927.færsla. En þeir eru voða lítið heima á nóttunni

Guð, ég verð að segja ykkur í hverju við Einar lentum í gær. Það var svo fyndið. OMG.

Fyrst að því ófyndna. Við erum aftur að leita okkur að húsnæði. Leigusalinn gerði sér lítið fyrir og seldi íbúðina mánuði eftir að við fluttum inn. Ég þarf ekki að taka það fram að við erum brjáluð! Fokill. En hvað um það, við þurfum sem sagt að finna okkur íbúð, aftur.

Í gær fengum við að skoða íbúð á Klapparstígnum. Mér þótti lýsingin hljóma nokkuð vel bara:
70 fm. þriggja herbergja íbúð (jafnstór og við erum í núna). 90.000 kr. á mánuði og hiti og rafmagn innifalið (ódýrara en við erum í núna). Og lýsingin á íbúðinni: "Íbúðin er mjög hlýleg og vel með farin á besta stað í hjarta borgarinnar. Stutt í alla þjónustu."

Þetta er svo súrrealískt að ég get varla sagt frá þessu.

Við komum að húsinu og höfðum strax efasemdir. Þetta er nefnilega eldgamalt lítið hús sem ber það með sér að hafa verið eitthvað annað en íbúðarhús, og er í frekar mikilli niðurníðslu. Við hliðina á því hafði greinilega verið hús sem var búið að rífa.

Eeeeen við fórum inn. Þar var gaurinn sem er að sýna íbúðina. Ungur vatnsgreiddur gaur. Og nokkrar 101-rottur í sömu erindagjörðum og við Einar. Og þar sá maður "hlýlegu og vel með förnu íbúðina" - NOT - Verr útlítandi íbúð hef ég ALDREI séð. Held að þar hafi skipt mestu að á einum veggnum, ég tek það fram: INNI Í ÍBÚÐINNI, var ógeðslegt veggjakrot. Ekki ímynda ykkur að þetta hafi verið einhver artí mynd: nei, þetta var bara krot. Ekki einu sinni stafir. Ég endurtek: þetta var inni í íbúðinni. Veggir og gólf ógeðslegt. Þar fyrir utan var ekkert í íbúðinni. Engir veggir, bara eitt rými (þar af leiðandi augljóslega ekki þrjú herbergi). Og einhverjir hrörlegir beddar út um allt. Þegar við komum inn var stelpa sem var að skoða íbúðina í frekar æstu samtali við leigusalann.

Hún: "Bíddu, fyrirgefðu, HVAÐ ERTU AÐ MEINA?"
Hann: "Já, ég skal bara útskýra þetta AFTUR!"
Hann: "Þetta er sem sagt hugsað fyrir þriggja manna fjölskyldu. Þetta er hugsað sem leiga á þremur rúmum, sem sagt, 30.000 kall á mann. Samtals 90.000"

[Beddarnir sem lágu hist og her = 30.000 kr. rúm!!! (ég gleymdi að nefna að húsgögn áttu að vera innifalin. Fyrir utan beddana var ekkert)]

Hann heldur áfram: "Já, fyrir í íbúðinni eru fjórir kínverjar [hahahahahaha], en það er mjög þægilegt að þeir vinna á nóttunni og eru þess vegna voða lítið heima á nóttunni!!!"

Hún: "ERTU AÐ SEGJA AÐ MAÐUR EIGI AÐ DEILA "ÍBÚÐINNI" MEÐ FJÓRUM KÍNVERJUM!!! FYRIR 90.000 KR. Á MÁNUÐI??? ER EKKI Í LAGI MEÐ ÞIG!!!!!!!"

Hann: "Vertu nú alveg róleg, þessi íbúð hefur ýmsa kosti, það er til dæmis rosalega góð eldunaraðstaða þarna í horninu!"

Hún [horfir í hornið]: "Þetta!? E ÞETTA eldhúsið???" [ísskápur og eldavél upp við vegg, engin innrétting, ekkert]

Hún: Er ekki einu sinni VASKUR?"

Hann [frekar hneykslaður á heimsku hennar, að því er virtist]: "Nei, það er nú svolítið erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í húsinu!!"

[ahahahahahahahahaha. DÖHH. Fjórir Kínverjar, gamlir beddar, OG EKKERT RENNANDI VATN. Rosalega fín eldunaraðstaða]

Hún [sífellt reiðari]: Er ekki vatn?????? Hvað gera Kínverjarnir? Þetta er ekki löglegt ...

Hann: "Jah, fólk hefur nú nýtt sér sundlaugarnar hérna í nágrenninu!"

Við og 101-rotturnar horfumst í augu og göngum út.

Ég er ekki að grínast .... Ég kemst ekki yfir þetta. Ég bíð eftir því að einhver segi mér að þetta hafi verið falin myndavél. Ósvífnin í gaurnum. "Hlýleg og vel með farin íbúð".

