1023. Þreytt kona bakar ekki brauð

Ég stend frammi fyrir virkilega erfiðri ákvörðun. Hvort ég eigi að leggja mig með Árna Gunnari eða hvort ég eigi að nýta tímann á meðann hann sefur. Mjög erfitt. Mig langar að gera eitthvað en samt er ég svo geðstirð og þreytt eitthvað. Svo líklega ætti ég að leggja mig, en ég nenni því samt ekki. Djöfulli finnst mér brauð vont hérna. Svo sætt eitthvað. Ég held ég verði að fara að baka brauð. Mér finnst bara brauðin sem ég baka aldrei verða góð, svo hörð eitthvað. Skil ettekki. Mér finnst mjög fyndið að skoða bökunarvörurnar hérna. Mér finnst frekar lítið úrval. Ekki rúgmjöl, spelt, kartöflumjöl, hveitiklíð ... bara svona þetta mest beisikk. Hins vegar eru tugir af svona betty crocker dæmi, brauð, kökur, kex allskonar svona tilbúið mix. Ég er að spá hvort ég ætti að prófa eitt af þessum tilbúnu brauðmixum. Mér finnst bara að ef ég ætla á annað borð að baka þá eigi það að vera from scratch. En kannski er það þess virði að prófa ef það skyldi koma gott brauð út úr þessu. Kannski væri samt skárra að rista brauðið. Ef maður ætti ristavél.

Ég er að verða grasekkja. Einar er að fara á ráðstefnu í Arisóna. Rónar og dónar í Arisóna. Það er jafnlangt flug þangað og til Íslands. Finnst pínu skrítin tilhugsun að vera svona ein hérna á meðan, þið vitið, að geta ekki hringt í einhvern til að hjálpa mér aðeins með ÁG ef þúst annað okkar skyldi veikjast eða eitthvað. En ég þekki nú samt alveg fólk hérna ef upp kæmi eitthvað neyðarástand.

Við ÁG erum annars búin að vera í einangrun í nokkra daga. Hann fékk smá hita á mánudag-þriðjudag, var með smá kommur í gær líka, en ég held og vona að hann sé orðinn alveg hitalaus núna. Hann var nú ekki mikið veikur en ég ákvað að taka þessu af fullri alvöru til þess að gera það sem ég gæti til þess að hann yrði búinn að ná sér áður en Einar færi. En djöfulli er leiðinlegt að hanga svona heima, þó að það sé ekki nema í örfáa daga. Ég hef svo sem aðeins kíkt út úr húsi eftir að Einar kemur heim á daginn.

Ég held ég sé búin að taka ákvörðun um að leggja mig bara. Bless.

1020. færsla. Af mörgu

Það er nú ekki alveg í lagi að skrifa eina bloggfærslu á mánuði. Tala nú ekki um þegar svo margt drífur á daga manns. Ég man nú ekki allt en hér er eitthvað:

- Fyrst kom Sandy. Heyrði af því að hún væri væntanleg með nokkuð góðum fyrirvara. Hafði ekki áhyggjur þá, en fór aðeins að hugsa um hvirfilbyli, Dóróteu og Oz og fór svona að pæla hvernig maður ætti að bregðast við í svoleiðis aðstæðum. Og fór því að lesa fréttir. Og úff. Það tók mig reyndar nokkurn tíma að fatta að fellibylur er ekki hvirfilbylur, þó að fellibyljum geti fylgt hvirfilbylir eða eitthvað. Það var gert mjög mikið úr hættunni í fjölmiðlum, forsetinnn ávarpaði þjóðina og borgarstjóri Philly gerði slíkt hið sama (og væntanlega ýmsir aðrir). Skólum og opinberum stofnunm var lokað í tvo daga (ákveðið fyrirfram) sem og almenningssamgöngum. Og fólk var eindregið hvatt til þess að búa sig undir hið versta. Ég, sem á það víst til að dramatísera hlutina örlítið, fór í ham og leið eins og ég væri að búa mig undir kjarnorkuvetur. Þetta var eitthvað svo súrrealískt, ég meina, maður er nú vanur ýmsum veðrum á Íslandi, en aldrei svo ég muni til hefur maður mátt búast við margra daga rafmagnsleysi. Ég var á endanum að ærast úr stressi, alveg meira en sólarhring áður en hið versta skall á var ég alveg viðþolslaus yfir því að Einar þyrfti að "hætta" sér út úr húsi (þá var ekkert að veðrinu sko). Við keyptum eldspýtur (áttum kerti), nægan mat sem þarf hvorki að elda né geyma í ísskáp og nægt vatn. Auk þess fyllti ég hvert gallonið á eftir öðru af kranavatni og frysti, en það hefur tvíþættan tilgang: heldur því sem er í ísskápnum köldu lengur og svo getur maður nýtt vatnið ef þarf. Svo var ég heldur sein að pæla í vasaljósi, fannst eins og það væri nóg að hafa kerti, en þarna um sólarhring fyrir áætlað óveður fór ég að hafa áhyggjur af þessu. Kom að lokuðum kofanum í dollarabúðinni, bensínstöðin seldi ekki svoleiðis og í CVS-apótekinu (sem selur allan fjandann) voru öll vasaljós (og batterí í þau, og vatn) búin. Hleraði samt að það væri von á nýrri sendingu seinna um kvöldið og því tókst okkur að næla okkur í vasaljós og batterí í seinni ferðinni. Það var annars fyndin stemming þarna í apótekinu. Þvílíkar raðir, spenna í loftinu og fólk að byrgja sig upp af hinu og þessu. Svo varð þetta eiginlega ekki neitt neitt, hér í Philadelphiu. Þetta varð auðvitað svakalegt á stöðum eins og New York, og þetta hafði einhverjar afleiðingar í Philadelphi, en svo ósköp lítið að maður gat eiginlega ekki setið á sér að hlæja að öllu fárinu. Með fullri virðingu fyrir stöðum sem urðu verr úti.

