1020. færsla. Af mörgu

Það er nú ekki alveg í lagi að skrifa eina bloggfærslu á mánuði. Tala nú ekki um þegar svo margt drífur á daga manns. Ég man nú ekki allt en hér er eitthvað:

- Fyrst kom Sandy. Heyrði af því að hún væri væntanleg með nokkuð góðum fyrirvara. Hafði ekki áhyggjur þá, en fór aðeins að hugsa um hvirfilbyli, Dóróteu og Oz og fór svona að pæla hvernig maður ætti að bregðast við í svoleiðis aðstæðum. Og fór því að lesa fréttir. Og úff. Það tók mig reyndar nokkurn tíma að fatta að fellibylur er ekki hvirfilbylur, þó að fellibyljum geti fylgt hvirfilbylir eða eitthvað. Það var gert mjög mikið úr hættunni í fjölmiðlum, forsetinnn ávarpaði þjóðina og borgarstjóri Philly gerði slíkt hið sama (og væntanlega ýmsir aðrir). Skólum og opinberum stofnunm var lokað í tvo daga (ákveðið fyrirfram) sem og almenningssamgöngum. Og fólk var eindregið hvatt til þess að búa sig undir hið versta. Ég, sem á það víst til að dramatísera hlutina örlítið, fór í ham og leið eins og ég væri að búa mig undir kjarnorkuvetur. Þetta var eitthvað svo súrrealískt, ég meina, maður er nú vanur ýmsum veðrum á Íslandi, en aldrei svo ég muni til hefur maður mátt búast við margra daga rafmagnsleysi. Ég var á endanum að ærast úr stressi, alveg meira en sólarhring áður en hið versta skall á var ég alveg viðþolslaus yfir því að Einar þyrfti að "hætta" sér út úr húsi (þá var ekkert að veðrinu sko). Við keyptum eldspýtur (áttum kerti), nægan mat sem þarf hvorki að elda né geyma í ísskáp og nægt vatn. Auk þess fyllti ég hvert gallonið á eftir öðru af kranavatni og frysti, en það hefur tvíþættan tilgang: heldur því sem er í ísskápnum köldu lengur og svo getur maður nýtt vatnið ef þarf. Svo var ég heldur sein að pæla í vasaljósi, fannst eins og það væri nóg að hafa kerti, en þarna um sólarhring fyrir áætlað óveður fór ég að hafa áhyggjur af þessu. Kom að lokuðum kofanum í dollarabúðinni, bensínstöðin seldi ekki svoleiðis og í CVS-apótekinu (sem selur allan fjandann) voru öll vasaljós (og batterí í þau, og vatn) búin. Hleraði samt að það væri von á nýrri sendingu seinna um kvöldið og því tókst okkur að næla okkur í vasaljós og batterí í seinni ferðinni. Það var annars fyndin stemming þarna í apótekinu. Þvílíkar raðir, spenna í loftinu og fólk að byrgja sig upp af hinu og þessu. Svo varð þetta eiginlega ekki neitt neitt, hér í Philadelphiu. Þetta varð auðvitað svakalegt á stöðum eins og New York, og þetta hafði einhverjar afleiðingar í Philadelphi, en svo ósköp lítið að maður gat eiginlega ekki setið á sér að hlæja að öllu fárinu. Með fullri virðingu fyrir stöðum sem urðu verr úti.

- Á hæla Sandy fylgdi Halloween. Öllu gleðilegri viðburður, þó að hann eigi nú að vera ógnvekjandi líka. Ég vissi svo sem ekkert við hverju ég ætti að búast, við Einar keyptum þó einn vel stóran nammipoka til að lenda ekki í grikkjum ef litlir púkar berðu að dyrum. Við ÁG fórum í stórskemmtilega skrúðgöngu í hverfinu. Foreldrar og börn söfnuðust saman og svo var gengið hring undir fjörugum trommuslætti. Einn trommarinn var í dragi, mjög svo efnislitlu pilsi, topp og netsokkabuxum. Engu öðru, og það var sko skítakuldi. Hann hlýtur að hafa lamið fast í trommuna. Reyndar fannst mér sum börnin heldur illa klædd miðað við veður. Það var nú ekki hægt að segja um hann Árna Gunnar minn, en ég hafði einhvern veginn misskilið veðrið og hélt það myndi rigna, svo að hann var í stígvélum og regnfötum, ehemm, í mjög þurru veðri. En hann var með prjónuð kisueyru sem ég saumaði á húfuna hans, svo að þetta var í lagi. Gangan endaði svo í lítilli götu. Í henni miðri var stórum borðum raðað í hring, og á þeim var alls kyns (ókeypis!) góðgæti. Kökur, möffins, kökupinnar, ís og eplacider. Í boði fyrirtækja i nágrenninu. Íbúar götunnar og nærliggjandi gatna voru svo margir hverjir úti á palli í grímubúning að gefa nammi. Mér sýnist sem sagt reglan vera sú (allavega í svona stórborg) að ef fólk vill taka þátt í trick or treatinginu þá fer það út á pall með nammiskálina, en krakkar eru ekkert að banka upp á ef enginn er úti. Við fórum ekkert út á pall og því þurftum við ekkert að gefa úr nammipokanum. Næst ætla ég samt alveg pottþétt að gera það, allavega ef við verðum í húsnæði sem býður upp á slíkt.

Ég er svona að velta því fyrir mér hvort Íslendinga vanti ekki svona hausthátíð eins og Halloween er. Tekur aðeins pressuna af jólunum. Fólk getur aðeins skreytt og dúllast, jafnvel sett upp seríu, fyrir Halloween, en það þarf ekki að vera eins extreme og á jólunum. Og þá er fólk kannski ekki eins æst í að byrja að jólast (að mínu mati) allt of snemma.

- Einhver tímann fór ég á Please Touch Museum (endilega snertið-safnið). Það er mikill dásemdarstaður fyrir börn. Fyrst hélt ég að þetta væri barnvænt listasafn þar sem börn mættu snerta listaverkin. Það væri mikill snilldarstaður, en þetta er nú ekki svoleiðis. Eiginlega finnst mér safn ekki vera réttnefni á honum. Húsið er reyndar frekar safnalegt. Stórt og íburðarmikið, svona með glerkúpli í miðju þakinu. Skemmtilegt að svona hús sé lagt undir eitthvað fyrir börn. En þetta er eins konar stórt leiksvæði. Þarna er til dæmis alvöru strætó (eða framhluti hans), sem börnin mega klifra upp í, setjast í bílstjórasætið og ýta á alla takkana. Þarna er líka lítil verslun, með litlum búðarkerrum, leikfangamat og tómum matarílátum, svo að börnin geta verslað og farið svo á kassana, ýmist leikið sér sjálf á kössunum, eða sett matinn upp á borðið og látið starfsfólkið "skanna" hann inn. Og ýmislegt annað. Stórsniðugt.

