616.færsla.ekki lesa.

Mér finnst að fólk eigi að nota eins fáar beinar tilvitnanir og það getur þegar það er að skrifa fræðilegan texta. Þ.e.a.s. að fólk eigi ekki að nota beinar tilvitnanir nema það sé nauðsynlegt að eitthvað í orðalaginu komi fram. Annars eigi fólk að umorða og nota óbeina tilvitnun.
SÉRSTAKLEGA (nota hástafina af því að ég er pirruð) finnst mér að fólk eigi að forðast að hafa beinar tilvitnanir ef þær eru á ÖÐRU tungumáli en textinn sjálfur. Ef fólk eeendilega verður að hafa beinar tilvitnanir á öðru tungumáli þá ætti það að þýða helvítis tilvitnunina í neðanmálsgrein, eða ef það notar hugtak á öðru tungumáli að hafa það innan sviga á tungumáli megintextans, ef hægt er. Sérstaklega slæmt finnst mér þegar beina tilvitnunin á öðru máli er hluti af setningu megintextans. Dæmi:
Samkvæmt Hlíf Kvartpésa er " muy aburrido estudiar ahora". Pirrandi fyrir þá sem tala ekki spænsku? = JÁ! Mér finnst eitthvað svo ósvífið að leyfa sér bara að skipta um tungumál í miðri setningu!!!! Þetta eru hins vegar algeng vinnubrögð, sérstaklega, sýnist mér, í textum um sögulega málfræði. Það er eins og það sé bara reiknað með því að ef fólk á annað borð láti sér detta það í hug að vilja fræðast um þetta þá verði það að gjöra svo vel að kunna (ýkjur) öll indóevrópsku tungumálin. Þetta pirrar mig svo mikið. Ekki það að þetta sé sérstaklega slæmt fyrir mig... ég var þó á flugfreyjubrautinni sem undurbjó mann nokkuð vel tungumálalega séð.... en ég þoli þetta ekki.

Þá er ég búin að koma þessu frá mér. Mér líður betur núna. Hef reyndar kvartað undan þessu einu sinni eða tvisvar áður, en pirringurinn blossar alltaf upp aftur.
Bless