614.færsla.reynslusaga fíkils

Ég er frekar fíkin manneskja. Á erfitt með að neita mér um það sem mig langar í. Sólgin í lakkrís, tek áráttubundin köst í tölvuleikjum og annað í þeim dúr. Ein stærsta fíknin mín er þó önnur: MASKARI. Ég komst í kynni við maskarann á unglingsárunum. Byrjaði sem sakleysislegt fikt, smá maskari fyrir diskótek. Áhrifin voru samt frá fyrstu notkun svo afgerandi að ég var strax húkkt. Smám saman færði ég mig upp á skaftið. Strax í menntaskóla var ég komin út í dagneyslu. Ég gat samt réttlætt þetta með ýmsu móti “lélegur, hálftómur maskari hversdag- hann telst eiginlega ekki með”. Þykkara efni um helgar. Smám saman hætti þetta að vera nóg, ég varð að fá þetta þykka á hverjum degi. Mér var hætt að finnast ég geta farið út á meðal fólks, tekist á við heiminn, nema með maskarann. Var farin að skilgreina sjálfa mig út frá maskaranum. Á sama tíma breiddist notkunin út: ég fór að setja maskara á neðri augnhárin líka. Það hafði mér fundist fráleitt til að byrja með, jafnvel gleðikonulegt. En þegar hér var komið sögu var mér hætt að finnast það skipta máli. Ég var djúpt sokkin.
Ég man þegar ég fór til London 2001. Þar voru til tengundir sem sáust ekki á Íslandi. Ég byrgði mig upp. Svo neitaði ég að fara út með stelpunum, sat heima á hosteli og prófaði maskarana, hvernig þeir blönduðust saman, hvernig áhrifin yrðu best.
En þetta fór fyrst að verða svart þegar nýju efnin komu á markað.Tvöfaldur maskari, fyrst hvítt og svo svart. Þetta þýddi að tíminn sem fer í ásetningu tvöfaldaðist. Fyrsti tvöfaldi maskarinn var ákveðinn vendipunktur í lífi mínu. Allt í einu opnuðust nýjar dyr, óþekktur heimur, ég gat náð fram áður óþekktri þykkt og lengd á augnhárunum. Burstarnir þróuðust einnig áfram uns botninum er náð með ofur þekjandi, últralengjandi, tvöfalda maskaranum frá lóréal. Ég held ég geti ekki sokkið dýpra. Ég geng um allt með þykkar maskaraklessur sem fá augnhárin til að líta álíka raunverulega út og brjóstin á pamelu anderson, með augun hálflukt eins og ég sé að reyna að sveipa mig dulúðlegum blæ, af einskærri þreytu því augnlok mín megna ekki að halda uppi þvílíkri þyngd.
Ó hvílík raun að vera fíkill á laun.