maður af óræðu þjóðerni endilega bjóða grísku málfræðikonunni upp í dans og snéri henni í viltri sveiflu um allt gólf á meðan við hin horfðum á. Sú gríska slapp ekki auðveldlega úr klóm mannsins og mátti dansa hvern dansinn á fætur öðrum við hann. Þegar ég hugsa um það þá virtist hún eiginlega ekkert hafa á móti því. Ein af ítölsku málfræðingunum kom mér líka á óvart með trylltum dansi sínum. Já, málfræðingar, þeir koma á óvart. Gefðu þeim bara smá vín og allt verður vitlaust.


Jæja. Bara vika í næstu ráðstefnu. Stuð.