- Um síðustu helgi fórum við í for-þakkargjörðarmáltíð hjá skólafélaga Einars. Við vorum um tuttugu manns þar, úr hinum og þessum heimshlutanum og lögðum öll eitthvað í púkkið á matarborðið. Þetta var því mjög fjölrétta og fjölbreytilegt matarboð. Mjög skemmtilegt og bragðgott. Það var samt pínu skrítið að smakka sumt af bandaríska matnum. Ég hélt nú að maður þekkti alveg turkey dinner (það var samt ekki kalkúnn, heldur bara kjúlli og fylling), en fyllingin var einhvern veginn allt öðruvísi en þær fyllingar sem ég hef smakkað heima á Íslandi. Sósan var einhvern veginn líka öðruvísi. Við bökuðum lakkrístoppa - án lakkrís, því að almennilegur lakkrís er víst ekki á hverju strái hérna (meira um það síðar). Ég reddaði þessu þó með því að setja í staðinn anísdropa. Það kom furðu vel út. Anísbragðið gerði það að verkum að manni fannst næstum eins og það væru lakkrísbitar í þessu þó að það væru bara súkkulaðibitar. Kökurnar féllu mjög vel í kramið þó að fólki þætti mjög framandi að hafa anísbragð af þessu.

- Skömmu áður fórum við Árni Gunnar líka í alþjóðlegansamskeytahádegismat með "alþjóðlegum mökum". Það er sem sagt félag í Penn (háskólinn) sem er fyrir alþjóðlega maka nemenda, hahaha, pínu sérhæft félag en mér finnst það mjög þarft og er ánægð með þetta framtak, verandi heimavinnandi alþjóðlegur maki. Maður átti að koma með eitthvað þjóðlegt og ég var í stökustu vandræðum með að láta mér detta eitthvað í hug. Allt sem mér finnst íslenskt (og gott) er eitthvað sem er ekki svo auðvelt að verða sér úti um hér. T.d. lakkrís, eða eitthvað með lakkrís í. Svo er svo margt sem manni finnst þjóðlegt en er samt til á svo mörgum stöðum. Mömmuhópurinn minn á netinu vildi endilega að ég steikti kleinur, en ég lagði ekki í það á endanum (hafði sko svo lítinn tíma sko). Auk þess sem það fást ekki kardimommudropar hér, held ég. Þannig að ég gerði lakkrístoppa án lakkríss! Bakaði sem sagt lakkrístoppa án lakkríss, en með anísbragði, tvisvar á mjög skömmum tíma. Þetta var áhugaverður hádegismatur fyrir bragðlaukana. Sumt var venjulegt en gott og svo var sumt sem var frekar óvenjulegt, og jah, kannski kunna bragðlaukarnir mínir bara ekki á þá. Við vorum ekki mörg, kannski um 10, og þar af nokkrar frá Rússlandi eða nágrenni ... og í öllum réttunum þaðan var hvítkál! Það fannst mér alveg rosalega hlægilegt. Veit ekki af hverju.

- Á fimmtudaginn er svo alvöru þakkargjörðahátíðin. Maður hefur náttúrulega engar taugar til þessa hátíðisdags, en manni finnst samt ekki hægt annað en að gera sér einhvern dagamun. Það er líka frí í skólanum hjá Einari og daginn eftir. Bandaríkjamennirnir fara vænti ég flestir heim til sín eða til annarra vina eða ættingja, en við höfum boðið eftirlegukindunum að koma í mat til okkar. Veit ekki hversu mörg við verðum, það á eftir að koma í ljós. Við eigum samt ekki sófa og afar fáa stóla svo að það verður spennandi að sjá hvernig rætist úr þessu:)

Litli kútur er veikur. Ég hef komist að því að það á ekki við mig að vera mamma veiks barns. Ég fer öll í kerfi og hef áhyggjur og vorkenni barninu svakalega. Samt er hann nú líklega ekki mjög veikur. Vonandi fer þetta að ganga yfir. Litla angatetrið mitt.

Annars er hann hress þegar hann er ekki veikur. Er farinn að hoppa, elskar tónlist og dansar mikið. Borðar vel. Klifrar sjálfur upp í tripp trapp stólinn sinn, svo að við urðum að taka ungbarnainnleggið úr svo að hann færi sér ekki að voða, sækir sjálfur mjólk í ísskápinn og er lítill prakkari. En er voða feimminn og forvitinn í senn um ókunnugt fólk. Stendur oft í "öruggri" fjarlægð (ekkert mjög örugg samt) og staaaaaarir á fólk á leikvellinum. Ég verð stundum bara vandræðalega yfir því hversu mjög hann starir.

Ég reyni að láta ekki líða eins langt á milli blogga næst. Ég hef sko örugglega gleymt helmingnum af því sem hefur gerst síðan ég skrifaði síðast.

Bless

1.... færsla. Haust

Það er farið að kólna hérna. Ku vera 11 gráður á Celcius. Það kólnaði furðu hratt. Á föstudaginn fyrir rúmri viku var HEITT. Ég var í stuttu pilsi og hlýrabol og bölvaði því að hafa farið í (þunnar) leggings. Lítið barn á leikvellinum lék sér á bleiunni einni fata. Tveimur dögum seinna sá ég eftir því að hvafa ekki sett húfu á barnið. Það er samt gott veður. Sól og kyrrt. Ekki svona skíta haustveður eins og er oft á Íslandi (rigning og rok). Svo er enn slatti af blómstrandi blómum hér og þar, og við hliðina á kannski tré í haustlitunum. Undarleg blanda.

Ég er aftur að passa kött. En núna er ég ein að því, Einar með barnið svo að ég geti aðeins unnið. Blogg er hálfgerð vinna, er það ekki? Einhvern veginn þyrfti ég að fá borgað fyrir að blogga, þá væri lífið fullkomið.

Kötturinn situr malandi ofan á tölvunni. Gerir skrifin örlítið flóknari.

Ég er að vinna í því að skoða borgina betur. Er komin með félaga í því. Það er pólsk stelpa sem á tvo stráka, sá eldri fer á leikskóla á daginn, en hún er heima með þann yngri, sem er þremur dögum yngri en Árni Gunnar.

Árni Gunnar elskar tónlist þessa dagana. Einhverra hluta vegna heitir það "dittó" í hans meðförum. Mjög fyndið þegar hann upp úr þurru horfir stíft á mann og segir "dittó" og kinkar kolli. Þá vill hann tónlist. Helst Eniga Meniga og helst Ég heyri svo vel. Þetta er reyndar eina barnatónlistin sem við eigum.

Við Einar komumst í bíó um síðustu helgi. Alone, án barns. Tvær stelpur úr bekknum hans voru svo sætar að bjóðast til að passa upp úr þurru og við þáðum það bara. Skelltum okkur í bíó sem við höfum nú bara einu sinni gert frá því áður en ÁG fæddist. Það var ótrúlega fyndið því að bíógestir voru einstaklega virkir þátttakendur í sýningunni. Klöppuðu nokkrum sinnum, hrópuðu upp yfir sig af fögnuði eða meðaumkun og voru almennt mjög háværir.

bless.

1016. færsla.

Það er kominn tími á nýtt blogg, og vel það.

Lífið færist með hverjum deginum örlítið nær því að ganga sinn vanagang. Enn er íbúðin svolítið ófullkomin, nokkrir kassar sem á eftir að taka upp úr (Anna Ragnhildur) já og nokkrir hlutir sem á eftir að redda, t.d. nettenging og sjónvarp. Og sófi. En ég er komin með tölvu og það er unaðslegt.