- Á hæla Sandy fylgdi Halloween. Öllu gleðilegri viðburður, þó að hann eigi nú að vera ógnvekjandi líka. Ég vissi svo sem ekkert við hverju ég ætti að búast, við Einar keyptum þó einn vel stóran nammipoka til að lenda ekki í grikkjum ef litlir púkar berðu að dyrum. Við ÁG fórum í stórskemmtilega skrúðgöngu í hverfinu. Foreldrar og börn söfnuðust saman og svo var gengið hring undir fjörugum trommuslætti. Einn trommarinn var í dragi, mjög svo efnislitlu pilsi, topp og netsokkabuxum. Engu öðru, og það var sko skítakuldi. Hann hlýtur að hafa lamið fast í trommuna. Reyndar fannst mér sum börnin heldur illa klædd miðað við veður. Það var nú ekki hægt að segja um hann Árna Gunnar minn, en ég hafði einhvern veginn misskilið veðrið og hélt það myndi rigna, svo að hann var í stígvélum og regnfötum, ehemm, í mjög þurru veðri. En hann var með prjónuð kisueyru sem ég saumaði á húfuna hans, svo að þetta var í lagi. Gangan endaði svo í lítilli götu. Í henni miðri var stórum borðum raðað í hring, og á þeim var alls kyns (ókeypis!) góðgæti. Kökur, möffins, kökupinnar, ís og eplacider. Í boði fyrirtækja i nágrenninu. Íbúar götunnar og nærliggjandi gatna voru svo margir hverjir úti á palli í grímubúning að gefa nammi. Mér sýnist sem sagt reglan vera sú (allavega í svona stórborg) að ef fólk vill taka þátt í trick or treatinginu þá fer það út á pall með nammiskálina, en krakkar eru ekkert að banka upp á ef enginn er úti. Við fórum ekkert út á pall og því þurftum við ekkert að gefa úr nammipokanum. Næst ætla ég samt alveg pottþétt að gera það, allavega ef við verðum í húsnæði sem býður upp á slíkt.

Ég er svona að velta því fyrir mér hvort Íslendinga vanti ekki svona hausthátíð eins og Halloween er. Tekur aðeins pressuna af jólunum. Fólk getur aðeins skreytt og dúllast, jafnvel sett upp seríu, fyrir Halloween, en það þarf ekki að vera eins extreme og á jólunum. Og þá er fólk kannski ekki eins æst í að byrja að jólast (að mínu mati) allt of snemma.

- Einhver tímann fór ég á Please Touch Museum (endilega snertið-safnið). Það er mikill dásemdarstaður fyrir börn. Fyrst hélt ég að þetta væri barnvænt listasafn þar sem börn mættu snerta listaverkin. Það væri mikill snilldarstaður, en þetta er nú ekki svoleiðis. Eiginlega finnst mér safn ekki vera réttnefni á honum. Húsið er reyndar frekar safnalegt. Stórt og íburðarmikið, svona með glerkúpli í miðju þakinu. Skemmtilegt að svona hús sé lagt undir eitthvað fyrir börn. En þetta er eins konar stórt leiksvæði. Þarna er til dæmis alvöru strætó (eða framhluti hans), sem börnin mega klifra upp í, setjast í bílstjórasætið og ýta á alla takkana. Þarna er líka lítil verslun, með litlum búðarkerrum, leikfangamat og tómum matarílátum, svo að börnin geta verslað og farið svo á kassana, ýmist leikið sér sjálf á kössunum, eða sett matinn upp á borðið og látið starfsfólkið "skanna" hann inn. Og ýmislegt annað. Stórsniðugt.

