597.færsla.(H)lífsmark

Já. Á lífi. Þótt ótrúlegt megi virðast.

Ég lifði eldraunina að kenna í minni gömlu menntastofnun. Ég er nokkuð viss um að ég hafi ekki brillerað og verði ekki skráð á spjöld sögunnar sem besti kennari sem stigið hefur fæti inn í þennan skóla, eeeen ég er í það minnsta á lífi. Húrra fyrir því. Og ég held ég hafi heldur ekki skráð mig á spjöld sögunnar sem versti kennari sem stigið hefur fæti inn í þennan skóla... enda væri það erfitt, miðað við suma ónefnda kennara sem ég hafði þarna.

Agglavena. Ég er búin að vera svo bissí að ég hef ekki mátt vera að því að anda. Hef skammtað mér 5 til 6 tíma í svefn á hverri nóttu og hef ekki komist nálægt því að vera úthvíld frá því 6 janúar. Fyrr en í dag.
En geðveikin heldur áfram, eitt tekur við af öðru og ég sé ekki fram á að geta nokkuð slappað af eða um frjálst höfuð strokið þessa önn. Og guð minn góður, eftir þessa önn.... verð ég fullorðin. Þ.e. verð hætt í skóla. En samt ekki. Því eitt stykki MA ritgerð er ekki einu sinni nálægt því að vera nálægt því að komast á teikniborðið. Ekki samt teikniborð, ég er sko að fara að skrifa ritgerð um málfræði, ekki neitt teiknitengt.

Guð ég þvaðra.

En góðu fréttirnar: Ég er að fara til útlanda á morgun! Jess. Og fæ að sjá hana Þóru.

En vondu fréttirnar: Síminn minn lenti í því óhappi að drukkna í kristal+ sundlaug í töskunni minni í dag. Lífgunartilraunir hafa enn sem komið er engan árangur borið. Er honum nú haldið sofandi en ekki er talið líklegt að hann vakni úr dáinu.

Þetta er sorglegt, en satt. Ég er algjörlega sambandslaus við umheiminn. Mér líður eins og stoðum lífsins hafi verið kippt undan fótum mér. Ég finn hvað tilveran er fallvölt. Eina stundina er síminn mans í fullu fjöri, þá næstu dauður. Drottin gefi dauðum ró. Og maður er skilinn eftir með ekkert nema minningarnar til að orna sér við. Aleinn og óöruggur, án vekjarklukku, reiknivélar, símanúmera og ljúfra hringitóna. Æ. Ó. Hví leggur almættið slíka raun á saklausa stúlkukind?! Hvers vegna hefur gæfan yfirgefið mig?!