721.færsla. Gerum okkar gerum okkar gerum okkar

Ég er orðin handboltaáhugamaður. Þetta hefur verið að gerast smátt og smátt og var eiginlega alveg komið í heimsmeistarakeppninni í fyrra. Þá stóð ég mig að því að horfa á leiki sem Ísland var ekki einu sinni að keppa í. Núna er ég meira að segja farin að skilja eitthvað í reglunum, þar sem kæróinn er nokkuð duglegur að fræða mig um þessi efni. Haha. Mér finnst íþrótta "lingó"ið svo fyndið stundum. Held það sé bara vegna þess að ég hef hingað til haldið mig mjög fjarri öllu sem felur í sér hreyfingu, hvað þá sjónvarpaðri hreyfingu, og er því ekki alveg inni í þessu. Til dæmis gat ég hlegið endalaust að "ólöglegri hindrun" í fyrra. Held mér hafi þótt svo fyndið að orðið "ólöglegur" væri notað, þá fannst mér eins og þetta væri bannað með landslögum. "Hann misnotaði tvö víti"... þá sé ég alltaf fyrir mér einhvern perrahandboltamann sem MISNOTAR vítið. Svo finnst mér endalaust fyndið hvað íþróttafréttamennirnir verða stundum ákafir og dramatískir í lýsingum "íslenska liðið er bara eins og fuglinn Fönix sem rís upp úr öskustónni..."
"Sjáiði einbeitinguna, sjáiði viljann!!" En fyndnast finnst mér samt þegar það er sýnt úr leikhléi... ég hélt alltaf að þjálfarinn kæmi einhverjum mikilvægum skilaboðum á framfæri, eins og að þeir ættu að skipta um leikkerfi, eða blokkera einhvern gaur, eða passa vinstra hornið, eða eitthvað... en þá er þetta alltaf bara "uuustrákar, strákar, strákar, bara keyra upp hraðari sóknir, Óli, Óli, bara koma svo. BERJAST!":) Skil reyndar vel að þeir segi ekki mikið af viti, með adrenalínið á fullu.

En hvað sem þessu líður þá finnst mér handbolti skemmtilegur! Það er bara svo taugatrekkjandi að halda með íslenska liðinu... maður veit aldrei á hverju maður á von.