- Um síðustu helgi fórum við í for-þakkargjörðarmáltíð hjá skólafélaga Einars. Við vorum um tuttugu manns þar, úr hinum og þessum heimshlutanum og lögðum öll eitthvað í púkkið á matarborðið. Þetta var því mjög fjölrétta og fjölbreytilegt matarboð. Mjög skemmtilegt og bragðgott. Það var samt pínu skrítið að smakka sumt af bandaríska matnum. Ég hélt nú að maður þekkti alveg turkey dinner (það var samt ekki kalkúnn, heldur bara kjúlli og fylling), en fyllingin var einhvern veginn allt öðruvísi en þær fyllingar sem ég hef smakkað heima á Íslandi. Sósan var einhvern veginn líka öðruvísi. Við bökuðum lakkrístoppa - án lakkrís, því að almennilegur lakkrís er víst ekki á hverju strái hérna (meira um það síðar). Ég reddaði þessu þó með því að setja í staðinn anísdropa. Það kom furðu vel út. Anísbragðið gerði það að verkum að manni fannst næstum eins og það væru lakkrísbitar í þessu þó að það væru bara súkkulaðibitar. Kökurnar féllu mjög vel í kramið þó að fólki þætti mjög framandi að hafa anísbragð af þessu.

- Skömmu áður fórum við Árni Gunnar líka í alþjóðlegansamskeytahádegismat með "alþjóðlegum mökum". Það er sem sagt félag í Penn (háskólinn) sem er fyrir alþjóðlega maka nemenda, hahaha, pínu sérhæft félag en mér finnst það mjög þarft og er ánægð með þetta framtak, verandi heimavinnandi alþjóðlegur maki. Maður átti að koma með eitthvað þjóðlegt og ég var í stökustu vandræðum með að láta mér detta eitthvað í hug. Allt sem mér finnst íslenskt (og gott) er eitthvað sem er ekki svo auðvelt að verða sér úti um hér. T.d. lakkrís, eða eitthvað með lakkrís í. Svo er svo margt sem manni finnst þjóðlegt en er samt til á svo mörgum stöðum. Mömmuhópurinn minn á netinu vildi endilega að ég steikti kleinur, en ég lagði ekki í það á endanum (hafði sko svo lítinn tíma sko). Auk þess sem það fást ekki kardimommudropar hér, held ég. Þannig að ég gerði lakkrístoppa án lakkríss! Bakaði sem sagt lakkrístoppa án lakkríss, en með anísbragði, tvisvar á mjög skömmum tíma. Þetta var áhugaverður hádegismatur fyrir bragðlaukana. Sumt var venjulegt en gott og svo var sumt sem var frekar óvenjulegt, og jah, kannski kunna bragðlaukarnir mínir bara ekki á þá. Við vorum ekki mörg, kannski um 10, og þar af nokkrar frá Rússlandi eða nágrenni ... og í öllum réttunum þaðan var hvítkál! Það fannst mér alveg rosalega hlægilegt. Veit ekki af hverju.

- Á fimmtudaginn er svo alvöru þakkargjörðahátíðin. Maður hefur náttúrulega engar taugar til þessa hátíðisdags, en manni finnst samt ekki hægt annað en að gera sér einhvern dagamun. Það er líka frí í skólanum hjá Einari og daginn eftir. Bandaríkjamennirnir fara vænti ég flestir heim til sín eða til annarra vina eða ættingja, en við höfum boðið eftirlegukindunum að koma í mat til okkar. Veit ekki hversu mörg við verðum, það á eftir að koma í ljós. Við eigum samt ekki sófa og afar fáa stóla svo að það verður spennandi að sjá hvernig rætist úr þessu:)

Litli kútur er veikur. Ég hef komist að því að það á ekki við mig að vera mamma veiks barns. Ég fer öll í kerfi og hef áhyggjur og vorkenni barninu svakalega. Samt er hann nú líklega ekki mjög veikur. Vonandi fer þetta að ganga yfir. Litla angatetrið mitt.

