696. færsla. Akkílesarputti

Sökum fluggirni tímans er farið að líða að lokum annarinnar. Það þýðir að lokaverkefni, ritgerðir og próf nálgast óðfluga. Ég verð að játa að það setur að mér nokkurn ugg. Ekki er það prófkvíðinn sem læðist eins og tófan, þar sem ég er bara í einu námskeiði í þetta skiptið. Nei, það er litlifingur vinstri handar sem skelfur eins og lauf í vindi þegar hann heyrir loka-eitthvað nefnt. Við síðustu tvö annarlok hefur litliputti vinstri handar minnar nefnilega lent í skelfilegum slysförum, á mjög viðkvæmum tímapunktum í námi mínu.

haustönn 2006: Daginn fyrir málþing þar sem ég átti að flytja fyrirlestur sem hluta af lokaverkefni fæ ég ofvaxna flís langt undir nögl litlafingurs vinstri handar,og endinn brotnaði svo af, þannig að ég var með tröllvaxna flís langt inni í putta sem var ekki nokkur leið að ná í. Óttaðist mjög að það þyrfti að taka fingurinn af. Fór á læknavaktina þar sem læknirinn gerði sér það til gamans að stinga feitum prjón undir nöglina á mér, hræra vel og vandlega, og úrskurða mig svo ímyndunarveika. Sagði að það væri ekki flís þarna.
Hann hafði rangt fyrir sér. Sjá 582. færslu

vorönn 2007: Daginn fyrir mj. ógnvekjandi munnlegt próf í skyldleikatengslum germannskra mála sker ég mig illa á (jú mikið rétt) litlafingri vinstri handar, og reyndar líka í lófanum. Uppvaskið varð blóðlitað og ég sá helstu viðburði ævi minnar renna mér fyrir augum á sekúndubroti. Óttaðist mjög að fingurinn lifði þetta ekki af og það þyrfti að taka hann af. Brunaði á slysó og lenti í stærstu aðgerð ævi minnar: þurfti að sauma þrjú spor. Sjá 632. færslu og 634. færslu.

Nú spyr maður sig: Hvað ætli komi fyrir akkilesarputtann í þetta skiptið. Tvær dagsetningar eru líklegar: 2. desember (daginn fyrir svipað málþing og fyrir ári) eða 19. desember (daginn fyrir skil á ritgerð).

Þar sem mér finnst slysin hafa farið stigversnandi má búast við hinu versta í desember. Hér koma ágiskanir mínar:

a) Klemmi mig illa á puttanum þannig að nöglin detti af. (Til dæmis er hægt að skella bílhurð á sig, sem er búið að læsa, þannig að maður er með puttann læstan milli stafs og hurðar. Þetta gerðist tvisvar fyrri mig þegar ég var lítil. Í annað skiptið var mamma meira að segja inni í búð með bíllykilinn. Sem betur fer var Kiddi bró með og hann gat hlaupið inn í búðina, fundið mömmu sem svo opnaði hurðina. Hitt skiptið var þegar við mamma ætluðum í páskamessu. Síðan þá hef ég beðið með (h)öndina í hálsinum eftir þriðja skiptinu, því allt er þegar þrennt er.)

b) Ég puttabrotna. Nákvæmlega hvernig veit ég ekki.

c) Ég missi puttann. Nákvæmlega hvernig veit ég ekki.

Ooooo. Aumingja puttinn minn. Sérstaklega af því að mér finnst b) og c) líklegra af því að það er spurning hvort a) sé nokkuð stigvaxandi verra heldur en það sem kom fyrir mig við lok vorannar 2007. Sjetturinn!