Og búðirnar. Maður þarf sko að læra að kaupa gáfulega inn. Það er alls ekkert allt ódýrt hérna í Ameríku, margt í stórmörkuðunum er á svipuðu verði og heima á Íslandi eða jafnvel dýrara. Það sem er hins vegar ólíkt er að hér er oft hægt að finna betri kost. Það er rosalega oft sértilboð á einstökum vöruflokkum. Maður þarf oft að skoða sömu eða svipaða vöru frá mörgum mismunandi framleiðendum til að finna besta kostinn. Þar getur munað mjög miklu. Maður þarf líka að koma sér inn í kúponamenninguna, skoða tilboðin og gera magnkaup. Og internetið, ég er ekki búin að venjast því að það sé hægt að panta eitt og annað ódýrt þar. En kjúklingur er ódýr hér:) Við munum koma gaggandi heim um jólin (allaveg Árni Gunnar, hann er farinn að segja gaggalagú (eða gaggagaaa öllu heldur).

Talandi um barnið. Talandi. Hann tók þvílíkt stökk í vikunni eftir að við fluttum út. Held þó að það hafi ekkert með flutningana að gera:) Allt í einu fóru orðin að hrúgast inn, hann sem hafði mjög lítið sagt áður. Eða orð - þetta eru voða mikið hljóðgervingar "mjámjá", "meme", "mumu", "baba"[sagt með svona urrandi málrómi, ég tel að það sé hans útfærsla á erri, þýðir sem sagt brabra, og já allir fuglar segja brabra, hann varð svo reiður þegar ég reyndi að halda því fram að fuglar segðu bíbí um daginn að hann lamdi mig], díddídd [bílflaut] en svo segir hann líka orð eins og ljóljó (ljós), lóló (róla), gór (skór) og eitthvað fleira sem ég man ekki í svipinn.

Hann elskar öll lög sem hafa hreyfingar við. Verst er að mér þykja flest þessi lög einkar óskemmtileg, sérstaklega þegar maður "neyðist" til að syngja sama lagið 7 sinnum í röð. Hann hefur líka miklar skoðanir á því hvaða lag maður á að syngja hverju sinni, og lætur það mjög skýrt í ljós hvort hann er ánægður eða ekki með lagavalið. Þegar ég á að syngja "þrír litlir apar" réttir hann höndina upp og gerir "tveir" með puttunum. Það gerir hann líka þegar ég á að ýta honum í rólunni [einn, tveir og þríííír], segir líka stundum edd,dei. Sveimér ef þetta barn hefur ekki erft einhver stærðfræðigen frá föður sínum (móðir hans hefur hins vegar talnablindu eins og ég hef marg oft sagt á þessu bloggi en það er ekki víst að þið munið það, það er svo langt síðan ég byrjaði að blogga, hana nú, nú er ég komin með skrifræpu). Honum finnst líka prumpulagið mjög skemmtilegt núna. Það er gaman að syngja það með honum, ég syng og hann sér um að koma með prumpuhljóð á réttum stöðum. Syngur svo lalala þegar það kemur í laginu.

Hann elskar leikvöllinn og sérstaklega að róla. Er bæði mjög áhugasamur um hitt fólkið þar, og feiminn. Já, við bæði kannski bara:)

Ég er rosalega ánægð með staðsetninguna. Þetta heitir University City og það er réttnefni, þetta er eiginlega svolítið eins og sér bæjarfélag og já, fullt af háskólanemum. Það finnst mér mjög skemmtilegt andrúmsloft. Við erum samt ekki alveg við hákskólann, þar eru bræðralagshúsin og líklega mikið partýstand. Mikil umferð. Hér er hins vegar ekki svo mikil bílaumferð en nóg líf. Kaffihús, alls kyns búllur, skrítnir og skemmtilegir staðir, second hand búðir o.fl. Fjölbreytilegt mannlíf. Hverfi með karakter, finnst mér. Mér finnst ég alltaf vera að ramba á eitthvað áhugavert þegar ég labba á leikvöllinn:) Hinum megin við Háskólan er Schuylkill-áin [borið fram Skúkill] og handan árinnar er miðbærinn. Ég er ekkert yfir mig hrifin af honum, en hef þó ekki skoðað hann mikið. Hef bara tvisvar frá því ég kom hingað gert mér ferð yfir Schuylkill, þó tekur það mig alls ekki langan tíma með Subwayinum. En í miðbænum eru samt skemmtilegir hlutir, t.d. Reading Terminal Market. Mér fannst þetta voða undarlegt nafn á markaði, þangað til mér var sagt að þetta hefði verið lestarstöð, og lestirnar fóru í átt að Reading, eða eitthvað álíka. Allavega, þá er þetta eins og mun stærri, mun fegurri og fjölbreytilegri útgáfa af matarhorninu í Kolaportinu. Þarna getur maður fengið gott grænmeti á góðu verði, osta, kjöt, fisk, sælgæti, vín, eldaðan mat, ís, og já, flest það sem tönn á festir. Við fórum einmitt þangað í dag. Ég fór í einn grænmetisbásinn og gat ekki á mér setið að taka mynd af öllum lauk-og kartöflutegundunum. Þá kemur að mér gömul kona sem vill endilega taka mynd af mér fyrir mig, með markaðinn í bakgrunninn. Henni fannst að best væri að taka margar myndir, með ýmislegt í bakgrunninum, helst eitthvað sem væri týpískt fyrir markaðinn, helst eitthvað sem sýndi að halloween nálgaðist:) Hún sættist þó á endanum á að ein mynd væri nóg. En gaf mér góð ráð um bestu kaupin þarna. Sá hana halda áfram að ráðleggja öðrum kúnnum þarna eftir að hún sleppti af mér hendinni. Sannur Reading Terminal Market aðdáandi, rétt eins og parið sem við gistum hjá í febrúar. Þau voru meira að segja svo miklir aðdáendur að þau, eða allaveg hún var fyrirsæta á mynd í auglýsingaherferð fyrir markaðinn.

Svo er líka kínahverfi þarna, handan Skúkill, á eftir að skoða það. Svo er þetta voðalega söguleg borg á Bandarískan mælikvarða. Hér var stjórnarskráin undirritðu, einhver liberty bell sem ég veit ekkert um. Já og Rocky, maður. Stiginn sem hann hljóp upp. Kannski ég ætti að horfa á Rocky.

Jæjajá. Ég þarf að setja inn myndir til að skreyta þessa frásögn en myndavélin með myndunum virðist vera inni hjá sofandi barni. Á þessu heimili er sem minnst óþörf áhætta tekin á að vekja sofandi barn:)

LOVE (það er svona hálfgert einkunnarorð Philly, en ég var bara að vísa í ást mína til ykkar (sumra, ég get ekkert vitað nákvæmlega hverjir lesa þetta, ég er alltaf að búast við því að ég eigi leynda bloggaðdáendur út um allar trissur og ekki séns að ég elski þá alla, sérstaklega ekki ef ég þekki þá ekki).

1006. færsla. Sumardagurinn fyrsti

Það besta við það að geyma hjólið sitt í bílskúrnum hjá pabba sínum yfir veturinn er tilfinningin sem maður fær þegar maður hjólar aftur eftir langa pásu. Ókosturinn er samt sá að það eru auðvitað fullt af góðum vetrardögum inni á milli sem hafa ágætis hjólafæri ... en það er bara svo vont að þurfa að geyma hjólið úti í öllum veðrum þegar maður notar það sjaldan. Pabbi kom með hjólið til mín í gær og ég ætla að hjóla í "fyrsta" skipti í dag - viðeigandi á sumardaginn fyrsta:) - og ég GET EKKI BEÐIÐ, ég hlakka svo til að hjóla í þessu góða veðri. Reyndar lítur út fyrir að það hafi dregið fyrir sólu, en það er nú ekkert víst að það endist lengi, og mér er svo sem sama þó að það verði ekki sól.