Annars er hann hress þegar hann er ekki veikur. Er farinn að hoppa, elskar tónlist og dansar mikið. Borðar vel. Klifrar sjálfur upp í tripp trapp stólinn sinn, svo að við urðum að taka ungbarnainnleggið úr svo að hann færi sér ekki að voða, sækir sjálfur mjólk í ísskápinn og er lítill prakkari. En er voða feimminn og forvitinn í senn um ókunnugt fólk. Stendur oft í "öruggri" fjarlægð (ekkert mjög örugg samt) og staaaaaarir á fólk á leikvellinum. Ég verð stundum bara vandræðalega yfir því hversu mjög hann starir.

Ég reyni að láta ekki líða eins langt á milli blogga næst. Ég hef sko örugglega gleymt helmingnum af því sem hefur gerst síðan ég skrifaði síðast.

Bless

1013.færsla. Er orðin kona einhvers, þ.e. Einars

Ég má ekkert vera að því að blogga.

Ég er gift. Húrra. Það var furðu gaman sko. Míní veisla sem var samt meiri veisla heldur en lagt var upp með í byrjun. Bara allra nánasta þó. Gott kjöt á grillið, freyðivín á palli, bjór í bala, rautt og hvítt. Luktir í trjám. Sæmilegt veður, þurrt að mestu en skýjað að mestu. Þó skein sólin líka. Kaka. Ís. Færðist aukið stuð í mannskapinn eftir því sem leið á kvöldið. Fólk var aðeins farið að slípa skóna á gólfinu.

Svo fór barnið í pössun til Kef. Við Einar fórum heim í glansandi fína íbúð sem svilkona mín og mágur höfðu skreytt fyrir okkur. Eyddum næsta degi í (sjaldséða, nú um stundir) leti. Fengum okkur að borða og fórum í bíó (í fyrsta skipti frá því áður en ÁG fæddist).

Já, bara unaðslegt.

Það eina sem hefði mátt vera betra var að kvöldið áður fékk ég í magann. Ég vil meina að þetta hafi ekki bara verið stress, því að þetta var bara eins og alvöru pest. Ég var því frá í undirbúningi kvöldið áður, gat ekki gert annað en legið á milli þess sem ég hlýddi kalli líkamans (sem var aðallega að kalla mig inn á bað). Lítið varð úr svefni og allt pínu á eftir áætlun af þessum sökum. Blessunarlega, og það var nú ekki lítill léttir, þá rjátlaðist þetta af mér um morguninn og ég var farin að geta borðað (og gat notið þess) í veislunni, jafnvel þó að maginn væri ekki allt of hress.

Ég ætlaði nú ekkert að skrifa um brúðkaupið, annað en það að ég er gift! Sem er undarlegt. Í gær var ég t.d. spurð hvort ég væri konan hans Einars. Ég þurfti að hugsa mig um í örstund. Ekki búin að venjast þessu, en samt er þetta svo ofurvenjulegt og breytir engu, þannig séð, skiljið þið. Þetta er enn eitt dæmið um það sem manni finnst að eigi að vera stór tímamót í lífi manns (og eru það kannski þegar litið er til baka) en er voða svona "jájá".

Allt annað en giftingin er óútkljáð og veldur mér þónokkru stressi. GAAAAAAA. Plís að þetta reddist allt fyrir horn takk fyrir.is. Einar er reyndar kominn með landvistarleyfi. Ekki ég. Ennþá. Þetta reddast. Vona ég. Held ég. Segjum það. Ekki spurning.

1003. færsla

Að áeggjan fjölmargra lesenda (OK, smá ýkjur, það var bara Nanna) hef ég ákveðið að blogga í dag.

Maður hefur mjög mikið að gera núna. Maður er núna, í fullri alvöru, að skrifa ritgerðina sína. En eins og glöggir lesendur muna kannski þá hefur maður lengi verið að "skrifa" ritgerðina sína með hálfum hug, en nún er sem sagt ekkert hálft lengur.

Ég datt í það að lesa gamlar færslur um daginn. Ég er rosa fyndin afturábak. Ekki svo fyndin í núinu samt. Ég komst að nokkru:

a) Ella frænka var alltaf að ýta á mig að blogga meira.
b) Einar var alltaf að skilja eftir mjög vafasamar athugasemdir.
c) kannski komst ég ekki að neinu öðru.

Barnið varð í fyrsta skipti veikt í gær. Hiti og mikið kvef. Við sváfum ekkert í nótt heldur skemmtum okkur við það að ganga um gólf og syngja. Eða sko - ég sá bæði um að ganga og syngja - barnið sá um að góla ef ég hætti eða gerðist svo ósvífin að ætla að SITJA og syngja. Blessunarlega er ég orðin vön svefnleysi og er því alveg þokkalega hress þrátt fyrir þetta. Það hjálpar líka að við faðir barnsins erum með ansi gott svefnsamstarf.