Ég get ekki hætt að hlæja inni í mér. "Það er nú erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í íbúðinni!" Hahahahahaha.

870. færsla. ekki fordæma:)

Ég ætla að skrifa pirringsfærslu. Þið þurfið ekki að lesa þetta frekar en að þið viljið. Auk þess er ég með mígreni og ætla því að skrifa stutt [innsk. tókst ekki]. Djöfulsins helvítins andskotans helvíti mígreni.

Núna ætla ég að leyfa mér að vera pirruð út í feisbúkk grúppu sem heitir "fordæmum mótmælendur sem beita ofbeldi og óhefðbundnum aðgerðum".

Í fyrsta lagi verð ég svo sorgmædd þegar fólk sér sig knúið til þess að fordæma mótmælendur eins og staðan er í dag. Hvernig er hægt annað en að mótmæla ástandinu og því að fólkið sem leyfði þessu að gerast sitji áfram við stjórnvölin? Það er algjörleg óásættanlegt. Þeir sem eru í þessari grúppu eru sjálfsagt ekki að fordæma alla mótmælendur, heldur bara þá sem beita ofbeldi og óhefðbundum aðgerðum, en með því að gera það finnst mér það vera að fordæma alla mótmælendur. Við erum öll þátttakendur í þessum mótmælum og það er erfitt að aðskilja þessa þrjá (eða eitthvað) sem hafa kastað steinum (eða eitthvað) og öll hin þúsundin sem eru friðsamleg.

Í öðru lagi þá átta ég mig ekki alveg á því hverjir hafa verið að beita ofbeldi. Öll þau mótmæli sem hef mætt á hafa verið afskaplega friðsamleg. Ég veit samt að það hefur soðið upp úr, en mér finnst það ekki skrítið. Einhverjar erjur milli áköfustu mótmælendanna og lögreglu finnst mér ekki beint vera hægt að flokka sem að mótmælendur séu að beita ofbeldi! Og hvers konar mótmæli eru það ef fólk stendur ekki fast á sínu!ARg. Hópurinn fordæmir líka það að það sé verið að skemma hluti. Þetta blessaða kryddsíldardæmi virðist snúast um eina snúru, og í gær var víst EIN RÚÐA brotin. Ég tel matarskvettur EKKI MEÐ SEM SKEMMDARVERK, kommon, það er mjög auðvelt að þrífa það. Ekki misskilja mig, ég er alls ekki hlynnt því að fólk sé að kasta grjóti og ég vil hafa mótmælin friðsamleg. Hins vegar skil ég mjög vel að fólk geri eitthvað svona. Mér finnst ekkert af þessu alvarlegt, og mjög langt því frá að vera svo alvarlegt að ég trúi því að fólk vilji hópa sig saman til að fordæma þetta.
Í gær, á meðan ég var niðri á Austurvelli, sem var nú svosem ekki lengi, þá gerðu mótmælendur þetta: höfðu bál. Trommuðu á trommur og hvað sem býr til hljóð og sungu. Vá: ógnandi. Það eina sem var skemmt var það eina sem bókstaflega enginn tapaði á því að væri skemmt, þ.e.a.s. Oslóartréð. Ég sé ekki hvað var svakalegt við bálið á meðan það fór ekki úr böndunum.


Í þriðja lagi: af hverju að fordæma fólk sem beitir óhefðbundum aðferðum við mótmæli? Skil það ekki alveg.

Í fjórða lagi er ég alveg ótrúlega hissa á því hvað mótmælendur hafa verið rólegir. Í stórum hópi þar sem fólk er reitt þarf ekki mikið til þess að hópurinn tryllist. Það hefur ekki gerst, þrátt fyrir að það hafi gefist tilefni til þess. Til dæmis þegar lögreglan beitir kylfum svo fólk er með blæðandi sár. Þegar piparúða er sprautað beint framan í friðsama mótmælendur og ljósmyndara. Þegar börn eru handtekin og foreldrarnir fá ekkert að vita um þau. Æ, þegar löggan þrengir að mótmælendum, skref fyrir skref, þrátt fyrir að engin ástæða hafi virst vera til þess. Það er mjög ögrandi.

Ég veit ekki hvort ég næ að koma því á framfæri sem ég er að hugsa. Ég vil heldur ekki ofbeldi eða eignatjón, en það hefur bara verið svo lítið að það er ekki tilefni til þess að fordæma mótmælendur. Og með því að gera það skipar fólk sér í "hitt liðið".

[Uppfærsla: Kannski hljóp ég aðeins á mig með þessari færslu. Fólk má vera á móti ofbeli. Mér finnst bara mótmælendur ekki beint hafa verið ofbeldisfullir. Og mér finnst við virkilega EIGA að mótmæla.]