Ég ætla að hjóla niður í skóla (rím sím) til að mæta á vortónleika kórsins míns, sem ég er reyndar hætt í. Ég væri í pásu, en ekki hætt, ef ég væri ekki að flytja til BNA í haust. En ég mun þó hafa eitthvað hlutverk þarna í dag því að ég hjálpa til í miðasölu eða með veitingarnar eða eitthvað.

Þessi sól og þessir tónleikar fá mig til að hugsa til baka til fæðingarinnar hans Árna Gunnars. Dagana í kringum fæðinguna var líka svona glampandi sól og kalt loft eins og núna. Og ég tengi líka fæðinguna alltaf við kórtónleika því að sólarhringi áður en ég missti vatnið var ég að syngja á tónleikunum, og eins og ég lýsti í færslunni um fæðinguna, þá fannst mér þetta allt mjög mikill brandari því að ég var að grínast með það fyrir tónleikana að einhver af okkur þremur "kas"óléttu kórmeðlimum gæti misst vatnið á tónleikunum. Hefði kannski betur látið þetta grín ósagt því að það rættist svona næstum því. Ég hefði samt frekar veðjað á hinar tvær, hin Hlífin (hversu fyndið er að í litlum kór hafi verið tvær óléttar Hlífar á sama tíma? Ég hafði án gríns áhyggjur af því að við Hlíf myndum eiga sama dag og börnin okkar myndu víxlast óvart) átti að eiga tveimur vikum á undan mér (eða tíu dögum var það kannski) og hin átti alveg eins von á því að eiga fyrir tíman því að með fyrra barn fékk hún meðgöngueitrun og var sett af stað löngu fyrir settan dag. En svo var það bara ég. En gott samt að ég missti ekki vatnið á tónleikunum, það hefði án efa verið skemmtileg saga en ég er ekki svo viss um að ég hefði fílað það á þeirri stundu. En já, þetta eru svo góðar og fyndnar minningar, elska að rifja þetta upp. Það er nú kannski ekki sjálfgefið því að það var nú ekkert góð tilfinning að fara í fæðingu svona óvænt og svona löngu fyrir settan dag. Maður vissi ekkert hvers vegna þetta væri að gerast eða hvort það yrði í lagi með barnið - þó að ég hafi nú alls ekki leyft mér að hugsa svona hugsnir á meðan á þessu stóð. Þetta var mikið sjokk, ég hugsa stundum að fyrstu dagana á eftir hafi mér liðið svona eins og ég hefði lent í bílslysi eða álíka. Höndlaði þetta allt alveg frekar vel, en var samt í sjokki. Og svo var ég náttúrulega EKKI TILBÚIN:) Og þess vegna ætla ég að vera búin að gera flest allt tilbúið löngu fyrir tímann þegar/ef ég verð ólétt næst:) En það sem ég ætlaði að segja er að það er nú gott hvað mér finnst þetta góðar minningar þrátt fyrir sjokkið. Svei mér ef maður hlakkar ekki bara til þeirrar upplifunar að fæða aftur barn (sem ég vona að ég geri einhvern tímann, ekki misskilja mig og halda að ég sé ólétt, það er ég alls ekki:)).

Ég sem sagt hlakka til að hjóla á tónleikana á eftir.

978.færsla. svefn ungbarna

Kannski er ég rugluð, en mér finnst þessi texti alveg sprenghlægilegur (tekið af ljósmóðir.is)

"Upp í hjá foreldrum

Ef foreldrar kjósa að láta ungbarn sofa uppi í rúmi hjá sér þarf að gæta vel að öryggi barnsins. Hafið í huga sömu þætti og þegar ungbarn er lagt til svefns í eigin rúmi þ.e. svefnstellingu, undirlag, strekkt lak og hluti í nánasta umhverfi.

Öruggast er að flytja dýnur á gólfið til koma í veg fyrir fall úr rúminu. Ef það er ekki gert þarf að huga að því að fjarlægja höfuðgafl, fótagafl og hliðargafla sem mögulegt er að ungbörnin geti meitt sig á.

Einn af kostum þess að hafa ungbarn upp í rúmi hjá móður er að það auðveldar brjóstagjöf að nóttu. Ef barni er gefið brjóst í hliðarstellingu, gætið þess þá að leggja barnið til svefns á bakið eftir að brjóstagjöf er lokið.

Reykingar foreldra auka líkur á vöggudauða og því ætti aldrei að reykja á heimili ungbarns. Foreldrar sem reykja ættu ekki að láta ungbarn sofa upp í hjá sér.

Þar sem viss hætta er á að fullorðinn einstaklingur leggist ofan á ungbarn sem sefur í rúminu er í raun öruggast að það sé aðeins móðirin sem deilir rúmi með ungbarninu til að minnka þessa áhættu. Það er hins vegar ljóst að í mjög mörgum tilfellum sefur faðir barnsins einnig í sama rúmi en eldri systkini ættu t.d. aldrei að sofa í sama rúmi og ungbarnið. Það er í raun hvorki hægt að segja að það sé fullkomlega öruggt eða hættulegt að ungbarn sofi upp í hjá báðum foreldrum.

Rannsóknir hafa sýnt fram á aukna hættu á vöggudauða ef móðir er þyngri en 80 kg. og deilir rúmi með ungbarni sínu. Rannsakendur telja að þetta megi skýra m.a. með því að aukin hætta sé á að móðir sem er þyngri en 80 kg. leggist ofan á ungbarnið í svefni.

Móðir ætti aldrei að deila rúmi með ungbarni sínu ef hún hefur neytt róandi lyfja, eiturlyfja eða áfengis."

Í fyrsta lagi: já, auðvitað, allir nýjir foreldrar flytja bara rúmdýnuna á gólfið og sofa þar á meðan þeir eru með ungabarn! Auðvitað:) Það eru náttúrlega allir með nægt gólfpláss í svefnherberginu til þess ...

Í öðru lagi: ef maður einhverra undarlegra hluta vegna ákveður EKKI að setja rúmdýnuna á gólfið, þá á maður að fjarlægja alla gafla, "sem barnið getur meitt sig á". Ég skil bara ekki alveg hvernig ungbarn getur meitt sig á þessu. Mér dettur tvennt í hug: a) barnið gæti slengt höfðinu af öllu afli í höfðagaflinn. b) Barnið gæti einhvern veginn fest sig í gaflinum. En reyndar verð ég að segja að ég sé ekki fyrir mér að annað af þessu gerist, þar sem ég hélt nú eiginlega að ungabörn gætu ekki hreyft sig mikið ... jú þau geta baðað út öllum öngum og svona ... en mér finnst þetta eiginlega mun hættulegra fyrir aðeins eldri börn.

Í þriðja lagi: "Það er hins vegar ljóst að í mörgum tilfellum sefur faðir barnsins einnig í sama rúmi" - hahahaha (maður myndi ætla að svo væri)

Í fjórða lagi: Foreldrar sem reykja ættu aldrei að láta ungbarn sofa uppi í hjá sér. Hmm... er það þá út af því að ef maður er nýbúinn að fá sér smók og legst strax upp í rúm þá gæti maður verið að anda reyk á barnið? Eða geislar reykingafólk bara frá sér óhollustu í langan tíma? Er þá yfir höfuð óhætt fyrir barnið að sofa í sama herbergi?