Ég þarf mega að pissa. Veit samt ekki hvort ég nenni að fara á klóið. Maður þarf alveg að labba út allan ganginn.

Ég er líka með mega stóra bólu. Hún sést samt ekki mikið. En rosalega stór.

914.færsla. Er det måske svineinfluensa?

Ó, nei. Svínaflensan er komin til landsins og ég akkúrat nýbyrjuð að hnerra. Einhvern vegin held ég samt að það sé hið árlega (og stanslausa) sumarhnerr frekar en HN1NHHN1 (á erfitt með að muna skammstafanir og tölur) en maður veit aldrei. Spurning um að ég hlaupi upp í skóla (gott í dag eða á morgun, fáir á sveimi) og sæki allt sem ég þarf til að geta unnið/lært heima og byggi mér rammgirt svínaflensuvirki. Það er verst að Einar þarf að vinna á rúv sem mig grunar að sé ekki öruggasti staðurinn. Sé alveg fyrir mér fréttamennina fara og taka viðtal við svínaveikan mann, dýfa hljóðnemanum upp í hann og láta svo Einar prófarkalesa míkrófóninn. Spurning hvort Einar verði ekki bara í bílnum, fyrst hann var svo vitlaus á annað borð að fara út úr húsi í flensuna. Get hent til hans mat af svölunum. Á meðan birgðir endast.

Hreinlæti ku vera verndargaldurinn gegn svínahryllingnum. En mér er spurn: þýðir það líkamlegt hreinlæti eða að maður þurfi líka að halda íbúðinni hreinni?

Æ, vott þe fokk, ég er farin að taka til. Og fer svo í sturtu. Á því miður ekki spritt til að baða mig upp úr, en ég er viss um að við eigum eitthvað sterkt áfengi sem sótthreinsar örugglega mj. vel. Innan og utan.

Í lokin: Las í blaðinu að Anna Phil er með tónleika í Norræna húsinu í kvöld. Hversu kúl er það að geta barasta séð Önnu Phil! !! Veit samt ekki klukkan hvað þeir eru. Ætla hvort eð er ekki að fara. Tek ekki áhættuna á svíneflense.

P.S. Mér finnst svínaflensa eitthvað svo fyndið nafn. Veit ekki af hverju. En það minnir mig alltaf á söguna af því þegar Addi bró og fjölsk. bjuggu í Danmörku. Besti vinur bróðursonar míns var múslimi. Einu sinni þegar hann kom í heimsókn var Helga mágkona að elda kjúkling og bauð vininum (sem var kannski 4-5 ára) að fá sér. Hann vildi greinilega hafa vaðið fyrir neðan sig og spurði þess vegna: "Er det måski svinekylling?":) Þaðan kemur titillinn á færslunni.!

897.færsla.

Guð ég er svo pirruð á einhverri bölv. vætu í vinstra auga. Rosa pirr. Held þetta sé hluti af einhverju kvefi sem virðist ætla að ráðast á mig. Nema þetta sé eitt af þessum eins dags kvefum mínum sem ég hef fengið í vetur. Það er ýmist í hæl eða hnakka sko. Núna fæ ég bara eins dags kvef, en síðustu ár fékk ég bara mánaðarkvef með lungnabólgu, millirifjagigt, raddleysi, andnauð og god knows what. OK, ýkjur.
Veit ekki hvort það væri skárra ef það læki núna úr báðum augunum. Þetta er eitthvað svo undarlegt ójafnvægi að hafa þetta bara svona vinstra megin. Samt, kannski gott að hafa eitt heilbrigt auga. Annars myndi ég kannski ekki vita hvort ég væri að gráta eða ekki. Það væri ekki gott sko.

Hmm. Ætlaði ég ekki að segja eitthvað fleira hér? Kannski um eitthvað sem pirrar mig? Man það að rétt áðan var eitthvað sem pirraði mig rosa á feisbúkk.

