811.færsla.dimma

Það er svo furðulegt að búa á þessu brjálaða landi sem fer öfganna á milli eilífrar nætur og eilífs dags. Og það er svo skrítið að ég verð alltaf jafn hissa á vorin þegar fer að birta almennilega, og fyllist bjartsýni og trú á mannkynið. Svo verð ég alveg jafn hissa á haustin (eða sumrin eiginlega) þegar byrjar að dimma á kvöldin. Sem betur fer fyllir myrkrið mig ekki svartsýni í sama mæli og birtan fyllir mig bjartsýni, en samt sem áður verð ég alltaf svolítið myrkfælin. Og kvíðin. Undarlegt hvað þetta hefur mikil áhrif á mann. Mér finnst sérstaklega óþægilegt að koma á nýja staði í myrkri. Til dæmis þegar ég flutti til Madridar, þá kom ég um kvöld, og mér leist ekkert á þetta allt saman. Gatan var lítil og þröng og beint á móti húsinu mínu var hús í hálfgerri niðurníðslu með neglt fyrir gluggana. Og íbúðin fannst mér stórundarleg. Er viss um að þetta hefði litið allt öðruvísi út í dagsbirtu.

Í kvöld tók ég í fyrsta skipti eftir því hvað það er orðið ógeðslega dimmt. Var búin að vera að horfa á vídjó hjá Auði og fannst mjög drungalegt að labba (alla leiðina) að bílnum:) Og auðvitað vill svo óheppilega til að ég er grasekkja. Kveikti öll, hvert eitt og einasta, ljós í íbúðinni þegar ég kom heim:)Svolítið leiðinlegt að vera svona myrkfælin. Ég veit samt ekki almennilega við hvað ég er hrædd... misindismenn sem gætu stokkið á mann? Veit ekki.

Ég var oft sjúklega myrkfælin í herberginu mínu heima. Ástæðan er sú að herbergið opnaðist út á svalir, en þar sem íbúðin er á jarðhæð, er ekkert grindverk fyrir svölunum, heldur bara hægt að labba upp á þær af jörðinni. Þannig að faktískt séð hefði hver sem er getað verið á svölunum fyrir utan gluggann sem ég svaf við. Í þokkabót var alltaf ýmislegt dót geymt á svölunum, dósapoki, bali og eitthvað slíkt, og í hvassviðri fuku þessir hlutir til og hávaðinn magnaðist einhvern veginn upp á svölunum. Fyrir manneskju með fjörugt ímyndunarafl eins og mig var þetta hálfgert stórslys. Ein fjúkandi dós gat á einhvern undarlegan hátt hljómað nákvæmlega eins og misindismaður að labba að glugganum mínum. Oft var ég algjörlega sannfærð um að einhver stæði fyrir utan gluggann, fannst ég meira að segja heyra andardráttinn í einhverjum sem starði á mig.

Einu sinni heyrði ég samt greinilegra en nokkru sinni áður fótatak á svölunum um nótt. Það nálgaðist gluggann minn og síðan var bankað á hann. Ég fraus af hræðslu og lá alveg stíf með augun uppglennt. Hugsunin var sú að ef ég væri alveg kyrr væri möguleiki á því að misindismaðurinn sæi ekki að það lægi einhver þarna. Þorði líklega ekki að anda fyrr en ég heyrði fótatakið fjarlægjast aftur. Greip andann á lofti af feiginleika. Sú tilfinning entist ekki lengi. Fótatakið nálgaðist aftur og aftur var bankað. Ég stífnaði aftur upp og allir vöðvar líkamans herptust af ótta. Hef örugglega verið nálægt því að missa vitið af hræðslu þegar heyrðist hvíslað: „Hlíf, vaknaðu, þetta er Auður“.

Hahaha, það var nefnilega nokkuð hentugt á unglingsárunum að hafa auka inngang að herberginu mínu ef vinum datt í hug að kíkja í heimsókn á óguðlegum tímum. Og það gerðist nú alltaf af og til, en það breytti því ekki að í hvert skipti hélt ég að bandóður axarmorðingi væri á svölunum kominn til þess að drepa mig. Þetta var auðvitað fyrir tíma gsm-símanna (eða allavega útbreiðslu) þeirra... svo fólk droppaði bara óvænt í heimsókn. Mikið var þetta nú samt gaman. Fyrir utan þessa gríðarlegu hræðslu, kannski.