Í fimmta lagi: Ef móðir er þyngri en 80 kíló þá er aukin hætta á vöggudauða. Líklega vegna þess að móðurinni er þá hættara við því að leggjast óvart ofan á barnið. Þetta finnst mér alveg sprenghlægilegt. OK. Ef maður er aðeins of þungur, veit maður þá ekkert hvað maður er að gera lengur? Sefur maður fastar? (ekki geri ég það að minnsta kosti) Rúllar maður um í rúminu án þess að gera sér grein fyrir því? Ég sé fyrir mér akfeitt fólk sem kemst ekki út um venjulegar dyr og að þá gætu keppirnir óvart flætt einhvern veginn yfir barnið. En 80 kíló? Ef kona er meðalhá, segjum 170 eins og ég, þá er 80 kíló vissulega of þungt en samt ekkert svakalegt. Og ef kona er segjum, 185 á hæð, ætli 80 sé ekki bara fín þyngd fyrir hana? Er kannski líka hættulegt fyrir barnið ef maður er langur og mjór? Maður gæti þá verið með oddhvassa olnboga ... sem gætu meitt barnið.

Varúð! Kaffið er heitt!

(Ekki kæra mig samt til barnaverndarnefndar, ég stefni að því að gæta fyllsta öryggis þegar ég eignast barn og mun örugglega ofvernda það ef eitthvað er. Eins kann að vera að þessir punktar séu allir mjög mikilvægir og ég sé bara að snúa út úr)

971. færsla. Glaxo-barnið

Núna er ég að leita að máldæmum í gömlum tímaritum. Þegar ég skoða dæmin nánar rekst ég oft á eitthvað skemmtilegt í blaðinu. Ég gæti alveg dottið ofan í framhaldssögurnar, sem virðast ansi dramatískar sumar hverjar. Annað sem ég elska í þessum gömlu blöðum eru auglýsingarnar. Eins og þessi, sem mér finnst alveg frábær:


Morgunblaðið, 30. júní 1922

Og þessi var langt á undan sinni samtíð, með e-mail!


Morgunblaðið, 15. nóvember 1913

(OK, ég veit að þetta er ekki e-mail, mér fannst þetta bara fyndið)

929.færsla. Samfarastjóri

Sko Útsvar er uppáhalds sjónvarpsþátturinn minn en mér finnst rosalega erfitt að horfa á leikinn. Vorkenni alltaf svo fólkinu sem er að leika og fólkinu sem er að giska. Öskra svolítið leiðbeiningar til fólksins, í von um að það bæti frammistöðu sína "farðu á fjóra fætur, maður", "hrærðu, hrærðu", "leiktu sleif!!" Yfirleitt heyrir fólkið lítið í mér, eða lætur sem það heyri ekki. Ég veit samt að það er eiginlega mikilvægara að fólk sé gott að giska heldur en það hvernig leikarinn stendur sig. Hef sjálf oft reynt það á eigin skinni. T.d. þegar ég lék listavel "að kæfa í fæðingu" og eina giskið sem hópurinn minn gat stunið upp var "kæfifæðing"- Kæfifæðing ... hvað er það? Ég skal þó viðurkenna að ég lék þetta kannski full vel og var víst ansi grafísk og fólkið mátti ekki mæla fyrir hlátri, skilst mér.

Þegar ég hugsa um þetta þá hefði ég klárlega átt að verða grínleikari. Ég er ekkert endilega góð í að koma fólki í skilning um það hvað ég er að leika, en fólk hlær allavega nógu mikið, stundum. Held ég hafi t.d. næstum því drepið samfararstjórana mína (hahahahahahaha. Var að hugsa um "fararstjóra" og "sam-" eins og í "samnemendur" og þetta varð útkoman) í Hollandi þegar ég lék flugnaspaða. Mér datt ekki í hug að láta eins og ég væri að drepa flugur með flugnaspaða (það hefði verið of auðvelt), heldur þóttist ég sjálf vera flugnaspaði, stóð pinnstíf, og lét mig svo skyndilega detta hratt á dýnur hér og þar. Þurfti að detta ansi oft áður en samfararstjórarmínir gátu stunið upp úr sér réttu svari. En þau hlógu að minnsta kosti. Verð að viðurkenna að ég var líklega ekki langt frá því að nefbrjóta mig í eitt skiptið þegar ég lét mig detta á andlitið.Ég held að þetta hafi orðið til þess að ég þótti "the funny one" meðal fararstjóranna þó að ég sé nú annars ekki svo fyndin. Það er reyndar lygi. Ég er ógeðslega fyndin. Fólk veit bara oftast ekki að ég er að grínast. Og ég hlæ inni í mér. Hehe.

p.s. ég hef það sterklega á tilfinningunni að ég hafi bloggað áður um bæði kæfifæðinguna og flugnaspaðann, en ég get náttúrulega ekki fundið neitt á þessu bloggi. Ætlaði alls ekkert að tala um þetta, var að tala um útsvar. Þetta kom bara svona.

927.færsla. En þeir eru voða lítið heima á nóttunni

Guð, ég verð að segja ykkur í hverju við Einar lentum í gær. Það var svo fyndið. OMG.

Fyrst að því ófyndna. Við erum aftur að leita okkur að húsnæði. Leigusalinn gerði sér lítið fyrir og seldi íbúðina mánuði eftir að við fluttum inn. Ég þarf ekki að taka það fram að við erum brjáluð! Fokill. En hvað um það, við þurfum sem sagt að finna okkur íbúð, aftur.

Í gær fengum við að skoða íbúð á Klapparstígnum. Mér þótti lýsingin hljóma nokkuð vel bara:
70 fm. þriggja herbergja íbúð (jafnstór og við erum í núna). 90.000 kr. á mánuði og hiti og rafmagn innifalið (ódýrara en við erum í núna). Og lýsingin á íbúðinni: "Íbúðin er mjög hlýleg og vel með farin á besta stað í hjarta borgarinnar. Stutt í alla þjónustu."

Þetta er svo súrrealískt að ég get varla sagt frá þessu.

Við komum að húsinu og höfðum strax efasemdir. Þetta er nefnilega eldgamalt lítið hús sem ber það með sér að hafa verið eitthvað annað en íbúðarhús, og er í frekar mikilli niðurníðslu. Við hliðina á því hafði greinilega verið hús sem var búið að rífa.

Eeeeen við fórum inn. Þar var gaurinn sem er að sýna íbúðina. Ungur vatnsgreiddur gaur. Og nokkrar 101-rottur í sömu erindagjörðum og við Einar. Og þar sá maður "hlýlegu og vel með förnu íbúðina" - NOT - Verr útlítandi íbúð hef ég ALDREI séð. Held að þar hafi skipt mestu að á einum veggnum, ég tek það fram: INNI Í ÍBÚÐINNI, var ógeðslegt veggjakrot. Ekki ímynda ykkur að þetta hafi verið einhver artí mynd: nei, þetta var bara krot. Ekki einu sinni stafir. Ég endurtek: þetta var inni í íbúðinni. Veggir og gólf ógeðslegt. Þar fyrir utan var ekkert í íbúðinni. Engir veggir, bara eitt rými (þar af leiðandi augljóslega ekki þrjú herbergi). Og einhverjir hrörlegir beddar út um allt. Þegar við komum inn var stelpa sem var að skoða íbúðina í frekar æstu samtali við leigusalann.