Kannski ætlaði ég að tala um kórinn. Mér hefur orðið fjandi tíðrætt um þennan kór sem ég er nýbyrjuð í. En anywho, það eru víst tónleikar eftir viku. Og ég kann alls ekkert lögin. Bara í fyrradag fékk ég nokkur lög sem ég hafði aldrei séð áður, sem kórinn kann, og á að syngja á tónleikunum. Þannig að ég verð eiginlega að vera á fullu að æfa mig. En ég á auðvitað ekki píanó, og get þaðan af síður sungið beint eftir nótum, þannig að ég verð að spila röddina á þverflautuna og syngja síðan á eftir. Það er pínu fyndið eitthvað. Nágrannarnir halda örugglega að ég hafi lélegasta tónlistarsmekk í heimi, alltaf að spila einhver ógeðslega leiðinleg lög, því að það verður seint sagt að annar alt sé sérlega melódískur. Það slæma við þessa aðferð er að ég get ekki sungið á sama tíma og ég spila... en það góða er að ég hef spilað meira á þverflautuna þessar nokkru vikur síðan ég byrjaði í kórnum heldur en síðustu, guð minn góður, ELLEFU árin frá því að ég hætti í flaututímum. Virkilega? ELLEFU ár! síðan ég var sautján?...? Really? Kræst. Þetta kom mér á óvart. úff.

891. færsla. meira í dag en í gær

Ég er mun hressari í dag. Ég er alltaf að fá svona eins dags miðvikudagskveisur um þessar mundir.

890.færsla.geðvond

Er búin að vera einstaklega geðvond í dag og í gærkvöldi. Allt er hundfúlt og ömurlegt. Samt ekki sko. Er að byrja í kór. En það hefur mig langað til að gera alveg síðan ég hætti í síðasta kór fyrir mörgum árum. Hin frábæra Cla sem ég hef ekki séð frá því í Mad forðum daga er á landinu. Og svo hittist nördagrúppan í spil í kvöld. Svei mér gott allt saman. Þannig að kannski, bara kannski, stafar geðstirðleikinn bara af þessu kvefsleni sem hrjáir mig í augnablikinu. Ekkert alvarlegt, bara stíflur og þrýstingur. Já, sveimérþá, mikið er nú stundum gott að tjá sig of nákvæmlega og opinskátt á blogginu. Amen.

883.færsla.

Svei mér, ég blogga bara aldrei. Mér finnst ég bara aldrei hafa neitt að segja þessa dagana.

Er að stíga upp úr veikindum. Var með þriggja daga magapest. Var orðin ansi þreytt á þessu í gærkvöldi en virðist vera orðin alveg góð í dag. Sjúff, vona að það komi ekki bakslag.

Ég var að lesa grein á ensku og er að reyna að skrifa punkta upp úr henni. Kræst hvað það er stundum erfitt að orða hlutina þó að mér finnist ég skilja hvað er verið að segja. Er farin að halda að ég sé bara of léleg í ensku til að vera í þessu námi. Haha, of léleg í ensku til að vera í íslensku. Þetta fannst mér voða fyndið fyrst þegar ég byrjaði í íslenskunni en ekki lengur. Sem betur fer eru fræðin ekki það einangruð að maður geti bara verið að grúska í einhverju hér á þessu blessaða skeri án þess að pæla nokkuð í því hvað er að gerast úti í heimi. Ég held að það sem mér finnst langlanglangskemmtilegast við málfræðina er allt það tengir íslensku við önnur tungumál. Óhemju skemmtilegt að pæla í því hvað tungumál geta verið mismunandi og eiginlega ennþá skemmtilegra að pæla í því hvað þau eiga sameiginlegt. Af hverju fór ég að tala um þetta? Æ, jú, af því að mér finnst fræðigreinar á ensku stundum svo djöfulli tyrfnar. Mér finnst þær líka oft hrillilega illa skrifaðar. Langar og ruglingslegar setningar og stundum mikill orðaflaumur sem hefur litla merkingu. Blablabla. Og ég ætla ekkert að fara út í hvað mér finnst um skammstafanaáráttuna í málfræði í ensku.

Ji. Klukkan er orðin hálf fimm.

864.færsla. Jólin

Oj. Ég lá andvaka í alla nótt út af magaverki. Djöfs. Hlýtur að vera eitthvað að þessum bölv maga mínum. Fór til sérfræðings í sumar en hann virtist ekki taka þessu neitt alvarlega. Lá og bylti mér milli þess sem ég fór fram á bað til að athuga hvort ég þyrfti nokkuð að æla þangað til kl. 8 í morgun þegar ég gafst upp og vakti kærastann til að láta hann vorkenna mér. Það þrælvirkaði. Um leið og hann fór að vorkenna mér steinsofnaði ég og vaknaði verkjalaus tveimur tímum seinna þegar ég þurfti að vakna. Er ekki hress í dag þó að ég hafi getað sofnað aftur.

