Janúarhugvekja

Einhvern vegin finnst mér eins og ártalið 2007 líti miklu betur út en 2008. Hvernig getur verið komið árið 2008? Og nú, eins og á sama tíma mörg síðustu ár, verð ég að díla við það að afmælið mitt nálgast á ógnarhraða, en það kemur mér alltaf jafnmikið á óvart (jafnvel þó að núverandi kærasti þreytist ekki á því að minna mig á háan aldur minn, miðað við hann (hann er 20 mánuðum yngri en ég)). Tilhugsunin um afmælið tilvonandi velgir mér ögn undir uggum, verð ég að viðurkenna: bæði vegna þess að ég er ekki búin að undirbúa mig andlega undir að eldast um heilt ár, og vegna þess að ég veit hvorki hvort, eða hvernig ég ætla að halda upp á afmælið. Fjohh.

Ég get raunar þóst gleyma afmælinu mínu, þar sem einasta systir mín á von á barni aðeins fjórum dögum fyrir áætlaðan afmælisdag minn. Mér kæmi það nú ekki á óvart þó hún gengi örlítið fram yfir, segjum fjóra daga, þar sem 23. janúar er, augljóslega, bæði mjög fögur dagsetning og greinilega mjög mikill lukkudagur fyrir íslensku þjóðina og heiminn allan. [ath. samt: Vestmannaeyjagosið hófst víst þennan dag og kannski ekki rétt að kalla það beint lukku en við skulum einblína á góðu hlutina, þ.e. mig]. Þannig að það getur allt eins verið að fjölskyldan öll stari í heilagri andakt á nýjasta meðliminn og gleymi um leið afmælinu mínu [ath. samt: er það ekki frekar ólíklegt? Getur einhver gleymt jafn mikilvægum atburði?]. Í ofanálag hefur mér verið falið mjög ábyrgðarmikið starf í komandi fæðingu. Ég á að vera viðbúin, allan sólarhringinn, líkt og ofurhetja sem býður í ofvæni eftir því að gera samfélagslega skyldu sína, til þess að koma og passa núverandi eina barn systur minnar á meðan tilvonandi bróðir þess fæðist. Systir mín hefur þegar beðið mig um að vera í viðbragðsstöðu enda getur drengurinn fræðilega komið í heiminn hvenær sem er, en hún hefur líka gefið það mjög sterklega í skyn, undir rós, að ég eigi EKKI að drekka fram að fæðingu barnsins.....svo ég geti nú komið og passað:) Ég er því afar passasaöm upp á að batterí klárist ekki í símanum mínum, að hann sé ekki á silent og sagt kærastanum að vera einnig í viðbragðsstöðu ef minn sími skyldi einhverra hluta vegna klikka.

Það væri rosa kaldhæðnislegt ef síminn minn væri rétt í þessu að hringja til að boða komu frelsarans en ég væri of upptekin að blogga til að taka eftir því og allir myndu verða brjálaðir út í mig.

Ég hlakka rosalega til. Næstum öll börn systkina minna hafa annað hvort fæðst í útlöndum, úti á landi, eða þegar ég var í útlöndum. Ég hef því hvorki fengið að líta svona nýfætt barn í mörg ár né fengið að fylgjast svona náið með síðustu dögum meðgöngunnar. Það er nefninlega svolítið öðruvísi þegar systir manns á von á sér heldur en mágkona.

Svona er víst gangur lífsins. Sumir verða gamlir. Aðrir fæðast.