Hún: "Bíddu, fyrirgefðu, HVAÐ ERTU AÐ MEINA?"
Hann: "Já, ég skal bara útskýra þetta AFTUR!"
Hann: "Þetta er sem sagt hugsað fyrir þriggja manna fjölskyldu. Þetta er hugsað sem leiga á þremur rúmum, sem sagt, 30.000 kall á mann. Samtals 90.000"

[Beddarnir sem lágu hist og her = 30.000 kr. rúm!!! (ég gleymdi að nefna að húsgögn áttu að vera innifalin. Fyrir utan beddana var ekkert)]

Hann heldur áfram: "Já, fyrir í íbúðinni eru fjórir kínverjar [hahahahahaha], en það er mjög þægilegt að þeir vinna á nóttunni og eru þess vegna voða lítið heima á nóttunni!!!"

Hún: "ERTU AÐ SEGJA AÐ MAÐUR EIGI AÐ DEILA "ÍBÚÐINNI" MEÐ FJÓRUM KÍNVERJUM!!! FYRIR 90.000 KR. Á MÁNUÐI??? ER EKKI Í LAGI MEÐ ÞIG!!!!!!!"

Hann: "Vertu nú alveg róleg, þessi íbúð hefur ýmsa kosti, það er til dæmis rosalega góð eldunaraðstaða þarna í horninu!"

Hún [horfir í hornið]: "Þetta!? E ÞETTA eldhúsið???" [ísskápur og eldavél upp við vegg, engin innrétting, ekkert]

Hún: Er ekki einu sinni VASKUR?"

Hann [frekar hneykslaður á heimsku hennar, að því er virtist]: "Nei, það er nú svolítið erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í húsinu!!"

[ahahahahahahahahaha. DÖHH. Fjórir Kínverjar, gamlir beddar, OG EKKERT RENNANDI VATN. Rosalega fín eldunaraðstaða]

Hún [sífellt reiðari]: Er ekki vatn?????? Hvað gera Kínverjarnir? Þetta er ekki löglegt ...

Hann: "Jah, fólk hefur nú nýtt sér sundlaugarnar hérna í nágrenninu!"

Við og 101-rotturnar horfumst í augu og göngum út.

Ég er ekki að grínast .... Ég kemst ekki yfir þetta. Ég bíð eftir því að einhver segi mér að þetta hafi verið falin myndavél. Ósvífnin í gaurnum. "Hlýleg og vel með farin íbúð".

Ég get ekki hætt að hlæja inni í mér. "Það er nú erfitt að hafa vask þegar það er ekki rennandi vatn í íbúðinni!" Hahahahahaha.

924.færsla. Is it true?

Það er svo fyndið hvað draumar geta haft mikil áhrif á mann. Eins og á mánudaginn, þá dreymdi mig illa og leið alls ekki vel. Hins vegar í nótt, þá vaknaði ég í mjög góðu skapi af því að mig hafði dreymt svooo vel. Og um hvað snérist þess rooosa góði draumur? .... Ég kynntist Jóhönnu Guðrúnu!

Hahahahahaa. Er ég svona mikil grúppía?

Það besta við drauminn var samt þegar Edda Á (en hún er mágkona JG og vinkona mín) spurði Jóhönnu hvað hún hefði gert á síðasta júróvisjónkvöldi, og við JG vorum bara „döhh, hún var að KEPPA í júróvisjón!!!“. Ég hef alveg örugglega hlegið upp úr svefni þarna af því að mér fannst þetta viðbjóðslega fyndið í draumnum.

Núna finnst mér bara viðbjóðslega fyndið hvað mitt innra sjálf er halló.

923.færsla. Some like it black

Stundum er ég svo orðóheppin. Í fyrradag var ég í Bláa lóninu ásamt Ásu og Isaac hinum spænska. Við vorum að ræða ópalskot og Isaac vildi vita hvernig hvíta ópalskotið væri á bragðið. Ég sagði honum að ég hefði aldrei smakkað þetta hvíta og sagði svo þessa frábæru setningu:

White doesn't interest me, only black!

Þeim fannst þetta eitthvað fyndið, eins og ég væri að lýsa yfir áhuga mínum á svörtum mönnum svo að ég sagði, í djóki, mjög perralega "yes - I only want black men" - og uppgötvaði auðvitað sekúndubroti seinna að eini svarti maðurinn í lóninu stóð rétt fyrir aftan mig.

Óheppin.

920.færsla. Pirr

Ég var eiginlega búin að gleyma helstu gagnsemi bloggsins míns - að vera höggpúði fyrir pirring og kvart. Undarlegt hvað það hjálpar stundum að hella úr skálum pirrings síns á netið.

Ég er sum sé þreytt og pirruð! Pirringurinn er samt held ég í rénun, og ég ætla ekkert að fara nánar út í ástæður hans.

Ástæður þreytunnar eru hins vegar þær að í gærkvöldi týndi ég símanum mínum á kóræfingu. Fattaði það ekki fyrr en seinna um kvöldið. Ég, eins og ég á vanda til, setti upp svolitla dramasýningu fyrir Einar (sem reyndi að skjóta því að að KANNSKI væri það mögulegt að ég myndi finna símann aftur. Hann talaði fyrir daufum eyrum (mínum.)), stundi jafnt og þétt, með grátstafina í kverkunum og endurtók í sífellu í huganum "ó, hvað á ég að gera án síma?! Ó, ég hef ekki efni á að kaupa nýjan!!" En ákvað samt að vakna eldsnemma og freista þess að finna símann í Eirbergi áður en einhver óprúttinn og gráðugur nemandi yrði fyrri til. Svo að ég vaknaði óguðlega snemma og dreif mig út. Dauðþreytt, því að fyrrnefnt dramakast olli því að ég átti erfitt með að sofna. En viti menn, síminn beið bara þarna rólegur eftir mér, liggjandi á flygli. Húrra fyrir því!!!

Fögnuðurinn yfir því að vera ekki búin að tapa mínum elskulega móbíla síma (þrátt fyrir stælana sem eru í honum stundum) hélt mér glaðri í bragði fram eftir degi.
Þangað til pirringurinn tók við. Og þreytan. Æ. Syfj.

Annars er ég með spænskan vin (frá því forðum daga í Sala) í heimsókn. Það er fyndið. Haha. OK. Kannski ekki alveg augljóst af hverju það er fyndið. Veit ekki alveg af hverju. En já. Get ekki talað spænsku. Kannski er ég þess vegna svona þreytt. Ekki hægt að ætlast til þess að maður tali tungum svona snemma dags. Nei.

920.færsla. Tiltekt

Var að henda út af af blogglistanum mínum. Viðmiðunarreglan var að fólk þyrfti að hafa bloggað á árinu til þess að verða ekki miskunnarlaust eytt út. Lét þó hópblogg standa og einn bloggara sem bloggaði í desember á síðasta ári. Margir hanga inni fyrir eins og eitt blogg í janúar, sem er náttúrulega óásættanleg frammistaða! Sorglegt.

Ég er búin að blogga tæplega 60 sinnum á árinu, en það er líka í sjálfu sér óásættanleg frammistaða!

Eins og svo oft áður eru frænkurnar duglegastar, þó að sumar þeirra hafi lent í niðurskurðinum núna.