En jahá. Nú er víst farið að síga í seinni hlutann á jólunum. Svei mér góð jól segi ég nú bara. Um þessi jól hef ég:

- farið í mat til flestra systkina minna

- farið í mat til Kef

- fengið foreldra í mat og ömmu og siggabró´

- fengið frænkur í heimsókn

- spilað heima hjá Önnu sys

- farið í 3 partý

- farið í eina skírn

- farið í eitt stórfjölskyldujólaboð (annað á morgun)

- farið í fuglabjargsjólaboð

- lesið tvær bækur (gæti nú verið meira)

- knúsað fullt af litlum börnum

- farið á kaffihús

- snúið sólarhringnum of mikið við

Og slappað hellings af. Mjög góð jól.

858.djöfs

við Anton ákváðum um daginn að það gengi ekki að ég væri jákvæð á blogginu. Þetta er mikilvæg leið fyrir mig að losna við pirr og pirr. Ef ég stífla þessa leið þá brýst þetta bara út á einhvern annan hátt og það er ekki gott. þannig að nú segi ég djöfs helv andssk

Nú ætla ég að kvarta undan helv djöfs andsk mígreninu. Mér er farið að líða eins og ég ætti að vera á örorkubótum. Er búin að vera frá ansi marga daga núna upp á síðkastið. Ég get ekkert gert af viti þegar þetta er svona. Það mynduð þið ekki heldur geta ef þið hefðuð dansandi eldhnött fastan í auganu á ykkur og fengjuð um leið málstol. Fyrir utan skemmtileg einkenni eins og dúndrandi höfuðverk og ástæðulausan náladoða í annarri hendi, öðrum fæti og hálfu andlitinu (þar með talið hálfri vör, hálfri tungu og jafnvel niður í kok). Og þar að auki fara tilfinningarnar í klessu og ég verð álíka viðkvæm og postulínsdúkka. Þetta er óþolandi andskoti. Vonandi kemst ég til læknis fljótlega.

Hef stundum furðað mig á því að það skuli ekki fyrir löngu verið búin að finnast lækning á þessu í eitt skipti fyrir öll, því að svona fáránlega sérstök einkenni hljóta að geta gefið vísbendingar um hvað er á seyði. En svo fattaði ég ... mígreni er aðallega kvennasjúkdómur ....

En samt, ef maður leitar á netinu þá virðist nú heilmargt vera í gangi. Eiginlega of margt. Nokkrar matartegundir sem geta valdið mígreni:

alkohól
ostar
msg
unnar kjötvörur
aspartame
súkkulaði
mjólkurvörur
jarðhnetur
hveiti
sítursávextir
laukur
sýrður matur

þetta er bara smá af því sem ég hef séð. Ég kann bara ekki að forðast allan þennan mat... Og á hverjum degi borða ég liggur við allt þetta svo það er helv erfitt að finna út hvort eitthvað af þessu er sökudólgurinn.

Og þar fyrir utan getur þetta valdið mígreni:
sólarljós
lykt og ilmvötn
sígarettureykur
að sofa of mikið
að sofa of lítið
stress
blæðingar

Mér finnst þetta með litla og mikla svefninn svolítið fyndið... en jújú, ég get svosem alveg trúað því að reglulegur svefn hafi eitthvað með þetta að gera. Blæðingar er erfitt að forðast (nema maður verði bara óléttur sem ku vera besta meðal gegn mígreni, a.m.k. samkvæmt múttu), sem og alla lykt og sólarljós. Haha. Vampíra.

En jæja. Svo getur maður tekið magnesíum, B2, lýsi, hrossafífil, glitbrá og Q10.
Verst að ég hef ekki hugmynd um hvað þetta er sumt af þessu.
Yfir og út.

Vildi bara koma því á framfæri að ég er ósátt við þetta.

Já og ég verð að bæta við að svo hjálpar víst bótox sumum. Hahahahahahaha. Heppilegt

849. góðar fréttir

Júhú. Frumubreytingarnar sem fundust í leghálsinum hjá mér virðast hafa gengið til baka sjálfkrafa. Wúhú. Má vera þakklát fyrir það.

Skrifa þetta bara hérna því að maður gleymir oft að vera ánægður þegar maður er heppinn, og vælir svo yfir því að maður sé alltaf svo óheppinn.

Stelpur mínar: ekki trassa að fara í leghálsstrok ef þið fáið bréf um það. Þessar frumubreytingar eru fáránlega algengar, a.m.k. þekki ég ótrúlega margar stelpur sem hafa fengið svoleiðis og sumar hafa þurft að fara í keiluskurð eða hvað sem þetta nú heitir. Og þetta strok er alveg fáránlega lítið mál. Tekur svona 2 mínútur í mesta lagi.