856.færsla.prjón

Hvað þurfa börn stórar húfur? For example en som er fire år gammel? Og måske en som er sådan elleve år og en måski ni år. De er allesamman piger og jeg vil ikke snakke om det på islandsk fordi man ved aldrig om de læser blogget. Nei, det er svært ad vide. Hvor stort skal det være? Jeg prjoner sko og prjoner fordi jeg har ikke penge til julegaverne, men jeg har laved to huer og jeg tror at en er for stor og den anden er for lille... men... jeg ved ikke noget som helst. Kan ikke nogen hjælpe meg?

Já, ég held ég fái ekki dönskuverðlaun ársins.

855. sól úti, sól inni

Ekki dugar að vera ennþá "þónokkuð leið yfir ástandinu", sérstaklega þegar Anton hefur auglýst það á ekki ómerkilegri degi en degi íslenskrar tungu í mjög merkilegum fyrirlestri um íslenska beygingarstóriðnaðinn tilkomandi að "ég [sé] kannski ekki eins og fólk er flest, en kreppan [fylli] mig bjartsýni". Býst fyllilega við mjög auknum fjölda lesenda á næstu dögum svo ég verð að standa undir nafni sem eitthvers konar bjartsýnisfrík í skammdeginu.

Kannski hefði ég frekar átt að segja að kreppan fyllti mig geðhvarfasýki. Bjartsýn einn daginn og þónokkuð leið annan. Spurning um að stilla samt bara normið á bjartsýnina. Enda engin leið nema upp af botninum. Bara spurning hversu djúpur þessi botn er

sól í hjarta, sól í sinni
sól bara sól

854.færsla.ástandið

Ég verð að segja að ég er bara þónokkuð leið yfir ástandinu. Maður veit einhvern vegin ekkert hvað gerist og hvernig þetta endar allt saman. Allt virðist vera í hnút og maður sér ekki hvernig þetta á að leysast.

Hræðilegt hvað mörg fyrirtæki eru farin, eða eru að fara, á hausinn. Skítt og laggó með sparnaðinn sem fólk hefur tapað, ég veit það er ömurlegt, en þegar fólk missir vinnuna þá fyrst fer ástandið að vera erfitt.

Einn nemandi minn (en þeir eru allir útlendingar) nefndi það í morgun hvað honum þætti furðulegt hvað Íslendingar væru rólegir yfir þessu öllu saman og að þeir tækju þessu næstum því eins og sjálfsögðum hlut. Í mörgum, eða flestum, eða ÖLLUM, öðrum löndum væri fólk brjálað og mótmælin fælust í einhverju róttækara en nokkrum eggjum.

Mér finnst það ótrúlegur andskoti hvað Íslendingar eru dómharðir á mótmælendur. Um leið og mótmæli færast af rólegheitastigi 1 fara allir að skammast og fordæma mótmælendur. Fjandinn hafi það, mér finnst fullkomlega eðlilegt að fólk SÉ BRJÁLAÐ núna. Að kasta nokkrum eggjum er ekki róttækt. Munið þið ástandið í DK þegar átti að loka ungdómshúsi? Halló! Þá var fólk að kveikja í bílum og ég veit ekki hvað. Eða í Frakklandi í innflytjendahverfunum? Hér á Íslandi búum við við sérstaklega ótryggt ástand, sem hefur ekki bara áhrif á ákveðinn þjóðfélagshóp, heldur næstum því á hvern einasta íbúa landsins. Og það mæta nokkur þúsund manns á MJÖG FRIÐSAMLEG MÓTMÆLI. Ekki það að ég sé að hvetja til ófriðar, mér finnst bara leiðinlegt hvaða augum mótmæli eru litin á Íslandi.

Það virðist hafa komið á daginn að stjórnendur þessa lands hafi gert dýrkeypt mistök: í sambandi við einavæðingu bankanna, í sambandi við eftirlit með bönkunum og að ég tali nú ekki um þegar öll ógæfan dundi á: í samskiptum við aðrar þjóðir (ég er nokkuð viss um að það hefði verið einhvern vegin verið hægt að koma í veg fyrir að málin í Bretlandi lentu í þessum ógöngum, þrátt fyrir að ég telji að það sé mikið til Bretum að kenna), og við eigum ekkert bara að sætta okkur við það. Og ég held að þessi óvissa geri fólki mjög illt. Stjórnvöld þurfa að marka sér einhverja stefnu, þau þurfa að reyna að finna einhverjar lausnir á efnahagsástandinu, þau þurfa að kynna þetta fyrir þjóðinni til þess að fólkið sjái einhverja lausn, einhvers staðar. Manni finnst eins og þetta muni bara halda áfram að versna og versna að eilífu. Ég meina: hvernig endar þetta? Vöruskortur? Matarskortur? Hungursneyð? :) Kannski ekki, en mér finnst ég a.m.k. vera í fáránlegri óvissu, en sjálfsagt er ég að dramatísera hlutina fullmikið eins og fyrri daginn.