Flugfreyjurnar hanga furðu seigar inni, hélt að ég væri að fara að senda þennan flokk í hakkavélina, en ég gat fáum eða engum eitt. Sumar eru samt í hættu staddar (stelpur, þið getið enn bjargað lífi bloggsins ykkar!).

Nördin eru nokkuð góð, á þessum síðustu og verstu tímum. Einhverjir blogga reglulega, ein myndabloggar en svo eru nokkur blogg sem ég er farin að hafa ansi miklar áhyggjur af.

Vesalings óflokksbundnu (ég segi vesalings, af því að þetta er svo óflatterandi nafn. Mér þykir samt vænt um ykkur!!) ... standa sig ágætlega. Tveir virkir, einum var eytt (sú átti raunar heima í öðrum flokki en einhvern vegin hafði gleymst að færa hana yfir), og svo einn sem bloggar á margra mánaða fresti. Jæja.

Flokkurinn sem hefur orðið verst úti er elskulegi naktiklúbburinn. Hann er faktískt séð látinn eins og hann leggur sig. Ausan með tvær færslur á árinu og Ása með eina ... æ og ó.

Annars er ég búin að blogga í 6 ár. Bloggið mitt væri að byrja í skóla núna, ef það væri barn. Undarleg tilhugsun. Miðað við það hvað mér sjálfri þótti ég lífsreynd þegar ég var sex ára. Með bleika bakpokann minn, í bláu dúnúlpunni, með röndótta trefilinn. Man mj. vel eftir fyrsta skóladagsátfittinu greinilega. Man samt ekkert eftir skóladeginum sjálfum. Man bara að mig langaði ekkert að fara í skóla, vildi vera áfram á leikskól, og þegar mamma sagði mér að hafa ekki áhyggjur, hún myndi nú fylgjast með mér, sá ég fyrir mér að mamma stæði alltaf fyrir utan skólastofuna og gægðist inn um gluggann.

919.færsla. öðruvísi mér áður brá

Ég er einstaklega gjörn á hverfa í eigin heim. Þá veit ég voðalega takmarkað hvað er að gerast í kringum mig. Þetta getur gerst á ýmsum stöðum. Helsti gallinn við þetta er að þegar þetta gerist bregður mér oft svo svakalega. Held að málið sé að ég er svo sokkin í eigin hugsanir að ég tek ekkert eftir því ef einhver nálgast mig. Svo þegar viðkomandi er kominn hættulega nálægt þá bregður mér fáránlega, enda er það svolítið sjokkerandi að einhver geti bara svona sprottið upp úr jörðinni beint fyrir framan mig.

Þegar mér bregður öskra ég yfirleitt mjög hátt og stundum ótrúlega asnalega (svona óperusöngsöskur) og gjarnan fylgir einhver kjánaleg hreyfing með. T.d. hef ég stundum rétt hendurnar þráðbeint upp í loft og hrist fingurna (jazz hands). Ótrúlega töff og ógnandi.

Þetta er svolítið hallærislegt þegar ég geri þetta við ókunnuga eða á almannafæri. T.d. öskraði ég svona svakalega á Einar einu sinni í Krónunni. Hann ætlaði að bíða úti í bíl og ég sökkti mér svona líka ofan í pælingar um kínarúllur. Þess vegna brá mér svona rosalega þegar hann stóð allt í einu við hliðina á mér. Einar lét eins og hann vissi ekkert hver ég væri eftir þetta, þegar öll búðin horfði á mig.

Ég var líka alltaf að öskra á sambýlinginn á Tjarnargötunni. Hann mátti ekki koma inn í eldhús ef ég var þar og var farinn að nálgast mig "voða varlega" eins og hann sagði, sem gerði auðvitað illt verra.

Svo hefur fólk líka nýtt sér þetta ... bekkjarbróðir á fyrsta eða öðru ári í MR uppgötvaði þennan "hæfileika" minn og brá mér u.þ.b. 10 sinnum á dag. Ég var farin að verða vör um mig, en eins og í tilviki Tjarnargötusambýlingsins, þá gerði það bara illt verra því ég var enn þá hvefsnari og var farin að öskra yfir ólíklegustu hlutum. Ég man þetta nú bara af því að a.m.k. þrjú komment í árbókinni minni þetta árið snérust um þessi öskur mín. Þá hlýtur þetta að hafa verið í 3. bekk, ekki satt?

En þá er spurningin: get ég ekki breytt þessu í hæfileika? Gert gott úr illu? Og nýtt mér þetta? Við vorum nefnilega nokkur að ræða í gær hvað það er merkilegt hvað einhverfir geta verið miklir snillingar á ákveðnum sviðum. Við fórum að pæla í því hvort þetta stafaði af því að þeir gætu sökkt sér niður í eitt viðfangsefni en látið önnur algjörlega sitja á hakanum. Við „venjulega fólkið“ erum hins vegar alltaf að hugsa um svo margt í einu og náum aldrei fullkominni einbeitingu. Ég ætti þess vegna að nýta mér þennan hæfileika minn að útiloka allt nema hugsanir mínar til þess að ná ákveðinni snilligáfu, segjum til dæmis í því að skrifa eins og eitt stykki M.A.-ritgerð.

En því miður virðist ég geta sökkt mér niður í HVAÐ SEM ER annað en lærdóminn. Blogg - feisbúkk - smáauglýsingar - sjónvarpsþáttur (hver sem er) - þrif - verð á kínarúllum - ... - en ekki lærdóm.

Sorglegt.

914.færsla. Er det måske svineinfluensa?

Ó, nei. Svínaflensan er komin til landsins og ég akkúrat nýbyrjuð að hnerra. Einhvern vegin held ég samt að það sé hið árlega (og stanslausa) sumarhnerr frekar en HN1NHHN1 (á erfitt með að muna skammstafanir og tölur) en maður veit aldrei. Spurning um að ég hlaupi upp í skóla (gott í dag eða á morgun, fáir á sveimi) og sæki allt sem ég þarf til að geta unnið/lært heima og byggi mér rammgirt svínaflensuvirki. Það er verst að Einar þarf að vinna á rúv sem mig grunar að sé ekki öruggasti staðurinn. Sé alveg fyrir mér fréttamennina fara og taka viðtal við svínaveikan mann, dýfa hljóðnemanum upp í hann og láta svo Einar prófarkalesa míkrófóninn. Spurning hvort Einar verði ekki bara í bílnum, fyrst hann var svo vitlaus á annað borð að fara út úr húsi í flensuna. Get hent til hans mat af svölunum. Á meðan birgðir endast.

Hreinlæti ku vera verndargaldurinn gegn svínahryllingnum. En mér er spurn: þýðir það líkamlegt hreinlæti eða að maður þurfi líka að halda íbúðinni hreinni?

Æ, vott þe fokk, ég er farin að taka til. Og fer svo í sturtu. Á því miður ekki spritt til að baða mig upp úr, en ég er viss um að við eigum eitthvað sterkt áfengi sem sótthreinsar örugglega mj. vel. Innan og utan.

Í lokin: Las í blaðinu að Anna Phil er með tónleika í Norræna húsinu í kvöld. Hversu kúl er það að geta barasta séð Önnu Phil! !! Veit samt ekki klukkan hvað þeir eru. Ætla hvort eð er ekki að fara. Tek ekki áhættuna á svíneflense.