Samt, þegar ég fór um daginn þá var bæði læknirinn og hjúkrunarfræðingurinn stelpur á aldur við mig.Reyndar fannst mér læknirinn svo unglegur að kannski var þetta bara læknanemi. En þetta setti mig alveg út af laginu, þær voru ósköp indælar og allt það, en mér fannst miklu verra að þurfa að, jah, sýna mitt heilagasta fyrir framan einhverjar gellur sem ég býst alveg eins við að rekast á á djamminu, heldur en einhvern einhvern miðaldra karlkyns lækni.

OK. Veit að þetta er full opinskátt fyrir blogg en ég er nú bara þeirrar skoðunar að svona hlutir eigi ekki að vera tabú.

847.færsla.

Átti að kenna í hádeginu í dag. En þegar ég vaknaði kl. hálf níu var ég svo hryllilega slöpp að ég fékk annan kennara til að kenna fyrir mig. Og fór aftur að sofa. Kl. 10. Rankaði ekki við mér fyrr en klukkan þrjú! Þá var ég búin að sofa eins og rotuð í fimm tíma, eftir að hafa verið vakandi í einn og hálfan.

Nú er ég búin að vera vakandi í klukkutíma og held það sé kominn tími til að leggja sig.

Vorkennið mér:)

846.færsla.slöpp

Ég er bara þræl drullu djöfulsins prumpu slöpp.

Fúlt

839.færsla. ekkert

Getur einhver sjúkdómsgreint eymsli í andliti? Svipuð tilfinning eins og þegar maður er að byrja að fá stóra bólu - en sú er ekki raunin, heldur er ég bara aum einhvern vegin hér og þar.

Kannski er þetta hluti af skrítna kvefinu mínu. Er búin að vera með pínu kvef í 1-2 vikur, án þess að það skáni eða versni. Núna finnst mér eins og það sé að versna. Ég fæ alltaf svo löng kvef. Hef líka getað sofið endalaust upp á síðkastið. Vá hvað ég varð syfjuð af því að skrifa þessa setningu.

832.pása

Er í tölvupásu. Mikið mígreni. Reyni að hlífa hausnum.
Sjáumst seinna.
Hlíf

773.

Ekki nóg með það að ég sé yfirgefin, heldur er ég í þokkabót veik. Eða ok kannski ekki svo veik í dag heldur slöpp, en veik í gær. Magakveisur eru dauði. En samt... léttist maður ekki af þessu? Þyngdartap er vel þegið:) Er bara búin að borða smá súpu í dag og drekka vatn og er ekkert svöng... minnir mig á gamla tíma þegar ég forðaðist það eins og heitan eldinn að borða en var samt aldrei svöng. Those times are GONE.

741.færsla. Jevla fasist2

Skemmti mér feikivel í leikhúsinu í gær. Mæli alveg með þessu. Þetta var líka frumsýning og væntanlega góður andi í húsinu. Og ekki bara góður andi, fullt af frægu fólki. Og Alma. Hún var þarna af sömu ástæðu og ég. Gael.

Ég er hins vegar verri í dag en í gær heilsulega séð. Nenni ekki að vera veik samt. Af því að aldrei þessu vant var ég farin að finna einhvern innri dugnað og var farin að fara á Hlöðuna og í ræktina ... en nú ligg ég bara uppi í rúmi. Samt ekki akkúrat í augnablikinu. Er að blogga í augnablikinu.

Bless.

740.færsla. Jevla fasist!!

Ég er að flensast upp. Kæróinn smitaði mig.
Verst er að ég er að fara í leikhús í kvöld og vil síður vera hóstandi allan tímann. En ég held þetta sleppi nú, ég er ekki orðin svo slæm.

Er að fara að sjá Gael. Leikritið er aukaatriði, Gael er aðalatriði. Nei, svona án gríns þá er þetta bara fullkomið: Tilsammans er ein af uppáhalds bíómyndunum mínum og svo er Gael! Þetta endaði víst á því að ég varð að borga til að sjá hann. Raunasaga 1 og raunasaga 2 og raunasaga 3 og raunasaga 4

716.færsla. sicko

Ég er veik. Held samt að dagurinn í dag sé fyrsti dagur í bata. Leið bölvanlega í gær og fyrradag en örlítið skár í dag, þó ég sé reyndar þónokkuð slöpp enn þá. Einhverra hluta vegna meika ég alls ekki að sitja fyrir framan tölvuna lengi, sem útskýrir fjarveru mína hér á blogginu. Ég hef varla kíkt á önnur blogg heldur, ótrúlegt en satt.

Jæja, farin upp í rúm á ný:)