Í hversu djúpum skít erum við?

Að þessu öllu sögðu verð ég samt að taka það fram að ég hef ekki mætt á ein einustu mótmæli:) Ég er meira leið heldur en reið, og svo finnst mér næstum því að það að mótmæla efnahagsástandinu væri svona eins og að mótmæla veðrinu. Þetta er eitthvað sem gerðist bara í öllum heiminum og ekkert hægt að gera í því. En ég held ég sé smátt og smátt að komast á aðra skoðun. Þetta hefði ekki þurft að fara svona illa. Og mér finnst við eiga rétt á einhverjum úrbótum.

851.færsla.

Ég er eitthvað geðstirð.
Kannski er ég þreytt. Eða orkulaus. Kannski ætti ég að fá mér að borða. Ég er samt ekki svöng. Bara orkulaus. Æ. Ég hef peningaáhyggjur. Verð að lifa spart.

838.færsla. Það sem koma skal?

Fyrir nokkrum dögum dreymdi mig kreppudraum.

Var í einhverri sjoppu í Kringlunni að kaupa mér lítið súkkulaðistykki. Hélt á tveimur hundraðköllum og var að velta því fyrir mér hvað þetta myndi kosta. Hugsaði með mér að hundraðkall væri kannski nóg, en skipti svo um skoðun og hugsaði að þetta gæti kostað á milli 100 og 200 króna. Svo beit ég í súkkulaðið, áður en ég borgaði (mjög slæm mistök). Loksins kom afgreiðslustúlkan og sagði „þúsund krónur“. Ég bara „Þetta geeeeeeetur ekki kostað ÞÚSUND KRÓNUR, það getur bara ekki verið!“. Svo rökræddi ég þetta lengi og reyndi að fá að tala við yfirmann og ég veit ekki hvað og hvað þangað til ég gafst upp og hugsaði með mér að ég yrði bara að borga þetta. Opnaði veskið mitt og ætlaði að borga - en þá kom í ljós að ég átti ... ekkert nema... EVRUR. Hahahaa. Erfitt að ráða í þennan draum - NOT.

Fara perur illa í maga? Ekki vissi ég það. Þessi pera fór a.m.k. mjög illa í magann á mér. Þori varla að borða grænmetissúpuna sem ég tók með í nesti ef hún skyldi líka fara illa í magann þó að ég sé svöng. Kannski ég ætti bara ekki að borða neitt. Þá myndi ég kannski drullast til að léttast. Er mj. fúl út í vigtina. Æ nei djók. Ýkt svöng.

836.færsla. fjölmiðlabann

Æ. Mér varð það á að lesa mbl.is. Nú er ég aftur orðin svartsýn. Muna: ekki lesa/hlusta á/horfa á fréttir. Kastljós er einnig bannað.

Þetta er nú meira ruglið. Meira djöfs ruglið allt saman. Pínu móðguð út í bankana fyrir að færast svona mikið í fang. Það er auðvelt að láta sér ganga vel þegar er góðæri. Hugsaði enginn út í það hvað myndi gerast þegar tímarnir yrðu erfiðari? Góðæri endist aldrei að eilífu. Æ plöhh. Ætla að reyna að láta ekki eins og ég skilji þetta allt saman. Skil minnst. En veit samt að þetta væri ekki svona slæmt ef bankarnir væru ekki margfalt stærri en ríkið. Æ kann ekki rétt hugtök í sambandi við þetta. Plöhh.

Bjartsýni. Já: mér líður betur í þjóðfélagi þar sem fólk getur ekki eytt eins og vitleysingar. Mér er illa við flottræfilshátt og eignameting. Kannski verður núna breyting á. Kannski verður normið að vera nægjusamur. Skiljiði. Ekki að eiga flatskjá (sem allir eiga), dýr húsgögn, stóra jeppa, nýja bíla, geta stöðugt farið til útlanda (og ekki bara til Köben, heldur á fjarlægar slóðir). Mér finnst eins og öllum, meira að segja "fátækum" námsmönnum, hafi fundist þetta sjálfsögð réttindi. Og það hefur pirrað mig.

Með þessu vil ég ekki gera lítið úr þeim erfiðleikum sem margir eiga í núna. Fæ alveg hnút í magann af því að hugsa um alla þá sem eiga lán sem hafa hækkað upp úr öllu valdi, missa vinnuna og fleira. Vona bara að bjartari tímar séu framundan.

Æ, þessi færsla er orðin algjört kjaftæði. Ég sem ætlaði BARA að skrifa fyrstu efnisgreinina.

834.færsla. Áfram Ísland

Ég er kannski ekki eins og fólk er flest, en kreppan fyllir mig bjartsýni.