P.S. Mér finnst svínaflensa eitthvað svo fyndið nafn. Veit ekki af hverju. En það minnir mig alltaf á söguna af því þegar Addi bró og fjölsk. bjuggu í Danmörku. Besti vinur bróðursonar míns var múslimi. Einu sinni þegar hann kom í heimsókn var Helga mágkona að elda kjúkling og bauð vininum (sem var kannski 4-5 ára) að fá sér. Hann vildi greinilega hafa vaðið fyrir neðan sig og spurði þess vegna: "Er det måski svinekylling?":) Þaðan kemur titillinn á færslunni.!

905.færsla. Brandari

Bjó áðan til rosalega góðan brandara.

Hvaða grenitré finnst mér ljótast?

Hmmmm

...
...
...

Mí-greni!

hahahahahahahah

904.næturspjall

Aumingja Einar.

Núna í nótt talaði ég aftur upp úr svefni, eftir nokkuð góða pásu.

Í þetta skiptið kitlaði ég hann og sagði:

„Ertu í nýjum ballettkjól?“

ahahahahahahahahahahahahahhahahah. Guð ég dey.

893.færsla.svefntalari

Hvað getur maður gert til þess að hætta að tala upp úr svefni? Rooosa óþægilegur kvilli? ávani? Veit ekki hvað maður á að kalla þetta. Þegar ég var yngri hafði ég nokkrar áhyggjur af þessu, sérstaklega á ferðalögum með skólanum eða kórnum eða álíka, þar sem ég óttaðist að ég gæti ljóstrað upp leyndarmálum án þess einu sinni að vita af því í svefni fyrir framan skólafélagana. Þurfti samt ekki að hafa svona miklar áhyggjur því að mér tókst að halda leyndarmálunum fyrir sjálfa mig, bæði í svefni og vöku (nema náttúrulega að ég VILDI segja frá), og talaði ekki upp úr svefni í svona ferðalögum, en varð hins vegar nokkrum sinnum vitni að skemmtisögum sofandi skólafélaganna. Þangað til núna. Fór aftur í kórferðalag, sem minnti mig svakalega á það þegar ég var í grunnskólakórnum. Herbergisfélagar mínir, Sólveig og Steinunn voru eitthvað að kjafta en ég rotaðist fljótlega eftir að ég lagðist upp í rúm. Allt í einu reisi ég mig við og spyr stelpurnar hvert þær hafi farið. Þær komu af fjöllum enda höfðu þær ekki farið neitt:) Smám saman vaknaði ég í þessum umræðum (mjög undarlegt) og áttaði mig á því að mig hlyti að hafa verið að dreyma. En ég er aaaalltaf að gera þetta. Nefndi þetta við Einar og hann sagði mér frá síðasta svefnspjallinu mínu:

Hann kemur upp í rúm eftir að ég er sofnuð. Ég klappa honum á magann og spyr: "Ertu með barn í maganum?" AHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAAHAHA. Guð mér finnst þetta svo ógeðslega fyndið að ég kemst ekki yfir það. Langdregna sagan um uppúrsvefnstalið mitt í kórbúðunum var bara svona inngangur svo að ég gæti komið þessari sögu að:)

Ætti kannski að taka það fram að Einar er ekki með stóra bumbu.

888. færsla. árshátíðin

Það var mega gaman í gær. Maturinn fínn (sérstaklega forréttirnir... naamm, aðlaréttirnir... ekki svo góðir) og skemmtiatriðin mjög góð. Heiðursgesturinn hélt sérstaklega fyndna ræðu með ýmsum aukahlutum. Æ, bara ógjó vel heppnað allt saman. Svo var ball með ýmsum öðrum deildum. Til dæmis var Lora frænka þarna. Og díos mio hvað ég skemmti mér vel á dansgólfinu. Ég dansaði eins og hálfviti. Í alvörunni. Hreyfði alla skanka eins og ég fengi borgað fyrir það og var alveg sama hvernig ég leit út. Ég er að tala um að ég tók aktúally afró á dansgólfinu. Þetta var kannski ekki eina skiptið sem ég missti kúlið. Til dæmis byrjaði ég á því að hella yfir allt borðið okkar fordrykknum. Síðan lenti ég, mjög óheppilega, TVISVAR í því að rennilásinn á kjólnum mínum (sem nær niður eftir öllu bakinu) gliðnaði í sundur. Kjóllinn gapti því opinn í bakið og ég gat mig hvergi hrært. Sigrún var bjargvættur kvöldsins og náði í fyrra skiptið að laga rennilásinn, en í seinna skiptið sat allt pikkfast. Ég neyddist því til að fara heim og skipta! um kjól á miðri árshátíð (Sigrún kom mér aftur til bjargar og skutlaði mér heim (sem var reyndar mjög stutt, bara svona 7 mínútna gangur:)). Fæstir tóku eftir því að við Sigrún hyrfum þarna í 20 mín og urðu frekar hissa þegar ég var á undraverðan hátt skyndilega komin í annan kjól. Þetta var reyndar bara alveg ágætt, ég er nokkuð viss um að ég hefði ekki getað dansað afró í fyrri kjólnum. Sá seinni var nefnilega mun lausari og veitti mér miklu meira frelsi.

Fyrr um kvöldið hélt fólk líka, held ég, að ég væri ekki alveg með fulle femm. Ég var nefnilega ein af nokkrum árshátíðargestum sem fengu leynihlutverk. Mitt var að ég átti alltaf að vera að spyrja fólk út í hljómsveitina á ballinu, og átti alltaf að vera að ruglast á hljómsveitarnafninu (en hún heitir Hitakútur). Mér gekk ágætlega að koma mér í karakter og þráspurði fólk um þetta, en í leiðinni þá hljómaði ég náttúrulega eins og ég væri haugadrukkin. Æ, þetta var fyndið. Betra heldur en þegar ég fékk, í afmæli hjá Ástu, það hlutverk að vera alltaf að syngja hátt og falskt... þá tók enginn eftir því að ég væri neitt öðruvísi en vanalega:)

Já. Þetta var bara rooosa gaman. Þó að ég hafi kannski, hm, dansað of ansalega. Svona þegar ég fer að hugsa um það. Og ekki verið neitt sérstaklega pen. Enda er ég bara ekkert pen. Aldrei.

Nú er ég hætt.

885.fleyta kerlingar

Mér er illt í rassinum. Svipar til harðsperra en það er ekki svo gott. Nei. Eymslin eru eftir það að ég missti fótanna í stiga og hlunkaðist á rassinum niður margar tröppur. Hélt ég myndi aldrei stoppa. Er í raun og veru fegin að ég skildi ná að beita fyrir mig mýksta líkamshlutanum því að ég hélt fyrst um sinn að ég myndi fara þetta á andlitinu. Furðulegt nokk þá virðist rófubeinið hafa sloppið. Hm. Ég er að spá. Kannski eru þetta eftir allt harðsperrur. Kannski spennti ég þjóhnappana svona svakalega í fallinu til að verja rófubeinið meiðslum. Kæmi mér ekki á óvart, líkaminn hlýtur að vera farinn að læra hvernig rétt sé að bregðast við þegar ég dett niður stiga. Enda hef ég gert það oftar en góðu hófu gegnir. Og meðal annars slasað á mér rófubeinið. Eins og allir muna. Enda er ég alltaf að tala um það.

874.færsla. í fréttum

Maður finnur svo sterkt hvað Ísland er lítið land þegar maður sér fréttir um að Ísland sé í fréttum í útlöndum.